Όσοι με ξέρουν προσωπικά ξέρουν πόσο αδιάφορα μου είναι τα σκαθάρια. Για κάποιον περίεργο λόγο ουδέποτε με κέρδισαν, και παρότι είχα διάφορες μνήμες από αυτά (συγγενείς και γνωστούς) ποτέ δεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα με εξαίρεση το Hebmuller Cabrio, και τα διάφορα Type 14 και Type 34 δεν υπάρχουν και πολλά VW που θα μπορούσαν να μου κερδίσουν το ενδιαφέρον και να κερδίσουν μια θέση στο ιδεατό γκαράζ μου.
Κάπως έτσι παραλίγο να μην δω το συγκεκριμένο θησαυρό πριν από μερικούς μήνες, κάνοντας "safari" κλασικών αυτοκινήτων στα χωριά της Φθιώτιδας. Η αλήθεια είναι ότι από μακριά μου έμοιαζε ως ένα απλό κοινό σκαθάρι (ξέρω ότι πολλοί τα λατρεύετε και πολύ καλά κάνετε, απλά εμένα δε μου τραβούν το ενδιαφέρον) και για αυτό θα το προσπέρναγα χωρίς να του αφιερώσω τον χρόνο που του αξίζει.
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι με την πρώτη ματιά σε ένα "άσχετο" στο θέμα Beetle θα έμοιαζε σαν ένα απλό και ταπεινό σκαθαράκι. Ευτυχώς για τον υποφαινόμενο άσχετο δίπλα του βρίσκονταν ένα πιο μοντέρνο Ιαπωνικό που όντως μου κέντρισε το ενδιαφέρον, και στην κουβέντα με τον ιδιοκτήτη του χώρου μου αποκαλύφθηκε ότι πίσω από το αμάξι που με ενδιέφερε ήταν ένας πολύ παλιός σκαραβαίος, που μάλιστα υπήρξε και το πρώτο αυτοκίνητο του συγκεκριμένου χωριού. Για το τελευταίο κρατάω τις αμφιβολίες μου, πάντως σίγουρα ήταν ίσως το παλαιότερο ΕΙΧ που κατάφερα να εντοπίσω, ενώ σίγουρα μιλάμε για ένα πολύ παλιό σκαθάρι.
Πρώτα μου αποκαλύφθηκε η μούρη, η οποία διαφέρει ελάχιστα από οποιοδήποτε σκαθάρι της δεκαετίας του 50. Τουλάχιστον στα μάτια ενός άσχετου. Πηγαίνοντας προς τα πίσω πρόσεξα το οβάλ πίσω παράθυρο και εκεί ξεκίνησα να καταλαβαίνω ότι έπεσα σε κάτι ιδιαίτερο. Στις έως τώρα αναζητήσεις μου έχω την τύχει να πέσω σε διάφορα σκαθάρια με οβάλ πίσω τζάμι και ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν κόλλαγε με το ταμπλό. Με λίγη παραπάνω αναζήτηση στην μηχανή αναζήτησης του εγκεφάλου μου ξεκίνησα να σιγουρεύομαι για την ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου. Είχα να κάνω με ένα Split Window το οποίο κάποια στιγμή το μετέτρεψαν σε οβάλ, μετατροπή που ήταν διαδεδομένη εκείνη την εποχή.
Κάπου εδώ όμως τελείωσαν οι όποιες λίγες γνώσεις είχα πάνω στο θέμα. Χάρη στη βοήθεια του φίλου Αλέξανδρου προσέξαμε τις λεπτομέρειες, όπως την έλλειψη φινιστρινιών στις πόρτες και κλαπέτων αέρα στα μπροστά φτερά και με κάποια σχετική σιγουριά, και με δεδομένη την "λογική" των μετατροπών που γίνονταν εκείνη την εποχή σε αυτά τα αυτοκίνητα, φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι είχαμε να κάνουμε με κάποιο πραγματικά early σκαραβαίο, και μάλιστα έκδοση Export.
Στην έως τώρα ζωή μου είχα την τύχη να δω πολλών ειδών οχήματα. Κάποια πολύ σπάνια και ακριβά, ενώ κάποια άλλα ακόμα και μοναδικά. Κάποια από τις αρχές της αυτοκίνησης και κάποια υπολείμματα των διαμαχών των κρατών στη διάρκεια του χρόνου. Ποτέ όμως δεν είχα δει split window σκαθάρι, πόσο μάλλον και τόσο παλιό. Έχω πετύχει κατά καιρούς βέβαια διάφορα Kubelwagen, αλλά ποτέ τόσο παλιό πολιτικό σκαθάρι.
Η κατάσταση του δεν είναι και η καλύτερη, το αντίθετο μάλιστα. Οι μετατροπές δίνουν και παίρνουν και είμαι σίγουρος ότι ο όποιος ήρωας αποφασίσει να ασχοληθεί θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες τόσο στην επαναφορά σε original κατάσταση, όσο και στην εύρεση των απαραίτητων ανταλλακτικών. Όμως μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο συγκεκριμένο σκαραβαίος αξίζει να σωθεί. Αξίζει να του δοθεί μια ακόμα ευκαιρία και να τον δούμε ξανά στους δρόμους σύντομα. Μην ξεχνάμε ότι είτε μας αρέσει είτε όχι το συγκεκριμένο αμάξι έχει παίξει πραγματικό ρόλο στην ιστορία και την εξέλιξη των αυτοκινήτων.
Σχετικά με το συγκεκριμένο σκαθάρι πρέπει να αναφέρω και τα εξής. Ο ιδιοκτήτης του χώρου ανέφερε ότι ίσως και να υπάρχει ενδιαφέρον σε ενδεχόμενη πώληση του οχήματος. Φυσικά με το ανάλογο κόστος, καθώς γνωρίζουν τόσο για την παλαιότητα του οχήματος, όσο και για την αξία του ως έτοιμο. Μοτέρ υπάρχει, αλλά θεωρώ απίθανο να είναι το γνήσιο καθώς κάποια στιγμή φαίνεται το αμάξι να ανακαινίστηκε πλήρως και πολύ αμφιβάλω ότι κρατήθηκε το γνήσιο μοτέρ. Σύμφωνα με τον ίδιο άνθρωπο υπάρχουν και τα περισσότερα ανταλλακτικά που φαίνεται να λείπουν αλλά και πάλι δεν γνωρίζω αν μιλάμε για τα εργοστασιακά ή για πράγματα που προστέθηκαν αργότερα.
Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί μου και να του δώσω τα στοιχεία επικοινωνίας του ανθρώπου με τον οποίο ήρθα σε επαφή. Βέβαια επειδή ξανά αναφέρω ότι ο άνθρωπος γνωρίζει τι έχει, έχει στο μυαλό του και μια αρκετά υψηλή τιμή, οπότε δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσει κάποιος που δεν έχει την δυνατότητα να επενδύσει ένα σημαντικό ποσό. Προσωπικά δεν έχω κάποιο ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο και για αυτό, ούτε κάποιο κέρδος από ενδεχόμενη πώληση του. Το μόνο που θα κάνω είναι να δώσω ένα τηλέφωνο και δυστυχώς δεν μπορώ να σας πω περισσότερα από αυτά που ήδη έχετε διαβάσει εδώ. Ελπίζω να σας άρεσε η ανακάλυψη αυτή.
