Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Coupe. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Coupe. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2016

Classic Car Show: Triumph Club - Ελικώνας 2016 - 02/10/2016 (Φωτογραφίες)


    Τον τελευταίο καιρό υπήρξε μια σταθερότητα στο Garage Stories. Η σταθερότητα αυτή όμως αφορούσε μονάχα το κομμάτι των δημοσιεύσεων. Γενικά το 2016 υπήρξε μια πολύ δυνατή χρονιά για το GS και για μένα προσωπικά και η απόκτηση ενός καλοδιατηρημένου και πολύ όμορφου Escort MK1 βοήθησε να ακολουθήσουμε πιο ενεργά το πρόγραμμα εκδηλώσεων ιστορικών οχημάτων και από θεατές να γίνουμε συμμετέχοντες. Δυστυχώς ο χρόνος όμως δεν υπήρξε σύμμαχος, οπότε ανάμεσα στο τρέξιμο της δουλειάς και την προσπάθεια αναζήτησης θεμάτων μας ανάγκασε να μείνουμε πίσω σε επίπεδο δημοσιεύσεων. 

    Αυτήν την εβδομάδα λοιπόν, την τελευταία του 2016 θα προσπαθήσω να ανεβάσω όλα τα θέματα που αφορούν εκδηλώσεις που έγιναν μέσα στο έτος και που είτε συμμετείχαμε, είτε ακολουθήσαμε. Θα είναι ένας ομολογουμένως δύσκολος στόχος, και ίσως να δημιουργήσει σύγχυση, είναι όμως κάτι που πρέπει να γίνει ώστε να ολοκληρωθεί η χρονιά σωστά, χωρίς εκκρεμότητες και με την ελευθερία να στήσουμε καλύτερα το πρόγραμμα για το 2017.

    Ο Μαραθώνιος θεμάτων και εκδηλώσεων λοιπόν ξεκινά με μια εκδρομή που οργάνωσε το Triumph Club στις αρχές του Οκτωβρίου και συγκεκριμένα την πρώτη Κυριακή του μήνα. 



    Η ιδέα ήταν πολύ απλή. Μια παρέα ανθρώπων βγάλαν τις όμορφες κυρίες τους βόλτα, υπό την αιγίδα ενός club με ιστορία, και πραγματοποίησαν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα στις όμορφες ορεινές διαδρομές της Βοιωτίας. Η άψογη οργάνωση ήταν απαραίτητη ώστε ένας σημαντικός αριθμός συμμετεχόντων να μπορούν να ακολουθήσουν την εκδρομή χωρίς να υπάρξουν προβλήματα στην κανονική κυκλοφορία, αλλά να υπάρχει η συνοχή της "παρέας" στην διαδρομή.

    Η εκκίνηση δόθηκε στον "Σταθμό 14" στο Χαϊδάρι και μέσω της Παλαιάς Οδού κατέληξε στην όμορφη και γραφική "Αρβανίτσα" στον Ελικώνα όπου και οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το πράσινο και την ηρεμία της περιοχής, και οι φωτογράφοι να χαρούν τον συνδυασμό καλοδιατηρημένων κλασικών αυτοκινήτων και πράσινου τοπίου. 

    Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η εκδήλωση ως ιδέα είναι πολύ καλή και βοηθάει στο να κάνουν οι ιδιοκτήτες μερικά χιλιόμετρα με τα αυτοκίνητα τους με οργάνωση και χωρίς άγχος. Τα Rally Regularity έχουν το ενδιαφέρον τους και ομολογώ ότι προσωπικά με έχουν κερδίσει, αλλά τέτοιες βόλτες απλά δεν πρέπει να χάνονται. Το Triumph Club μέχρι το τέλος του έτους πραγματοποίησε μια ακόμα τέτοια εκδρομή, αλλά περισσότερα θα διαβάσετε και θα δείτε τις επόμενες μέρες. 

    Ακολουθούν μερικές επιλεγμένες φωτογραφίες από την εκδήλωση αυτήν, καθώς και το link για το Album στο τέλος του άρθρου. Μείνετε συντονισμένοι για να παρακολουθήσετε και τα επόμενα άρθρα της εβδομάδας αυτής.





















