Classics In Rotterdam: Renault 4TL

   Πρώτη Μάρτη σήμερα, και ιδανική μέρα για να μοιραστώ μαζί σας ένα ακόμα κλασικό από τους δρόμους του Rotterdam. Μια ακόμα γαλλική και ιστορική δημιουργία βρέθηκε μπροστά από τον φακό μου τις λίγες μέρες που βρισκόμουνα εκεί. Ένα "ταπεινό" Renault 4TL παρκαρισμένο (σε άψογη κατάσταση) μεν, αλλά σε καθημερινή χρήση δε. 

   Για αυτά τα ιδιαίτερα αυτοκίνητα δυστυχώς γνωρίζω ελάχιστα. Παρότι αρκετοί φίλοι μου έχουν, και παρότι μπορώ να πω ότι κατά καιρούς έχω εκτιμήσει πλήρως τις δυνατότητες τους, ποτέ δεν με τράβηξε προσωπικά σαν αμάξι, ώστε να κάτσω να μάθω περισσότερα για αυτό. Πιθανών φταίει η σχεδίαση του, που είναι love it or hate it, ή ίσως φταίει ότι είναι αρκετά καινούργιο για τα γούστα μου στα "classics" και αρκετά "Ευρωπαϊκό" για τα γούστα μου στα daily drivers. Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας τα λίγα πράγματα που γνωρίζω για το συγκεκριμένο μοντέλο.

   Το Renault 4 ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1961, ως R3 και R4, αντικαθιστώντας στην ουσία το πισωκίνητο/πισωμήχανο Renault 4CV. Και πως αντικαθιστούμε ένα μοντέλο με διάταξη όλα πίσω? Μα φυσικά βάζοντας τα πάντα μπροστά, και βγάζοντας στην παραγωγή το πρώτο επιβατικό προσθιοκίνητο Renault. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής του ελάχιστα πράγματα άλλαξαν στο θέμα του αμαξώματος, με τις κυριότερες αλλαγές να έχουν να κάνουν με τα μηχανικά σύνολα.

 

   Η αρχική ιδέα κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού και της εξέλιξης του ήταν να καταφέρει να ανταγωνιστεί επάξια τον Citroen 2CV, το οποίο και μετρούσε ήδη περίπου 14 χρόνια στην αγορά, οπότε και η πρακτικότητα και η λειτουργικότητα υπήρξαν βασικές αρχές της δημιουργίας του. Με την τοποθέτηση του συνόλου κινητήρα/σασμάν/μετάδοση μπροστά υπήρξε μεγάλο όφελος στο θέμα του χώρου και της γενικότερης χωροθέτησης, καθώς και οικονομία (ο βασικός λόγος εξάλλου που τα FWD έχουν κατακτήσει τον κόσμο της αυτοκίνησης). Αυτό σε συνδυασμό με το αυξημένο (σε σχέση με το 2CV) μέγεθος και την ευκολία με την οποία μπορείς να "αδειάσεις" στην κυριολεξία το αμάξι το κάνανε ένα απίστευτο εργαλείο για κάθε είδους επαγγελματία που δεν ήθελε να έχει ένα van για καθημερινό και για τη δουλειά (άλλες εποχές τότε, χωρίς παχιές αγελάδες, και με ένα αυτοκίνητο ανά οικογένεια στας Ευρώπας). 

   Σε αντίθεση με την μέχρι τότε επικράτηση του αυτοφερόμενου αμαξώματος στα επιβατικά οχήματα για το Renault 4 κρίθηκε καταλληλότερη η χρήση σασί. Ήταν μια λύση που ως επί το πλείστων είχε περισσότερο οικονομικά πλεονεκτήματα. Βέβαια δεν χρησιμοποιήθηκε ο σχεδιασμός των προπολεμικών σασί τύπου σκάλας ούτε των βρετανικών σπορ αυτοκινήτων τύπου ψαροκόκαλο, αλλά δημιουργήθηκε μια πλατφόρμα, αρκετά στιβαρή, πάνω στην οποία βιδώνονταν το αμάξωμα, και η οποία είναι γνωστή ως ημί αυτοφερόμενο αμάξωμα.