Κάποια αυτοκίνητα μπορεί να μην είναι εξίσου όμορφα με θρύλους της αυτοκίνησης, ή αγαπημένα από πολλούς, όμως για κάποιο περίεργο λόγο στην δική σου καρδιά λένε πολλά. Κάπως έτσι είναι και η σχέση μου με τα Fiat Sports Coupe. Όσο δε συμπαθώ τα Spider, και όσο και να μ' αρέσουν μεν δεν θέλω να αποκτήσω δε, τόσο λατρεύω τα Sports Coupe. Και μάλιστα όλες τις γενιές του (εγώ διακρίσεις δεν κάνω). Η δική μου η σχέση με αυτά βέβαια ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια, όσο ακόμα ήμουν μαθητής του Δημοτικού.
Ακριβώς δίπλα από το σχολείο υπήρχε μια εμπορία αυτοκινήτων. Όλα καλά μέχρι εδώ. Εκεί είχα δει πρώτη μου φορά Buggy και εκεί για κάποιο λόγο μου είχε τραβήξει την προσοχή ένα παλιό τετράγωνο τρίπορτο Civic, όμως αυτά είναι για άλλο άρθρο. Δίπλα λοιπόν από την έκθεση ήταν ένα οικόπεδο όπου έβαζαν τα αυτοκίνητα που δεν χώραγαν στην έκθεση και στο πεζοδρόμιο μπροστά. Εκεί, πίσω πίσω, ανάμεσα σε χόρτα και σκουπίδια είδα για πρώτη φορά ένα 124 Sports Coupe. Άσχημα τρακαρισμένο μπροστά, σκουριασμένο και στην ουσία κουφάρι βρίσκονταν για πολλά χρόνια εκεί περιμένοντας να φτάσει η ώρα του για το φορτώσει ο σκραπατζής στην καρότσα του. Για να πω την αλήθεια μου ήταν πολύ χτυπημένο, και εγώ πολύ μικρός για να ξέρω, όμως πλέον είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν ένα BC, ένα μπορντό BC.
Φυσικά το τι ήταν το έμαθα χρόνια μετά, και τότε ήταν που πραγματικά μου τράβηξε την προσοχή ως μοντέλο. Μάλιστα για μικρό χρονικό διάστημα είχε περιέλθει στην κατοχή μου ένα σάπιο CC, όμως από ότι φάνηκε δεν ήταν το τυχερό μου. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν ο φίλος μου Νίκος μου ανέφερε ότι βρήκε ένα 124 Coupe παρατημένο. Η αντίδραση ήταν άμεση, και λίγα λεπτά μετά βρέθηκα μπροστά σε αυτό το BC, ή βασικά σε ότι απέμεινε από αυτό.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ανήκει στην δεύτερη σειρά του δημοφιλούς Coupe και παρήχθη από το 1969 έως και το 1972 οπότε και αντικαταστάθηκε από την τρίτη σειρά γνωστή ως CC. Οι κωδικοί που αναφέρουν έχουν να κάνουν με τη σειρά, με το πρώτο γράμμα να αφορά τη σειρά (A,B,C) και το δεύτερο το Coupe αμάξωμα. Αντίστοιχα το Spider είχε κωδικούς όπως AS και BS.
Σχεδιασμένο από τον Mario Boano (τουλάχιστον στην αρχική μορφή του) και βασισμένο στην 124 Berlina αυτό και το Spider (του Pininfarina το δεύτερο) συμπλήρωναν την γκάμα του 124. Η παραγωγή του πρώτου άρχισε το 1967 με το τελευταίο να περνάει τις πύλες του εργοστασίου το 1975. Οι πρώτες γενιές παρότι είχαν διαφορετικό σχεδιαστή (το Coupe ήταν εσωτερικό σχέδιο) το κοινό μπορούσε να εντοπίσει την συγγένεια από το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου, όπου κάποια βασικά χαρακτηριστικά και γραμμές ήταν όμοια. Από εκεί και πίσω βέβαια δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα κοινό σε ότι είχε να κάνει με λαμαρίνες και trim. Εσωτερικά το Coupe είχε χώρο για τέσσερις επιβάτες (ακριβώς) ενώ ο πίνακας οργάνων έδειχνε τον Sport προσανατολισμό του αυτοκινήτου, όπως και την Ιταλική καταγωγή του. Στα μηχανικά μέρη συναντούσαμε τα σύνολα που υπήρχαν και στις Μπερλίνες της εταιρείας. Παρότι στα 8 χρόνια παραγωγής του μετράμε τρεις σειρές, στην πράξη υπήρξαν πολλές βελτιώσεις ανά το χρόνο. Εκτός από τα σήματα της Fiat το μοντέλο αυτό θα μπορούσαμε να το βρούμε και ως Seat, μιας και ήταν από τα μοντέλα για τα οποία η Ισπανική εταιρεία είχε πάρει άδεια παραγωγής από την Fiat.
Το αυτοκίνητο αυτό δεν είναι ακριβώς παρατημένο. Βασικά βρίσκεται σε ένα οικόπεδο δίπλα σε συνεργείο Ιταλικών, αν θυμάμαι καλά, αυτοκινήτων. Αυτό μου δίνει την ευχαρίστηση τουλάχιστον ότι δε θα πάει χαμένο, αλλά θα χρησιμοποιηθεί για να μείνουν άλλα 124 Sports Coupe στο δρόμο. Το να αποκατασταθεί αυτό το ίδιο προσωπικά το θεωρώ αδύνατο, ή τουλάχιστον οικονομικά ασύμφορο. Φαίνεται ότι έχει περάσει δύσκολη ζωή, έχει πραγματικά πολλά σάπια (και όχι δεν είναι κλασικό σύμπτωμα των Ιταλικών, ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτών), το ταμπλό είναι κατεστραμμένο και γενικότερα όλο το αμάξι καταρρέει.
Συνολικά και από τις τρεις σειρές παρήχθησαν πάνω από 270000 κομμάτια. Μπορεί να νούμερο να μην εντυπωσιάζει κάποιον που έχει συνηθίσει αμερικάνικους ρυθμούς παραγωγής, όμως για ευρωπαϊκό μοντέλο και μάλιστα Coupe είναι αρκετά καλό νούμερο. Πολλά βρήκαν το δρόμο τους και στην Ελλάδα, περιέργως όμως σπάνια βλέπω κάποιο ενώ στην πλειοψηφία τους από που έχω συναντήσει είναι σε κακή έως άθλια κατάσταση. Οι Fulvia Coupe και οι Junior σώθηκαν κυρίως γιατί ανήκαν στις πιο καθαρόαιμες Ιταλικές μάρκες, ενώ αυτά που ήταν κατασκευάσματα της κοινής Fiat δεν δέχθηκαν την φροντίδα που άξιζαν. Δυστυχώς αυτό το BC δεν είναι η κατάλληλη βάση για να στήσω το Sports Coupe των ονείρων μου, οπότε η αναζήτηση συνεχίζεται. Ευτυχώς από την άλλη έχω φίλους που διατηρούν μερικά από αυτά σε άψογη κατάσταση, οπότε τουλάχιστον καμιά βόλτα που και που μπορώ να απολαύσω.
What if...?