Album: https://photos.app.goo.gl/FUGm43gLxivszoT86

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016

Abandoned: Fiat 124 Sports Coupe BC



Fiat 124 Sports Coupe BC (1)

   Κάποια αυτοκίνητα μπορεί να μην είναι εξίσου όμορφα με θρύλους της αυτοκίνησης, ή αγαπημένα από πολλούς, όμως για κάποιο περίεργο λόγο στην δική σου καρδιά λένε πολλά. Κάπως έτσι είναι και η σχέση μου με τα Fiat Sports Coupe. Όσο δε συμπαθώ τα Spider, και όσο και να μ' αρέσουν μεν δεν θέλω να αποκτήσω δε, τόσο λατρεύω τα Sports Coupe. Και μάλιστα όλες τις γενιές του (εγώ διακρίσεις δεν κάνω). Η δική μου η σχέση με αυτά βέβαια ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια, όσο ακόμα ήμουν μαθητής του Δημοτικού.

   Ακριβώς δίπλα από το σχολείο υπήρχε μια εμπορία αυτοκινήτων. Όλα καλά μέχρι εδώ. Εκεί είχα δει πρώτη μου φορά Buggy και εκεί για κάποιο λόγο μου είχε τραβήξει την προσοχή ένα παλιό τετράγωνο τρίπορτο Civic, όμως αυτά είναι για άλλο άρθρο. Δίπλα λοιπόν από την έκθεση ήταν ένα οικόπεδο όπου έβαζαν τα αυτοκίνητα που δεν χώραγαν στην έκθεση και στο πεζοδρόμιο μπροστά. Εκεί, πίσω πίσω, ανάμεσα σε χόρτα και σκουπίδια είδα για πρώτη φορά ένα 124 Sports Coupe. Άσχημα τρακαρισμένο μπροστά, σκουριασμένο και στην ουσία κουφάρι βρίσκονταν για πολλά χρόνια εκεί περιμένοντας να φτάσει η ώρα του για το φορτώσει ο σκραπατζής στην καρότσα του. Για να πω την αλήθεια μου ήταν πολύ χτυπημένο, και εγώ πολύ μικρός για να ξέρω, όμως πλέον είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν ένα BC, ένα μπορντό BC. 

   Φυσικά το τι ήταν το έμαθα χρόνια μετά, και τότε ήταν που πραγματικά μου τράβηξε την προσοχή ως μοντέλο. Μάλιστα για μικρό χρονικό διάστημα είχε περιέλθει στην κατοχή μου ένα σάπιο CC, όμως από ότι φάνηκε δεν ήταν το τυχερό μου. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν ο φίλος μου Νίκος μου ανέφερε ότι βρήκε ένα 124 Coupe παρατημένο. Η αντίδραση ήταν άμεση, και λίγα λεπτά μετά βρέθηκα μπροστά σε αυτό το BC, ή βασικά σε ότι απέμεινε από αυτό.


Fiat 124 Sports Coupe BC (1)
Fiat 124 Sports Coupe BC (1)

    Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ανήκει στην δεύτερη σειρά του δημοφιλούς Coupe και παρήχθη από το 1969 έως και το 1972 οπότε και αντικαταστάθηκε από την τρίτη σειρά γνωστή ως CC. Οι κωδικοί που αναφέρουν έχουν να κάνουν με τη σειρά, με το πρώτο γράμμα να αφορά τη σειρά (A,B,C) και το δεύτερο το Coupe αμάξωμα. Αντίστοιχα το Spider είχε κωδικούς όπως AS και BS.

   Σχεδιασμένο από τον Mario Boano (τουλάχιστον στην αρχική μορφή του) και βασισμένο στην 124 Berlina αυτό και το Spider (του Pininfarina το δεύτερο) συμπλήρωναν την γκάμα του 124. Η παραγωγή του πρώτου άρχισε το 1967 με το τελευταίο να περνάει τις πύλες του εργοστασίου το 1975. Οι πρώτες γενιές παρότι είχαν διαφορετικό σχεδιαστή (το Coupe ήταν εσωτερικό σχέδιο) το κοινό μπορούσε να εντοπίσει την συγγένεια από το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου, όπου κάποια βασικά χαρακτηριστικά και γραμμές ήταν όμοια. Από εκεί και πίσω βέβαια δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα κοινό σε ότι είχε να κάνει με λαμαρίνες και trim. Εσωτερικά το Coupe είχε χώρο για τέσσερις επιβάτες (ακριβώς) ενώ ο πίνακας οργάνων έδειχνε τον Sport προσανατολισμό του αυτοκινήτου, όπως και την Ιταλική καταγωγή του. Στα μηχανικά μέρη συναντούσαμε τα σύνολα που υπήρχαν και στις Μπερλίνες της εταιρείας. Παρότι στα 8 χρόνια παραγωγής του μετράμε τρεις σειρές, στην πράξη υπήρξαν πολλές βελτιώσεις ανά το χρόνο. Εκτός από τα σήματα της Fiat το μοντέλο αυτό θα μπορούσαμε να το βρούμε και ως Seat, μιας και ήταν από τα μοντέλα για τα οποία η Ισπανική εταιρεία είχε πάρει άδεια παραγωγής από την Fiat.