    Το πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου σχεδιαστικό κομμάτι του αυτοκινήτου ήταν η ανάρτηση του. Πλήρως ανεξάρτητη ανάρτηση με ράβδους στρέψης. Στο μπροστινό τμήμα τα πράγματα ήταν αρκετά συμβατικά ακολουθώντας ως επί το πλείστον το παράδειγμα της Citroen Traction. Στην πίσω ανάρτηση όμως επιλέχθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική. Τα αμορτισέρ ήταν τοποθετημένα οριζόντια (ώστε να παραμείνει ο χώρος της καμπίνας επίπεδος) και οι ράβδοι στρέψης ήταν τοποθετημένοι ο ένας πίσω από τον άλλον. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το μεταξόνιο στην δεξιά πλευρά να είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από αυτό της αριστερής πλευράς, κάτι που μπορείτε να το παρατηρήσετε και μόνοι σας κοιτάζοντας τα πίσω φτερά ενός 4L. 

   Κατά τη διάρκεια της παραγωγής τους υπήρξαν διάφορες αλλαγές σε κινητήρες, θέματα ασφαλείας κτλ, όπως επίσης υπήρξαν και διάφορες εκδόσεις. Το συγκεκριμένο μοιάζει να είναι ένα Renault 4TL, δηλαδή ένα 4L για εξαγωγή, και διαφέρει από το απλό 4L κυρίως στο λίγο πλουσιότερο φινίρισμα. Δυστυχώς οι γνώσεις μου όπως ανέφερα ξανά δεν είναι πολλές, αλλά αν έπρεπε να υποθέσω και βασιζόμενος σε κάποια χαρακτηριστικά του θα μπορούσα να υποθέσω ότι είναι παραγωγής μεταξύ 1983 με 1986. Αν κάποιος φίλος μπορεί να βοηθήσει περισσότερο να αναγνωρίσουμε πιο ολοκληρωμένα το συγκεκριμένο μοντέλο θα παρακαλούσα να το κάνω μέσω των comments κάτω από την δημοσίευση.

   Το 1992 πέρασε από τις πόρτες του εργοστασίου το τελευταίο Renault 4. Με 31 χρόνια συνεχή παρουσία στην αγορά και με μικρές ανανεώσεις στο θέμα της εμφάνισης υπήρξε ένα πολύ σημαντικό μοντέλο στην γκάμα της Renault, άξιος ανταγωνιστής του 2CV και ένα πολύ πετυχημένο μοντέλο. Πάνω από 8 εκατομμύρια κατασκευάστηκαν στην διάρκεια αυτών των ετών και πολλά από αυτά όχι μόνο κυκλοφορούν ανάμεσα μας, αλλά συνεχίζουν να προσφέρουν της υπηρεσίες τους και έχουν ένα ιδιαίτερο και φανατικό κοινό. 

Καλό Μήνα σε Όλους.

Classics In Rotterdam: Citroen DS 19 Berline (f/l)

   Το Rotterdam όπως έχουμε ξαναπεί είναι η πόλη των αντιθέσεων. Με κάποιο περίεργο τρόπο το κλασικό εναρμονίζεται με το μοντέρνο, και τα ιστορικά τούβλινα κτίρια συνυπάρχουν αρμονικά με τους μοντέρνους ουρανοξύστες και την κυβική αρχιτεκτονική. Στην αυτοκίνηση το να πετύχεις το ίδιο αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο και για αυτό ελάχιστοι κατασκευαστές το έχουν πετύχει. Ένας από αυτούς μάλιστα έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει μια θρυλική "Θεά", και το όνομα αυτής DS (déesse = Θεά εις την Γαλλικήν)...

   Η Citroen DS είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μπορείς να δημιουργήσεις ένα βιομηχανικό αντικείμενο που να παραμένει διαχρονικό και να μπορεί να εναρμονίζεται με το εκάστοτε περιβάλλον. Ο Flaminio Bertoni κατάφερε με το μινιμαλιστικό σχέδιο της DS να διδάξει ότι η εκκεντρικότητα κι η ομορφιά μπορούν να συνυπάρξουν, και ότι το κέρδισμα των εντυπώσεων δεν απαιτεί πολλά περίτεχνα σχεδιαστικά στοιχεία. Η λιτότητα μπορεί να είναι όμορφη από μόνη της.

    Στο τεχνολογικό κομμάτι η DS υπήρξε πολύ μπροστά στην εποχή της υιοθετώντας πολλές καινοτομίες, κάνοντας την μετακίνηση άνετη ακόμα και στους κακοτράχαλους δρόμους της ταλαιπωρημένης από τον 2ΠΠ Ευρώπης. Τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν για αυτήν, όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου. Εδώ απλά παρουσιάζω ένα ακόμα κλασικό αυτοκίνητο που βρήκα κατά την παραμονή μου στο Rotterdam. 