Πηγή εικόνας:https://www.flickr.com/photos/geralds_1311/15270751586 by Georg Sander
Είναι λίγο αστείο το πως τα φέρνει τελικά η ζωή. Το 2015 άνοιξε για το Garage Stories εντυπωσιακά, μιας και τις πρώτες κιόλας μέρες του νέου έτους καταφέραμε να κάνουμε ένα όνειρο πραγματικότητα. Όλοι οι λάτρεις τους κλασικού αυτοκινήτου θέλουν να ζήσουν κάποιες μοναδικές εμπειρίες που έχουν να κάνουν με το χώρο αυτό. Για παράδειγμα σχεδόν όλοι ονειρευόμαστε να ανοίξουμε μια γκαραζόπορτα, ή να βρεθούμε σε κάποιο μυστήριο υπόγειο και να ανακαλύψουμε κάποιο μοναδικό και σπάνιο τετράτροχο, στην αυθεντική του κατάσταση και ξεχασμένο από το χρόνο. Όλοι λοιπόν θέλουμε να υπάρξει το δικό μας πραγματικό barn find.
Τα ίδια περίπου ισχύουν και για την εύρεση οχημάτων σε δάση, βουνά και γενικά σε τοποθεσίες όπου κανονικά δε θα έπρεπε να βρίσκονται. Είτε ως μόνα οχήματα, είτε ως εγκαταλελειμμένοι σωροί σκουριασμένων μετάλλων πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των "ερευνητών" παλαιών οχημάτων. Μέχρι τώρα είχα την τύχη να βρω βαρέα οχήματα σε παρόμοιες τοποθεσίες, καθώς και να εντοπίσω τα λείψανα μιας παλιάς και εγκαταλελειμμένης μάντρας, όμως όλα τα παραπάνω σε τοποθεσίες όπου ήταν προσβάσιμες έστω και με χωματόδρομο. Αυτήν τη φορά τελικά καταφέραμε μετά από αρκετή έρευνα να εντοπίσουμε ένα αγαπημένο αμερικάνικο, πλήρες και ξεχασμένο από τον χρόνο (δυστυχώς όχι όμως και από τους κυνηγούς) στην κυριολεξία στην μέση του πουθενά.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή. Πολλά χρόνια πριν (πολλά όμως) ένα οικογενειακός φίλος μου είχε αναφέρει την ύπαρξη ενός παλιού αμερικάνικου σε πλαγιά βουνού της Αττικής. Την ιστορία την είχε ακούσει από φίλο, που του την είχε αναφέρει άλλος φίλος κ.ο.κ.. Όπως καταλαβαίνεται είχε όλα τα στοιχεία για να ληφθεί στα υπόψιν ως απλά ένα ακόμα "θρύλος", κάτι που σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας μου τότε να μη δώσω περαιτέρω βάση. Βέβαια η ιστορία αυτή για την ύπαρξη μιας πράσινης "Σεβρολέτας κουπέ" που ήταν εγκαταλελειμμένη στο βουνό πάντα με κατέτρωγε, όπως εξάλλου με "κατατρώει" κάθε φορά που δεν καταφέρνω να επαληθεύσω κάποια πληροφορία.
Και φτάνουμε στο παρόν και συγκεκριμένα στο πέρσι. Στις αρχές του προηγούμενου έτους εμφανίστηκαν στα μέσα μαζικής δικτύωσης δύο φωτογραφίες από μια εγκαταλελειμμένη Chevrolet. Φωτογραφίες που πιθανότατα κάθε άλλη φορά θα αγνοούσα, και που όμως αυτήν τη φορά δεν το έκανα. Δεν το έκανα γιατί πολύ απλά οι φωτογραφίες αυτές μου έφεραν στο μυαλό την ιστορία εκείνη που μου είχε εκμυστηρευτεί ο οικογενειακός αυτός φίλος, κάτι που σε συνδυασμό με την τοποθεσία που ανέφερε ο φωτογράφος ότι τις τράβηξε με έφεραν στον πειρασμό να ξεκινήσω την έρευνα. Αρκετούς μήνες μετά, με πολλά λίτρα βενζίνης καμμένα, βόλτες σε ξεχασμένους χωματόδρομους, με τα μάτια πρησμένα από την προσεκτική ανάλυση φωτογραφιών και λοιπών στοιχείων και με την υπομονή να εξαντλείτε ξεκίνησε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ας είναι καλά ο φίλος Βίκτορας, χωρίς τη μεθοδικότητα του οποίου θα ήταν αδύνατο να εντοπίσουμε το ακριβές σημείο όπου αναπαυόταν η ξεχασμένη Αμερικανίδα. Δε θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για αυτόν το σκοπό γιατί πολύ απλά τότε είναι πολύ πιθανό να αποκαλυφθεί η τοποθεσία, κάτι που δεν επιθυμούμε και που στην τελική δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου.
Μετά από τον μακροσκελή αυτόν πρόλογο φτάνουμε στις αρχές του φετινού έτους. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων (λίγων και εκλεκτών θα μπορούσαμε να πούμε) περιλαμβανομένων του εαυτού μου, του φίλου Βίκτορα και του φίλου Μάνου, ξεκινήσαμε να επαληθεύσουμε τα αποτελέσματα των προηγούμενων ερευνών μας. Τελικά ο απλός περίπατος στην εξοχή που υπολογίζαμε αποδείχθηκε ότι ήταν καλή εξάσκηση ορειβασίας , όμως στο τέλος ανταμειφθήκαμε με αυτό το θέαμα...
Βρεθήκαμε μπροστά σε μία Chevrolet Malibu του 1971, που με εξαίρεση τον βανδαλισμό (πιθανότατα από κάποια ομάδα κυνηγών) ήταν πραγματικά survivor. Για αυτό το αυτοκίνητο ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει δύο περίπου δεκαετίες πριν, όταν για κάποιο φαινομενικά ανεξήγητο λόγο κάποιος αποφάσισε να το πάει ως εκεί (σε αυτό θα αναφερθούμε αργότερα). Ένα γνήσιο muscle car που κάποτε θα βρυχόταν διασχίζοντας την Λ. Συγγρού, αναπαύονταν μόνο του πλέον καμουφλαρισμένο στο τοπίο. Τα χρώμια του δεν είχαν χάσει την γυαλάδα τους και πιθανότατα να γίνονταν σαν καινούργια μονάχα με λίγη αλοιφή. Οι γραμμές του αμαξώματος αποδείκνυαν ότι είχαμε να κάνουμε με ένα "καθαρό" όχημα που είχε υποστεί ελάχιστες περιποιήσεις στο αμάξωμα του από τους φαναρτζήδες της εποχής. Το χρώμα που μπορείτε να διακρίνετε στις φωτογραφίες είναι αυτό με το οποίο βγήκε από το εργοστάσιο, με εξαίρεση την πόρτα του συνοδηγού. Σίγουρα όταν με κάποιο τρόπο βρέθηκε εκεί πάνω ήταν σε πλήρη λειτουργία και πιθανότατα πολύ καλή κατάσταση. Οι πόρτες άνοιγαν χωρίς κανένα πρόβλημα και έκλειναν λες και μόλις η Σεβρολέτα είχε βγει από την έκθεση της αντιπροσωπείας, ενώ οι "γραμμές" του αμαξώματος ήταν σωστές χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Το εσωτερικό δυστυχώς έχει καταστραφεί, πρώτα από τους βάνδαλους και έπειτα από την πανίδα της περιοχής και τα στοιχεία της φύσης. Από τα τελευταία έχει πληγεί δυστυχώς και το αμάξωμα, καθώς τα 20+ χρόνια παραμονής σε αυτόν το χώρο (σε συνδυασμό με τις ζημιές) μόνο καλό δε του έκαναν.
Ας πούμε όμως μερικά παραπάνω πράγματα για το συγκεκριμένο όχημα. Σύμφωνα με τα όσα στοιχεία κατάφερα να διακρίνω από τον αριθμό πλαισίου του και το trim tag του μπορώ να πω με σιγουριά ότι το αυτοκίνητο αυτό είναι 100% αυθεντικό και ότι πιθανότατα μέχρι και πριν μερικά χρόνια ίσως θα μπορούσε να σωθεί.