Fiat 124 Sports Coupe BC (1)

   Το αυτοκίνητο αυτό δεν είναι ακριβώς παρατημένο. Βασικά βρίσκεται σε ένα οικόπεδο δίπλα σε συνεργείο Ιταλικών, αν θυμάμαι καλά, αυτοκινήτων. Αυτό μου δίνει την ευχαρίστηση τουλάχιστον ότι δε θα πάει χαμένο, αλλά θα χρησιμοποιηθεί για να μείνουν άλλα 124 Sports Coupe στο δρόμο. Το να αποκατασταθεί αυτό το ίδιο προσωπικά το θεωρώ αδύνατο, ή τουλάχιστον οικονομικά ασύμφορο. Φαίνεται ότι έχει περάσει δύσκολη ζωή, έχει πραγματικά πολλά σάπια (και όχι δεν είναι κλασικό σύμπτωμα των Ιταλικών, ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτών), το ταμπλό είναι κατεστραμμένο και γενικότερα όλο το αμάξι καταρρέει. 

   Συνολικά και από τις τρεις σειρές παρήχθησαν πάνω από 270000 κομμάτια. Μπορεί να νούμερο να μην εντυπωσιάζει κάποιον που έχει συνηθίσει αμερικάνικους ρυθμούς παραγωγής, όμως για ευρωπαϊκό μοντέλο και μάλιστα Coupe είναι αρκετά καλό νούμερο. Πολλά βρήκαν το δρόμο τους και στην Ελλάδα, περιέργως όμως σπάνια βλέπω κάποιο ενώ στην πλειοψηφία τους από που έχω συναντήσει είναι σε κακή έως άθλια κατάσταση. Οι Fulvia Coupe και οι Junior σώθηκαν κυρίως γιατί ανήκαν στις πιο καθαρόαιμες Ιταλικές μάρκες, ενώ αυτά που ήταν κατασκευάσματα της κοινής Fiat δεν δέχθηκαν την φροντίδα που άξιζαν. Δυστυχώς αυτό το BC δεν είναι η κατάλληλη βάση για να στήσω το Sports Coupe των ονείρων μου, οπότε η αναζήτηση συνεχίζεται. Ευτυχώς από την άλλη έχω φίλους που διατηρούν μερικά από αυτά σε άψογη κατάσταση, οπότε τουλάχιστον καμιά βόλτα που και που μπορώ να απολαύσω.


Fiat 124 Sports Coupe BC (1)

What if...?

Fiat 124 Sports Coupe BC (1)
Πηγή εικόνας:https://www.flickr.com/photos/geralds_1311/15270751586
                         by Georg Sander

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015

Abandoned: Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 350 L65 1971



Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971


   Είναι λίγο αστείο το πως τα φέρνει τελικά η ζωή. Το 2015 άνοιξε για το Garage Stories εντυπωσιακά, μιας και τις πρώτες κιόλας μέρες του νέου έτους καταφέραμε να κάνουμε ένα όνειρο πραγματικότητα. Όλοι οι λάτρεις τους κλασικού αυτοκινήτου θέλουν να ζήσουν κάποιες μοναδικές εμπειρίες που έχουν να κάνουν με το χώρο αυτό. Για παράδειγμα σχεδόν όλοι ονειρευόμαστε να ανοίξουμε μια γκαραζόπορτα, ή να βρεθούμε σε κάποιο μυστήριο υπόγειο και να ανακαλύψουμε κάποιο μοναδικό και σπάνιο τετράτροχο, στην αυθεντική του κατάσταση και ξεχασμένο από το χρόνο. Όλοι  λοιπόν θέλουμε να υπάρξει το δικό μας πραγματικό barn find. 