Υ.Γ.: Όπως (φαντάζομαι ότι) έχει γίνει ήδη αντιληπτό η ανάρτηση θεμάτων έχει μειωθεί δραματικά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Αυτό οφείλεται στις εργασιακές μου υποχρεώσεις, που καλώς ή κακώς απαιτούν να λείπω μήνες ολόκληρους από την έδρα μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες να βρίσκομαι με μία βαλίτσα στο χέρι και να περνάω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στην επαρχία και στο εξωτερικό. Εδώ και μερικές βδομάδες βρίσκομαι στην Τουρκία, και από ότι φαίνεται θα συνεχίσω να βρίσκομαι εδώ για αρκετούς μήνες ακόμα. Δυστυχώς η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν είναι ούτε το ίδιο εύκολη, ούτε το ίδιο γρήγορη, οπότε ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για την αδράνεια του blog καθώς επίσης και την υπομονή σας. Ελπίζω μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα να καταφέρω να έχω καθημερινή πρόσβαση στο διαδίκτυο, ώστε να συνεχίσει η απρόσκοπτη λειτουργία του Garage Stories.

Classics In Rotterdam: Kreidler Florett Mokick RM (K54 / 42D)

   Στο Rotterdam είναι πολύ συνηθισμένο θέαμα τα ποδήλατα. Βρίσκονται στην κυριολεξία παντού και για τους περισσότερους δεν είναι ένα μέσο αναψυχής αλλά το καθημερινό μέσο μεταφοράς τους, καθώς με όλες τις συνθήκες (ακόμα και με βροχή) με αυτά μετακινούνται. Θέσεις πάρκινγκ έχουν κατασκευαστεί μονάχα για αυτά και υπάρχει μία ολόκληρη οικονομία στημένη γύρω από αυτά. Από την άλλη οι μοτοσυκλέτες είναι ιδιαίτερα σπάνιο θέαμα, είναι ως επί το πλείστον νέα μοντέλα και οι περισσότερες αποτελούν το καμάρι του ιδιοκτήτη τους. 

  Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν οι Kreidler, που ήταν και τα μόνα παλιά μηχανάκια που συναντήσαμε στους δρόμους του Rotterdam σε κάποιους αξιόλογους αριθμούς. Οι ιδιοκτήτες τους ήταν κυρίως νεαροί, και τα περισσότερα αν και ήταν σε άριστη κατάσταση είχαν μερικές προσωπικές πινελιές, όπως και το παραπάνω εξάλλου.

   Το συγκεκριμένο άνηκε σε έναν φοιτητή, ο οποίος έδειχνε πραγματικά να το λατρεύει. Πρόκειται για ένα Kreidler Florett Mokick RM, κατασκευής κάπου μεταξύ 1973 με 1974. Έχει κάποια μικρά "λαθάκια", όπως το πίσω φανάρι από μιας δεκαετίας παλιότερο Kreidler, την πίσω σχάρα και άλλες τέτοιες μικρές αλλαγές, όμως σε γενικές γραμμές είναι άριστο και αξιόμαχο. Είμαστε σίγουροι ότι θα συνεχίσει να είναι σε αυτήν την κατάσταση για πολλά ακόμα χρόνια.

Classics In Rotterdam: Lotus Esprit with touches from SE HWing, 300 Sport & S4

   Όταν βλέπεις μια Esprit είναι λογικό να σου τραβήξει την προσοχή (Μπορεί να είναι "νέα" ακόμα για να χαρακτηριστεί classic, σίγουρα όμως μιλάμε για ένα ποθητό future classic sport car, οπότε και αξίζει αναφοράς). Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για προ του 2002 μοντέλο, με τα κλασικά πίσω φανάρια και όχι τα καγκούρικα wannabe 106 καγκουρ style στρογγυλά που υιοθέτησαν με τα τελευταία μοντέλα. Όμως δυστυχώς βρέχει, δεν έχεις ομπρέλα και πρέπει να βιαστείς οπότε δεν έχεις το χρόνο να την περιεργαστείς περισσότερο. Το τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση είναι απλό. Τραβάς δύο τρεις φωτογραφίες, ώστε να τις χαζέψεις αργότερα με το χρόνο σου.

   Και πλέον είσαι στο δωμάτιο σου, έχεις στεγνώσει και δεν στάζεις πλέον και είσαι ορεξάτος να χαζέψεις τα ευρήματα της ημέρας. Εκεί λοιπόν συνειδητοποιείς ότι η όμορφη και σπάνια Esprit που συνάντησες δεν είναι μια καλοσυντηρημένη ώριμη κυρία, αλλά μια γριά με ψυχολογικά που προσπαθεί να μοιάζει νεώτερη μπας και την προσέξει κανένας λιγούρης νεαρός. 