Σύμφωνα με τον αριθμό πλαισίου λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια Chevrolet Malibu 2door sport coupe του 1971, με V8 κινητήρα και που είχε κατασκευαστεί στις εγκαταστάσεις της GM στην Baltimore (Maryland). Από το ταμπελάκι που τοποθετούσε η Fisher με τα υπόλοιπα βασικά χαρακτηριστικά του αμαξώματος (και όχι μόνο) επιβεβαιώνουμε ότι το Antique Green στο οποίο είναι βαμμένο είναι και το γνήσιο χρώμα, όπως επίσης και το ότι όταν βγήκε από τη γραμμή παραγωγής ήταν εξοπλισμένο με πράσινο βινύλιο (τα υπολείμματα του οποίου μπορούμε να διακρίνουμε και τώρα). Το εσωτερικό είναι σύμφωνο με τις προδιαγραφές του κατασκευαστή (με καναπέ μπροστά και όχι bucket), ενώ θεωρητικά θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε και τον μήνα και την εβδομάδα κατά την οποία κατασκευάστηκε, όμως δυστυχώς το ταμπελάκι δεν ήταν και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.
Στα μηχανικά τώρα, το συγκεκριμένο Malibu φαίνεται πως ήταν εξοπλισμένο με έναν V8 350 με διπλό καρμπιρατέρ (κωδικός L65) και με ένα τριτάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (κωδικός Μ38), κάτι που σίγουρα του χάριζε αξιοπρεπέστατες επιδόσεις. Μπορεί να μιλάμε για έναν small block, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο 350 ήταν ένας κινητήρας που εύκολα μπορούσε να αναβαθμιστεί και να χαρίσει πολλά χαμόγελα με τις επιδόσεις του. Από το εργοστάσιο έβγαζε περίπου 145hp.
Αρκετοί θα αναρωτιέστε για πιο λόγο το αναφέρω αρχικά ως Chevelle και μετά ως Malibu. Η εξήγηση είναι απλή. Το αυτοκίνητο αυτό ανήκει είναι μια Chevelle, με καλύτερο εξοπλισμό όμως. Ήταν δηλαδή μια πιο φορτωμένη Chevelle. Αυτήν την έκδοση την ονόμαζαν Malibu (κάτι το οποίο αναγραφόταν και παντού στη θέση του Chevelle) και θεωρούταν διαφορετικό μοντέλο στην γκάμα της Chevrolet. Γενικότερα οι Αμερικάνοι τα έχουν κάνει λίγο μπάχαλο με τις ονοματολογίες και τους διαχωρισμούς των μοντέλων της περιόδου.
Κάτι επίσης σημαντικό, που πιθανότατα από τους πολλούς θα περνούσε απαρατήρητο, είναι το έμβλημα που φαίνεται στην προηγούμενη φωτογραφία. Είναι το έμβλημα της Fisher Body Company, που ιδρύθηκε το 1908 από τους αδερφούς Fisher. Έχοντας εμπειρία από την εμπειρία αμαξών οι αδερφοί Fisher αποφάσισαν να ακολουθήσουν το ρεύμα και να ξεκινήσουν να φτιάχνουν αμαξώματα για τα πρώτα αυτοκίνητα. Ξεκίνησαν λοιπόν να αναλαμβάνουν δουλειές ακόμα και από τις ίδιες τις αυτοκινητοβιομηχανίες με τις Ford, Cadillac, Chevrolet και Studebaker να είναι μονάχα μερικοί από τους πελάτες τους. Τελικά το 1919 ξεκίνησε η εξαγορά της από την GM και ολοκληρώθηκε το 1926, αποτελώντας πλέον κομμάτι της μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας στον κόσμο (μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον). Περισσότερα για την Fisher Body Company και για τις καινοτομίες της μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή για την Fisher είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτιέστε. Και η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί χάρη στη Fisher και τις μεθόδους παραγωγής της τα αυτοκίνητα της GM ήταν μόνιμα για δεκαετίες τα ποιοτικότερα (στην αμερικάνικη αγορά τουλάχιστον). Αγοράζοντας ένα Mopar ήξερες ότι εκ των πραγμάτων η ποιότητα θα είναι σαφώς χαμηλή. Σε συγκεκριμένα μοντέλα το βάψιμο σταμάταγε σε ότι φαινόταν από έξω (αφήνοντας τις πόρτες από μέσα και τον χώρο αποσκευών απλά με το αστάρι), ενώ ακόμα και τα χρώμια δεν ήταν ευθυγραμμισμένα ούτε καν την ημέρα που βγήκαν από το εργοστάσιο. Αντίθετα αγοράζοντας ένα GM, ακόμα και 50 χρόνια μετά από την ημέρα που κατασκευάστηκε μπορείς να απαιτήσεις ότι έχει να κάνει με το αμάξωμα και τη συναρμογή αυτού να είναι άψογο. Είναι απίστευτο ότι σε αυτοκίνητα που μοιάζουν να διαλύονται από τη σαπίλα μπορείς να κλείσεις την πόρτα με τη μία, χωρίς περαιτέρω πίεση και χωρίς να κάνει σαν 70χρονο με λουμπάγκο.
Με τις δύο τελευταίες φωτογραφίες θα ήθελα απλά να ασχοληθώ με ένα σημαντικό κομμάτι των αποκαταστάσεων των κλασικών αυτοκινήτων. Η πρώτη μας δείχνει τον χώρο αποσκευών. Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι σε αυτό το κομμάτι του αμαξώματος το βάψιμο δεν ήταν πλήρες, αλλά περισσότερο μερικά ψεκάσματα. Σε όποια αποκατάσταση και αν έχω δει κανείς δεν ακολουθεί το αυθεντικό μοτίβο (έστω και δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση χρησιμοποιώντας κανονικά χρώματα για την καλύτερη προστασία των επιφανειών).
Στη δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε το σημείο όπου ενώνονται ο ουρανός με το πίσω φτερό (και είναι κοινό σχεδόν για όλα τα αμερικάνικα της εποχής). Εκεί μετά την κόλληση υπάρχει ένα μικρό σκαλοπάτι. Αρχικά για να το καλύψουν χρησιμοποιούσαν μολύβι και αργότερα για λόγους οικονομίας χρόνου και χρήματος χρησιμοποιούσαν στόκο. Στα αυτοκίνητα όπου η οροφή ήταν βαμμένη γινόταν σωστή επεξεργασία και προετοιμασία για τη βαφή εξαφανίζοντας κάθε ίχνος. Όταν όμως ήταν να εξοπλιστεί το όχημα με vinyl top ξεκίναγαν οι οικονομίες. Πολλές φορές άφηναν όλη την περιοχή μονάχα με το αστάρι, εφόσον το βινύλιο θα σκέπαζε τον ουρανό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το νερό που έβρισκε διόδους στις ραφές να εισχωρεί και να βρίσκει απροστάτευτη λαμαρίνα, την οποία και κατέτρωγε. Όμως για τον ίδιο λόγο, δηλαδή για το ότι το βινύλιο θα σκέπαζε τις όποιες ατέλειες, δεν προετοίμαζαν σωστά την περιοχή της ένωσης, κάτι που αποδεικνύεται με αυτήν τη φωτογραφία.
Και έπειτα πάμε εμείς οι λάτρες των οχημάτων αυτών και ζητούμε από τον εκάστοτε φανοποιό δουλειά ανώτερου επιπέδου και από του εργοστασίου. Και καταλήγουμε με overrestored κλασικά που σε διαγωνισμούς του εξωτερικού θα πάτωναν γιατί δε θα υπήρχαν οι ατέλειες που προανέφερα και όχι μόνο. Μήπως να το έπαιρνα πιο χαλαρά το θέμα και να έπαυα να αναζητώ την τελειότητα...
Υ.Γ.1 :Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μη μου ζητήσει κανείς περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Είναι αδύνατον να μετακινηθεί από εκεί (ο δρόμος από τον οποίο τον πήγανε έχει κλείσει από τις αρχές της δεκαετίας του 90) και θα προτιμούσα να το αφήσουμε να συνεχίσει την ένταξη του στο οικοσύστημα, παρά να το βεβηλώσουν παραπάνω για τα όποια χρήσιμα ανταλλακτικά του. Πιστεύω ότι το αξίζει. Και το αν κάποιοι καταφέρουν να το εντοπίσουν και το "κόψουν", δεν είναι δικό μου θέμα. Εγώ απλά δε θα βοηθήσω σε αυτό (Εδώ βρίσκαμε τριγύρω τα σπασμένα διακοσμητικά του και τα βάζαμε στη θέση τους...).
Υ.Γ.2: Ευχαριστώ και πάλι τους φίλους Βίκτορα και Μάνο, χωρίς την βοήθεια των οποίων δε θα κατάφερνα να βρω την άκρη σε αυτήν την πληροφορία.
Υ.Γ.3: Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία ακριβώς ίδια με το μοντέλο και την έκδοση του συγκεκριμένου σε αξιοπρεπή ανάλυση, οπότε και επέλεξα ότι ποιο κοντινό βρήκα.
Πολλές φορές τα πράγματα δεν πάνε όπως τα υπολογίζεις. Για παράδειγμα στα μέσα του μήνα, και ενώ γίνονταν σχέδια για απόκτηση καλύτερης φωτογραφικής, το πάντα πιστό Laptop αποφάσισε ότι 7 χρόνια είναι πάρα πολλά για υπολογιστή και μας άφησε χρόνους. Κάπως έτσι και η συγκεκριμένη Alfa Romeo έμεινε να σαπίζει σε ένα στενάκι κάπου στα Μεσόγεια.
Σε μία από τις πολλές βόλτες στην συγκεκριμένη περιοχή βρέθηκα μπροστά σε αυτήν την πανέμορφη κυρία, που όμως ο χρόνος δεν ήταν καλός και τρυφερός μαζί της. Σύμφωνα πάντα με όσα λίγα γνωρίζω για αυτές (και με σκονάκι το ταμπελάκι στο πορτ μπαγκάζ) πρόκειται για μία Giulia Super 1300 Tipo 115.09. Παρουσιάστηκε το 1970 και έμεινε στην παραγωγή για δύο χρόνια.
Σύμφωνα με συγγενείς του ιδιοκτήτη, η συγκεκριμένη ήταν να μπει για αποκατάσταση, όμως δυστυχώς οι καταστάσεις και διάφορα θέματα δεν επέτρεψαν στον ιδιοκτήτη να κάνει το μεγάλο βήμα. Η ελπίδα όμως συνεχίζει να υπάρχει και μέχρι την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί δεν υπήρχε καμία απολύτως σκέψη για πώληση της "Ιουλίας".
Ευχόμαστε να έρθει η ώρα να μπει στο "χειρουργείο" και αυτή η κυρία, ώστε στο μέλλον να ομορφαίνει τους ελληνικούς δρόμους. Όσο για τα δικά μας "ραντεβού", προσωρινά να αραιώσουν, έως ότου καταφέρουμε να αντικαταστήσουμε τον υπολογιστή.
Πολλοί θα πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να παρουσιαστεί ένα "ταπεινό" Escort MK1 αυτής της κατάστασης σε αυτό το Blog. Και η αλήθεια είναι ότι υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες δε θα έκανα καν τον κόπο να το φωτογραφίσω εξαρχής. Όμως το συγκεκριμένο Escort κέρδισε τη θέση του στο "αρχείο" μου (και φυσικά στο Garage Stories) εξαιτίας του σημείου όπου το είχα εντοπίσει και του πως κατέληξε εκεί.
Το 1994, και αν δεν με απατά η μνήμη μου, φονική κακοκαιρία είχε πλήξει την Αττική. Οι υλικές ζημιές ήταν πολύ μεγάλες, ενώ δυστυχώς είχαμε και ανθρώπινες απώλειες. Κάπως έτσι λοιπόν αυτό το κακόμοιρο ΜΚ1 βρέθηκε χωμένο στην όχθη του Ποδονίφτη (τουλάχιστον σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες μάντρας υλικών οικοδομής που βρίσκονταν ακριβώς από πάνω του), όπου και βανδαλίστηκε με το πέρασμα του χρόνου. Είναι άγνωστο το αν το αναζήτησε κανείς, ή το αν κρίθηκε ασύμφορη (και ανούσια) η όποια προσπάθεια ανάσυρσης του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέχρι και το 2012 βρίσκονταν στην ίδια ακριβώς θέση (Πλέον νομίζω ότι έχει απομακρυνθεί από εκεί), και δυστυχώς δεν είναι το μόνο.
Ακολουθώντας "πληροφορίες" για διάφορα οχήματα, σε κάθε περιοχή της Αττικής (και όχι μόνο), έχω βρεθεί αρκετές φορές μπροστά σε περίεργες εικόνες. Για κάποιο άγνωστο λόγο και στις όχθες, αλλά και στην κοίτη ποταμών έχω εντοπίσει παρατημένα αυτοκίνητα, σε παρόμοια, αλλά και σε καλύτερη, κατάσταση. Το τελευταίο μου εύρημα ήταν αρκετά αυτοκίνητα μαζί κάπου προς Ελαιώνα - Βοτανικό, όμως δυστυχώς ήταν αργά και δεν μπόρεσα να τραβήξω φωτογραφίες. Ελπίζω να καταφέρω ξανά να πείσω τον εαυτό μου (και τον καλό μου φίλο Βίκτορα) να ξαναπάμε προς τα εκεί.
Τελικά υπάρχει (ή έστω υπήρχε) εγκαταλελειμμένη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη Αθήνα, ή όχι? Παρότι χθες ήταν πρωταπριλιά η είδηση που σας ανακοινώσαμε ήταν αληθείς. Ή τουλάχιστον εν μέρει αληθείς. Όμως εδώ θα πρέπει να αποδώσουμε φυσικά τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Την ανακάλυψη της ύπαρξης της δεν την κάναμε εμείς, αλλά ο φίλος Γιώργος Αντωνοβαρδάκης, πολλά χρόνια πριν. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ο Νικόλαος "Νίκι" Φιλίνης υπήρξε για πολλά χρόνια υπήρξε αντιπρόσωπος των DKW στην Ελλάδα, καθώς και οδηγός αγώνων (με πολλές και σημαντικές επιτυχίες). Στα τέλη της δεκαετίας του 50, και έπειτα από σημαντικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και διανομής της DKW, το Τμήμα αυτοκινήτων της "Ραδιοφωνικής Εταιρείας της Ελλάδος" παραχώρησε την αντιπροσώπευση των αυτοκινήτων DKW, και το 1960 ανεξαρτητοποιήθηκε και ονομάστηκε Εταιρεία Επιχειρήσεων Αυτοκινήτου Α.Ε (ΕΤ.ΕΠ.Α Α.Ε). Τότε περίπου απέκτησαν και την αντιπροσωπεία των αυτοκινήτων Rootes, την οποία και κράτησαν έως το κλείσιμο του ομίλου το 1981. Ο ίδιος ο Νικόλαος Φιλίνης συνέχισε να αγωνίζεται, με αυτοκίνητα Sunbeam αυτήν τη φορά, έως και το 1961 οπότε και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση των αγώνων αυτοκινήτων. Στην φωτογραφία που ακολουθεί βλέπουμε τον Νικόλαο "Νίκι" Φιλίνη με συνοδηγό τον Στ. Μουρτζόπουλο να κατεβαίνουν στο Σούνιο με ένα Sunbeam Rapier, κατά τη διάρκεια του Ράλλυ Ακρόπολις του 1960, που ήταν και το προτελευταίο κατά το οποίο αγωνίστηκε.