Δυστυχώς λοιπόν η συγκεκριμένη Esprit ήταν μία μίξη ανταλλακτικών που έχει ως αποτέλεσμα να την κατατάσσουμε στην λίστα με τα modified classic. Το αμάξωμα μοιάζει να είναι των αρχών του 90, και του έχουν προσθέσει την μεγάλη αεροτομή από την SE HWing, τον μπροστινό προφυλακτήρα από κάποια S4 πιθανών και τον πίσω μάλλον από μια 300 Sport. Και αυτά είναι ότι μπορέσαμε να διακρίνουμε με μια πρόχειρη ματιά και με περιορισμένες γνώσεις για αυτές τις κυρίες. Τουλάχιστον επιλέχτηκαν κομμάτια από την ίδια οικογένεια και όχι από το καλάθι, οπότε και έχει κρατηθεί κάποιο επίπεδο στην μετατροπή αυτή.

Classics In Rotterdam: Ford Capri MK2 1600

  Αυτό που θα μαγέψει τον επισκέπτη στο Rotterdam είναι η αρμονική και πετυχημένη συνύπαρξη του παλιού με του καινούργιου, του μοντέρνου με του κλασικού. Αυτό γίνεται αντιληπτό σε κάθε σημείο της πόλης, είτε παρατηρώντας τα κτίρια, είτε όμως ακόμα απλά βλέποντας μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής της πόλης. Για αυτό και δεν μας έκανε καμία απολύτως εντύπωση το ότι στο πολύ μικρό χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεση μας για να γνωρίζουμε την πόλη καταφέραμε να θαυμάσουμε πολλά κλασικά αυτοκίνητα και να συγκεντρώσουμε ικανοποιητικό αριθμό φωτογραφιών τους.

   Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτό το Capri, που μας τράβηξε την προσοχή μια βροχερή μέρα στο Rotterdam. Μιλάμε για ένα Ford Capri δεύτερης γενιάς, το οποίο είναι και το καθημερινό αυτοκίνητο της ηλικιωμένης ιδιοκτήτριας τους, που το έχει από καινούργιο. Το όμορφο αυτό coupe βρίσκεται σε πραγματικά πολύ καλή (και Αυθεντική) κατάσταση, παρά του ότι ικανοποιεί τις ανάγκες της οδηγού του εδώ και περίπου 40 χρόνια, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. 

   Βλέποντας το ανάμεσα στα σύγχρονα αυτοκίνητα σε κάνει να αναρωτιέσαι για το τι έχει συμβεί στη σύγχρονη αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά και στους πελάτες της. Και δεν μιλάω τόσο για το ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο σχήμα του, κάτι που έχει χαθεί προ πολλού από τον σχεδιασμό των αυτοκινήτων, αλλά κυρίως για το χρώμα του. Από όσο μπορέσαμε να δούμε η ονομασία αυτού του χάλκινου πορτοκαλί πρέπει να είναι Flame Orange Metallic, και σίγουρα μαγνητίζει τα βλέμματα, ιδιαίτερα ανάμεσα στα εκνευριστικά ουδέτερα γκρι και μαύρα κουτιά που κυκλοφορούν κατά κόρων σήμερα. 

   Υπήρξε μια περίοδος στην αυτοκίνηση όπου σχεδιαστές και οδηγοί τολμούσαν. Τολμούσαν να δημιουργήσουν και να οδηγήσουν κάτι έντονο, κάτι ξεχωριστό. Στα 70ies χρώματα σαν αυτό δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας, και τότε ακόμα και οι "ουδέτερες" επιλογές ξέφευγαν από το εκνευριστικό ασημί και τις αποχρώσεις του. Καφέ, έντονο κίτρινο, τυρκουάζ και πορτοκαλί ήταν στις επιλογές σχεδόν κάθε αυτοκινήτου, ενώ αν μιλάγαμε για κάτι πιο δυνατό και muscle υπήρχαν στις επιλογές ακόμα και το φούξια. 

   Κάτι άλλαξε, και αυτό είναι σίγουρο. Κάτι μας έκανε πιο συντηρητικούς συνολικά, και λιγότερο τολμηρούς. Όμως δυστυχώς δεν πιστεύω ότι εγώ είμαι ο κατάλληλος για να το ψάξω περισσότερο. Το πιο extreme χρώμα που είχε αυτοκίνητο μου τα τελευταία 10 χρόνια ήταν το κόκκινο, ενώ ακόμα και την signal yellow Bell Air μου θα την επαναφέρω στο αρχικό της μπεζοκαναρί προς χάριν της αυθεντικότητας. Μέχρι λοιπόν να καταφέρω να τολμήσω να ξεφύγω από το συντηρητικό κατεστημένο ας συνεχίζω να θαυμάζω αυτούς που τόλμησαν.