Το 1981 με τη διάλυση της Rootes (που τότε είχε ήδη γίνει Chrysler U.K.) η εταιρεία συγχωνεύτηκε με τον αντιπρόσωπο του Γαλλικού τμήματος της Chrysler Europe και συνέχισε να εισάγει τα προϊόντα της Chrysler France, αφού πρώτα μετονομάστηκε σε ΦΙΛ.ΠΑ. Α.Ε (από τα επώνυμα των αντιπροσώπων της Chrysler Europe στην Ελλάδα (Νικόλας Φιλίνης για την Chrysler U.K. και ο κ. Παναγόπουλος για την Chrysler France). Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια η αντιπροσωπεία κατέβασε τα ρολά, έχοντας ενεργό όμως μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90 το τμήμα ανταλλακτικών της (ήταν στην αρχή της Κάρπου).
Συγνώμη για την μακροσκελή εισαγωγή, αλλά από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω, ώστε να φτάσουμε στο σήμερα (στο 2011 συγκεκριμένα) και στο θέαμα που αντικρίσα μπαίνοντας σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο της Αθήνας. Συγκεκριμένα στο κτίριο που βρίσκεται στον αριθμό 74-76 της Λεωφόρου Ανδρέα Συγγρού στεγάζονταν έκθεση της αντιπροσωπείας, κάποια γραφεία και ένα συνεργείο (ομοίως και στο νούμερο 40-42 της ίδιας Λεωφόρου), το οποίο ήταν κλειστό και εγκαταλελειμμένο εδώ και δεκαετίες.
Εκεί λοιπόν ο φίλος Γιώργος είχε εντοπίσει ένα Sunbeam Rapier Fastback coupe, που φαίνονταν ελάχιστα από ένα σπασμένο τζάμι της βιτρίνας. Βλέπεται στα χρόνια που ακολούθησαν η πρόσοψη του κτιρίου άλλαξε χρήση και έγινε πίνακας ανακοινώσεων για τους προεκλογικούς αγώνες των διαφόρων πολιτευόμενων και για τα προγράμματα των τοπικών σκυλάδικων καθώς και καμβάς για να εκφράσουν τα απωθημένα τους οι πιτσιρικάδες της περιοχής. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να μη διακρίνεται πραγματικά τίποτα από το εσωτερικό του κτιρίου, κάτι που πιθανότατα και διαφύλαξε για κάμποσο καιρό τον χώρο και τα περιεχόμενα του.
Ο Γιώργος Αντωνοβαρδάκης, όντας πραγματικός λάτρης της φίρμας αυτής, και ιδιαίτερα των Avenger και R424 (και ιδιοκτήτης δύο εξαιρετικών Rootes), δημιούργησε το 2005 δύο club στο Pathfinder για τον όμιλο Rootes και τα μοντέλα της Chrysler U.K., τα οποία μπορείτε να τα δείτε πατώντας στους υπερσυνδέσμους παραπάνω. Προτείνουμε σε κάθε λάτρη του κλασικού αυτοκινήτου να τα επισκεφτεί, και ειδικά προς τους λάτρης του ομίλου. Πληροφορίες, φωτογραφίες εποχής, τεχνική βιβλιογραφία, αλλά και πηγές ανταλλακτικών είναι μόνο μερικά από αυτά που μπορεί να απολαύσει ο επισκέπτης.
Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας όμως, σε ένα κείμενο του ο Γιώργος αναφέρει την ύπαρξη ενός εγκαταλελειμμένου Sunbeam στις άδειες εγκαταστάσεις της αντιπροσωπείας. Παρότι είχα διαβάσει λοιπόν αυτήν την πληροφορία αρκετά χρόνια πριν συνεχώς ανέβαλα την επίσκεψη μου στο χώρο. Τελικά όμως τον Απρίλιο του 2011 η τύχη το έφερε έτσι, που μια τυχαία βόλτα στο κέντρο με οδήγησε στην αρχή της Λ. Συγγρού, και συγκεκριμένα στο σταθμό του metro στο ΦΙΞ. Μιας και ήμουν εκεί, και είχε φως ακόμα αποφάσισα να ρίξω μια ματιά να δω που ακριβώς είναι αυτό το κτίριο? Τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν ακριβώς στην έξοδο του metro, εκεί που εκατοντάδες κόσμου καθημερινά περιμένει να πάρει κάποιο λεωφορείο με κατεύθυνση την παραλία και τον Πειραιά.
Πίσω από αυτήν την γυάλινη πόρτα λοιπόν βρισκόταν η λύση ενός αστικού αυτοκινητιστικού μύθου. Η απομυθοποίηση, ή μήπως η επιβεβαίωση του? Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει τόσες ιστορίες και μύθους για τα κλασικά αυτοκίνητα στην Ελλάδα, που έγερνα περισσότερο προς τη μεριά του αστικού μύθου. Τελικά όμως για μία ακόμα φορά έκανα λάθος και απλά επιβεβαίωσα ότι εξαιρέσεις υπάρχουν, και ότι κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι αληθινές.
Αυτή ήταν η εικόνα που μπορούσε να αντικρίσει κάποιος από το σπασμένο τζάμι της κεντρικής τζαμαρίας. Το πίσω μέρος ενός Sunbeam Rapier Fastback ίσα που αχνοφαίνεται, όπως ακριβώς το περιέγραφε ο Γιώργος. Μόνο που στη δική μου περίπτωση η έκπληξη ήταν διπλή. Γιατί στην προσπάθεια να στηριχτώ για να τραβήξω αυτήν τη φωτογραφία, αντιλήφθηκα ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή. Γνωρίζοντας το επικίνδυνο της κατάστασης (απογευματάκι, Αθήνα, Συγγρού, με αρκετούς θαμώνες στο χώρο πιθανότατα και μερικές δεκάδες κόσμου στην στάση ακριβώς από έξω) η απόφαση πάρθηκε. Θα μπω μέσα.
Ένα μπλε σκούρο Sunbeam Rapier Fastback coupe βρίσκονταν μπροστά στα μάτια μας. Το κοντέρ έγραφε 36879km, και η κατάσταση του το επιβεβαίωνε. Δυστυχώς όμως η "τύχη" μου να βρω την πόρτα της έκθεσης ανοιχτή ήταν βασισμένη στην ατυχία του αυτοκινήτου. Από ότι αποδείχτηκε κάποιοι άστεγοι βρήκαν κατάλυμα στους εγκαταλελειμμένους χώρους της έκθεσης, οπότε και παραβίασαν την είσοδο. Από εκεί και πέρα είτε αυτοί, είτε τίποτα πιτσιρικάδες, θεώρησαν αστείο και ενδιαφέρον να καταστρέψουν μια πραγματική χρονοκάψουλα. Ένα αυτοκίνητο που παρέμενε τέλειο για σχεδόν 40 χρόνια, με ελάχιστη πατίνα επάνω του, και που πραγματικά θα μπορούσε να αποτελέσει ένα κόσμημα σε κάθε συλλογή κλασικόφιλου, όχι τόσο για τη σπανιότητα του, όσο για την ιστορία της οποίας υπήρξε μέρος.