Classics In Rotterdam: Trabant 601 Limousine (Standard)

   Το "Classics In Rotterdam" είναι η νέα ενότητα του Garage Stories. Όλα τα αυτοκίνητα που θα παρουσιαστούν εντοπίστηκαν στους δρόμους του Rotterdam σε ένα επαγγελματικό ταξίδι και στην πλειοψηφία τους ήταν σε καθημερινή χρήση, για αυτό και τα περισσότερα δεν είναι treiler Queens, αλλά έχουν τα "παράσημα" τους. Δυστυχώς δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποια εκδήλωση κλασικού αυτοκινήτου ή να δούμε κάποια από τις αρκετές συλλογές αυτοκινήτων που υπάρχουν στην περιοχή, όμως και αυτά που είχαμε την τύχει να εντοπίσουμε ήταν αρκετά και άξια λόγου. 

   Τα σχέδια περιλάμβαναν άλλο όχημα για την πρώτη παρουσίαση της ενότητας, όμως η χθεσινή επέτειος δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με ένα ιδιαίτερο αυτοκίνητο, σύμβολο της Ανατολική Γερμανίας, που παρότι δεν είχε και μεγάλη επιτυχία έξω από τις χώρες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ κατάφερε να γίνει διάσημο σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικά δεν λέμε για κανένα άλλο από το ιστορικό Trabant.

   Η αλήθεια είναι ότι ένα Trabant στο σημερινό Rotterdam είναι ιδιαίτερα περίεργο θέαμα. Τουλάχιστον ένα τόσο παλιό, καθώς σε γενικές γραμμές η Γερμανία φαίνεται να πουλούσε και συνεχίζει να πουλάει πολύ καλά στις Κάτω Χώρες. Αυτό όμως με κάποιο τρόπο βρέθηκε εκεί, και μάλιστα σύμφωνα με τις πινακίδες του είναι και από τα πρώτα που βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής.

   Το ενδιαφέρον της υπόθεσης όμως ήταν ότι το αμάξι αυτό έμοιαζε να είναι σε καθημερινή χρήση και το πιθανότερο είναι να συνεχίσει να κυλάει τους τροχούς του στους δρόμους του Rotterdam για αρκετό καιρό ακόμα.

   Ας πούμε όμως και δύο λόγια για τα Trabant γενικά. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί το αυτοκίνητο του λαού, για την Ανατολική Γερμανία όμως αυτήν τη φορά (μιας και η VolksWagen ήταν στα χέρια των Δυτικών). Όποτε έπρεπε να είναι ένα μικρό οικονομικό αυτοκίνητο, εύκολο στην επισκευή και με χώρους. Με κάποιο περίεργο τρόπο στα μυαλά των "συντρόφων" στα γραφεία σχεδιασμού τα παραπάνω μεταφράστηκαν στο Trabant. Ένα μικρό αυτοκίνητο (σχετικό είναι αυτό), με αμάξωμα από Duroplast, έναν δίχρονο κινητήρα (στην περίπτωση του 601 ήταν 594,5 κ.ε.), κίνηση μπροστά και δίπορτα αμαξώματα (sedan και station με τις ονομασίες Limousine και Universal αντίστοιχα). Εκτός των παραπάνω υπήρχε και ένα ειδικό αμάξωμα, συνδυασμός στρατιωτικού Kubelwagen και αυτοκίνητου παραλίας, για στρατιωτική/αστυνομική χρήση αλλά και για εξαγωγή (σύμφωνα με το wiki κυρίως στην Ελλάδα).

   Όπως και τα έχει το Trabi κέρδισε τη θέση του στην ιστορία, αφού έμεινε στην παραγωγή για περίπου 37 χρόνια (κυρίως βέβαια λόγω των εξαιρετικά δυσκίνητων διαδικασιών που επικρατούσαν στην GDR αλλά και στο πρώην Σοβιετικό μπλοκ γενικά), έγινε το σύμβολο ενός ολόκληρου έθνους και υπήρξε για δεκαετίες η μοναδική επιλογή για την πλειοψηφία των κατοίκων της GDR. Συνολικά βγήκαν από την γραμμή παραγωγής 2.818.547 οχήματα σε αυτές τις σχεδόν 4 δεκαετίες, με ελάχιστες διαφορές μεταξύ τους. 

Πηγή εικόνας:  https://www.flickr.com/photos/62997566@N08/6279877056/in/photostream/