Και εδώ έρχεται το "εν μέρει" που ανέφερα στην αρχή. Αρχικά το αυτοκίνητο δεν ήταν καινούργιο, σε show room κατάσταση. Ήταν ένα ελαφρώς μεταχειρισμένο Rapier (λογικό δεδομένου του ότι η εγκαταστάσεις έκλεισαν κοντά 20 χρόνια μετά την ημερομηνία κατασκευής του), στο οποίο είχαν τοποθετήσει μία 5άδα Dunlop Formula D1 Style B (και η ρεζέρβα ήταν Dunlop) εποχής, καθώς και το πορτ-μπαγκάζ από το δυνατό Rapier H120, που είχε ενσωματωμένη αεροτομή (βασικά ήταν όλο μια αεροτομή).
Δευτερευόντως οι εγκαταστάσεις είχαν όντως εγκαταλειφθεί, αλλά όχι άτακτα. Τουλάχιστον δεν υπήρχαν τέτοια σημάδια. Το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού, οι εικόνες και οι φωτογραφίες που θα την διακοσμούσαν, καθώς και σχεδόν όλα τα έπιπλα έλειπαν. Τίποτα δεν αποκλείει το να τα "σήκωσε" κάποιος στο μεσοδιάστημα, όμως τίποτα δεν το επιβεβαιώνει κιόλας.
Όμως η περιήγηση δεν τελείωσε εδώ, αν και εκεί θα τελείωνε αν δεν επέστρεφα ξανά μερικές μέρες μετά. Εδώ θέλω να αναφέρω ότι και τις δύο φορές ήρθα αντιμέτωπος με τους "ένοικους" του χώρου, για αυτό και δεν είχα την ελευθερία και το χρόνο που θα ήθελα, όμως περιέργως κατάφερα να κερδίσω έστω το χρόνο που είχα. Μερικές μέρες μετά λοιπόν επιστρέφω ξανά, πρωινές ώρες αυτή τη φορά. Και καθώς περιεργάζομαι το χώρο αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει και πίσω ένας χώρος, και ότι κάτι μοιάζει να βρίσκεται εκεί.
Στο πίσω μέρος, εκεί που τις παλιές καλές εποχές μάλλον ήταν το συνεργείο, ήταν παρατημένο ένα Sunbeam Sceptre. Ίσως ένα από τα καλύτερα Arrow που έχω δει ποτέ με τα μάτια μου, με vinyl top (Sceptre άλλωστε), αλλά χωρίς τις τρύπες που έχουν συνήθως τα αντίστοιχα που έχουν κανονική ζωή και χρήση. Θα μπορούσε να είναι σε άψογη κατάσταση, αν κάποιος από τους ενοίκους του χώρου δεν αποφάσιζε ότι θα ήθελε να κοιμάται μέσα του, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος του εσωτερικού του αυτοκινήτου.
Στον ίδιο χώρο βρίσκονταν πεταμένα παντού (πέραν των σκουπιδιών) μερικά μπλοκ κινητήρων, κάποια σκόρπια ανταλλακτικά και εργαλεία, παλιές ταμπέλες και φωτιστικά. Δυστυχώς και πάλι όμως δεν είχα τη δυνατότητα και το χρονικό περιθώριο να ερευνήσω το χώρο όπως θα ήθελα. Απλά για την ιστορία και μόνο φεύγοντας πέρασα μία βόλτα από το πίσω μέρος του κτιρίου, στην οδό Φαλήρου. Εκεί, πίσω από ένα μικρό παρκάκι, μπορούσα να δω την παλιά πόρτα του συνεργείου κλεισμένη με αφρό πολυουρεθάνης (για σιγουριά μάλλον).
Περίπου ένα χρόνο μετά ο δρόμος με ξαναέφερε στον χώρο αυτό. Όμως απευθείας ένιωσα ότι κάτι είχε αλλάξει. Η αλυσίδα στην πόρτα φαινόταν καινούργια, και το σπασμένο κομμάτι της τζαμαρίας το είχαν κλείσει όπως όπως. Κοίταξα μέσα όπως μπορούσα και τότε το είδα. Ή μάλλον δεν το είδα. Το Rapier είχε κάνει φτερά. Πηγαίνοντας στο πίσω μέρος του κτιρίου μπορούσα να είμαι πλέον σίγουρος για το τι είχε συμβεί.
Κάποιος (δυστυχώς άγνωστος σε μένα) απομάκρυνε τα αυτοκίνητα από το χώρο. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν τα απομάκρυνε ο ιδιοκτήτης τους, ή αν κάποιος τρίτος τα ιδιοποιήθηκε. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι πλέον δεν βρίσκονται στη θέση τους, και το κτίριο συνεχίζει να ρημάζει. Εύχομαι μονάχα να μην απομακρύνθηκα για να καταλήξουν στην πρέσα.
Δυστυχώς δεν κατάφερα ποτέ να επαληθεύσω το τι συνέβη και τα συγκεκριμένα οχήματα παρέμειναν στις εγκαταστάσεις. Η ποιο πιστευτή ιστορία που άκουσα ήταν ότι φεύγοντας από το κτίριο αυτά τα άφησαν ως "πληρωμή" για κάποια χρωστούμενα, και απλά ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του κτιρίου δεν θέλησε ποτέ να τα πουλήσει. Όμως ξαναλέω ότι αυτή δεν είναι μια επιβεβαιωμένη πληροφορία, απλά μια ιστορία που άκουσα σκαλίζοντας περισσότερο σχετικά με αυτά τα αυτοκίνητα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα. Μία από τις πιο ιδιαίτερη ιστορία εγκαταλελειμμένων αυτοκινήτων στον Ελλαδικό χώρο αποτελεί πλέον παρελθόν. Και οι φωτογραφίες που είδατε (μαζί με αυτές που μπορείτε να δείτε στο flickr στον παρακάτω σύνδεσμο) είναι η μόνες αποδείξεις της επιβεβαίωσης της. Ναι, είχαμε και στην Ελλάδα (και μάλιστα στην Αθήνα) μια εγκαταλελειμμένη αντιπροσωπεία, με αυτοκίνητα μέσα που περιμέναν υπομονετικά κάποιον ρομαντικό ιδιοκτήτη. Μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο αυτή της ΤΟΥΟΤΑ στην πράσινη γραμμή της Κύπρου, όμως έχει τη δική της σημασία και γοητεία. Δεν συμφωνείτε?
Υ.Γ.: Καθυστέρησα γιατί προσπαθούσα να βρω μία φωτογραφία από την αντιπροσωπεία αυτή εν λειτουργία. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω κάτι. Αν αργότερα βρω καμία θα συμπληρώσω το άρθρο. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει στην ανεύρεση, θα του ήμουν υπόχρεος. Σας ευχαριστώ για την κατανόηση.
Update 28/04/2014:Για μία ακόμα φορά πρέπει να ευχαριστήσω τον φίλο Γιώργο Αντωνοβαρδάκη, ο οποίος και μου έδωσε έστειλε μία φωτογραφία από το προσωπικό του αρχείο, και η οποία δείχνει την ΕΤ.ΕΠ.Α τον καιρό που ήταν σε λειτουργία.
Τα τελευταία χρόνια συχνά πυκνά βγαίνουν στην φόρα ιστορίες για εγκαταλελειμμένες αντιπροσωπείες, μουσεία και συλλογές αυτοκινήτων. Όμως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στο εξωτερικό. Αντίθετα στην Ελλάδα τα πράγματα είναι σαφώς πιο απλά, ποτέ δεν υπήρξε μεγάλος αριθμός αντιπροσωπειών ώστε όλο και κάποια να έχει ξεχαστεί, ούτε τα γεγονότα οδήγησαν σε αυτό. Στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουμε να περιμένουμε την ανακάλυψη μερικών πολυτελών αυτοκινήτων σε υπόγεια και αυλές...
...ή μήπως όχι? Αν σας λέγαμε ότι υπήρξε και στην Αθήνα περίπτωση εγκαταλελειμμένης αντιπροσωπείας με αυτοκίνητα μέσα θα μας πιστεύατε? Και ότι όλα αυτά βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας, με πλήθος κόσμου να περνάει καθημερινά απ' έξω?
Την αλήθεια θα σας την αποκαλύψουμε εκτός απροόπτου αύριο. Όμως στο ενδιάμεσο θα μας ενδιέφερε πολύ η γνώμη σας, καθώς και το κατά πόσο πιστεύετε την είδηση αυτή. Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από τη γνωστή εγκαταλελειμένη αντιπροσωπεία της ΤΟΥΟΤΑ στην Κύπρο, και είναι απλά ενδεικτική.
Μια ανάρτηση στο facebook ήταν αρκετή ώστε να έρθει στη μνήμη μου η συνάντηση μου με ένα πολύ ιδιαίτερο, σπάνιο στη χώρα μας και άτυχο αυτοκίνητο. Ένα Austin Victoria που βρέθηκε να σαπίζει σε ένα χωράφι λίγο έξω από την πόλη της Κοζάνης.
Όμως ας τα πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή, ξεκινώντας με μία σημαντική "διόρθωση". Παρότι στην αγορά βγήκε ως Austin στην πραγματικότητα παρήχθη μονάχα από την Authi στην Ισπανία. Στην πραγματικότητα το Austin Victoria δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ADO16 (τα γνωστά και αγαπητά μας Austin/Morris 1100-1300), του οποίου την εμφάνιση επιμελήθηκε ο Giovanni Michelotti, αρχικά για λογαριασμό του τμήματος Νοτίου Αφρικής της BLMC και μετέπειτα για την Ισπανική Authi (που εκείνη την περίοδο κατείχε η BLMC).
Το 1971 ανατέθηκε στον Michelotti to "φρεσκάρισμα" του ADO16 με σκοπό τη δημιουργία του Austin Apache που θα προσφέρονταν προς πώληση μονάχα στην Ν. Αφρική. Έχοντας ήδη σχεδιάσει αρκετά μοντέλα για λογαριασμό της Triumph, και με δεδομένη τη λογική της British Leyland που ήθελε τη χρήση των ήδη υπαρχόντων ανταλλακτικών, έκανε κάτι πολύ απλό. Κράτησε τον δεύτερο όγκο του ADO16 σχεδόν αυτούσιο και απλά διαφοροποίησε τα μπρος και πίσω τμήματα κάνοντας εμφανή τη συγγένεια με τα Triumph Dolomite, 1300 και Toledo. Τα πίσω φανάρια ήταν από το Triumph 2000/2500 MK2, ενώ κάτω από το καπό υπήρχε ο κλασικός τετρακύλινδρος A-Series 1275κε.
Φυσικά στο αμύητο μάτι ελάχιστα πράγματα μπορούσαν να θυμίσουν τη συγγένεια με το ADO16 με μια πρώτη ματιά. Παρότι τα τζάμια, οι πόρτες κτλ είναι ολόιδια την προσοχή τραβούν οι λεπτομέρειες που θυμίζουν Triumph. Βέβαια με το που ανοίξει το καπό όλα σιγά σιγά ξεδιαλύνουν και το puzzle συμπληρώνεται.
Το 1972 ξεκινά και η παραγωγή του στην Ισπανία, υπό το όνομα Victoria αυτή τη φορά. Στη βασική έκδοση το Victoria διέφερε σε ελάχιστα σημεία από το Apache, όμως το Victoria ήταν αριστεροτίμονο. Μία ακόμα σημαντική διαφορά τους ήταν ότι το Apache ουδέποτε απέκτησε τα μπροστινά διπλά φανάρια με τα οποία εφοδιάζονταν η DeLuxe έκδοση της Victoria.
Τελικά το 1975 έπεσε η αυλαία για το Mark I, και θα ξεκίναγε η παραγωγή για το Mark II. Δυστυχώς μία πυρκαγιά έβαλε τέλος στις όποιες σκέψεις για συνέχεια του μοντέλου, ενώ οδήγησε και στο κλείσιμο της Authi και την πώληση του εργοστασίου στην Seat. Ελάχιστα Mark II φημολογούνται ότι γλίτωσαν από την καταστροφή και βγήκαν στην κυκλοφορία. Τελικά το 1977 έκλεισε ο κύκλος και για το Apache.
Η πρώτη μου επαφή με την συγκεκριμένη Victoria έγινε το 2006, πηγαίνοντας με έναν πολύ καλό μου φίλο το αμάξι του να περάσει ΚΤΕΟ. Η Victoria βρίσκονταν σε γειτονικό χωράφι και ήδη έμοιαζε να είναι too far gone, όμως μου τράβηξε την προσοχή. Η αίσθηση που μου προκαλούσε είναι αυτή που σου προκαλεί ένα πρόσωπο που για κάποιο λόγο νιώθεις ότι το γνωρίζεις, ότι κάτι σου θυμίζει. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι ήδη είχα μερικά χρόνια το 2000 ΜΚ2 μου, και είχα εντρυφήσει στην ιστορία της Triumph της περιόδου της BL.
Έτσι λοιπόν με μια πρώτη ματιά νόμιζα πως ήταν απλά ένα ακόμα περίεργο προσθιοκίνητο Triumph. Όταν όμως άνοιξα το καπό ο A-Series και οι χαρακτηριστικές γρίλιες στον θόλο δεν μου άφησαν περιθώρια να αμφιβάλω για τη συγγένεια με το ADO16. Το συγκεκριμένο Victoria ήταν στην DeLuxe έκδοση, με τα διπλά στρογγυλά φανάρια μπροστά και τις Rostyle ζάντες.
Τελικά μερικά χρόνια μετά έχασα τα ίχνη του. Ο ιδιοκτήτης του αρχικά υποστήριξε ότι ήθελε να το αποκαταστήσει και να το κάνει "αντίκα", όμως, όπως συμβαίνει συνήθως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτών, το project μάλλον κρίθηκε ασύμφορο και το Victoria το πιθανότερο είναι να κατέληξε σε κάποια μάντρα με παλιοσίδερα ως σκραπ.
Από τότε δεν έτυχε να δω κάποιο άλλο από κοντά, ούτε να λάβω γνώση ύπαρξης κάποιου. Χαίρομαι που υπήρξα μάρτυρας της παρουσίας του στην Ελλάδα, αλλά λυπάμαι που δεν μπορούσα να κάνω κάτι για την διατήρηση της ύπαρξης του.