    Τα ίδια περίπου ισχύουν και για την εύρεση οχημάτων σε δάση, βουνά και γενικά σε τοποθεσίες όπου κανονικά δε θα έπρεπε να βρίσκονται. Είτε ως μόνα οχήματα, είτε ως εγκαταλελειμμένοι σωροί σκουριασμένων μετάλλων πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των "ερευνητών" παλαιών οχημάτων. Μέχρι τώρα είχα την τύχη να βρω βαρέα οχήματα σε παρόμοιες τοποθεσίες, καθώς και να εντοπίσω τα λείψανα μιας παλιάς και εγκαταλελειμμένης μάντρας, όμως όλα τα παραπάνω σε τοποθεσίες όπου ήταν προσβάσιμες έστω και με χωματόδρομο. Αυτήν τη φορά τελικά καταφέραμε μετά από αρκετή έρευνα να εντοπίσουμε ένα αγαπημένο αμερικάνικο, πλήρες και ξεχασμένο από τον χρόνο (δυστυχώς όχι όμως και από τους κυνηγούς) στην κυριολεξία στην μέση του πουθενά.


Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971


   Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή. Πολλά χρόνια πριν (πολλά όμως) ένα οικογενειακός φίλος μου είχε αναφέρει την ύπαρξη ενός παλιού αμερικάνικου σε πλαγιά βουνού της Αττικής. Την ιστορία την είχε ακούσει από φίλο, που του την είχε αναφέρει άλλος φίλος κ.ο.κ.. Όπως καταλαβαίνεται είχε όλα τα στοιχεία για να ληφθεί στα υπόψιν ως απλά ένα ακόμα "θρύλος", κάτι που σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας μου τότε να μη δώσω περαιτέρω βάση. Βέβαια η ιστορία αυτή για την ύπαρξη μιας πράσινης "Σεβρολέτας κουπέ" που ήταν εγκαταλελειμμένη στο βουνό πάντα με κατέτρωγε, όπως εξάλλου με "κατατρώει" κάθε φορά που δεν καταφέρνω να επαληθεύσω κάποια πληροφορία.

   Και φτάνουμε στο παρόν και συγκεκριμένα στο πέρσι. Στις αρχές του προηγούμενου έτους εμφανίστηκαν στα μέσα μαζικής δικτύωσης δύο φωτογραφίες από μια εγκαταλελειμμένη Chevrolet. Φωτογραφίες που πιθανότατα κάθε άλλη φορά θα αγνοούσα, και που όμως αυτήν τη φορά δεν το έκανα. Δεν το έκανα γιατί πολύ απλά οι φωτογραφίες αυτές μου έφεραν στο μυαλό την ιστορία εκείνη που μου είχε εκμυστηρευτεί ο οικογενειακός αυτός φίλος, κάτι που σε συνδυασμό με την τοποθεσία που ανέφερε ο φωτογράφος ότι τις τράβηξε με έφεραν στον πειρασμό να ξεκινήσω την έρευνα. Αρκετούς μήνες μετά, με πολλά λίτρα βενζίνης καμμένα, βόλτες σε ξεχασμένους χωματόδρομους, με τα μάτια πρησμένα από την προσεκτική ανάλυση φωτογραφιών και λοιπών στοιχείων και με την υπομονή να εξαντλείτε ξεκίνησε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ας είναι καλά ο φίλος Βίκτορας, χωρίς τη μεθοδικότητα του οποίου θα ήταν αδύνατο να εντοπίσουμε το ακριβές σημείο όπου αναπαυόταν η ξεχασμένη Αμερικανίδα. Δε θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για αυτόν το σκοπό γιατί πολύ απλά τότε είναι πολύ πιθανό να αποκαλυφθεί η τοποθεσία, κάτι που δεν επιθυμούμε και που στην τελική δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου. 

Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971 
    Μετά από τον μακροσκελή αυτόν πρόλογο φτάνουμε στις αρχές του φετινού έτους. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων (λίγων και εκλεκτών θα μπορούσαμε να πούμε) περιλαμβανομένων του εαυτού μου, του φίλου Βίκτορα και του φίλου Μάνου, ξεκινήσαμε να επαληθεύσουμε τα αποτελέσματα των προηγούμενων ερευνών μας. Τελικά ο απλός περίπατος στην εξοχή που υπολογίζαμε αποδείχθηκε ότι ήταν καλή εξάσκηση ορειβασίας , όμως στο τέλος ανταμειφθήκαμε με αυτό το θέαμα...


Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971


   Βρεθήκαμε μπροστά σε μία Chevrolet Malibu του 1971, που με εξαίρεση τον βανδαλισμό (πιθανότατα από κάποια ομάδα κυνηγών) ήταν πραγματικά survivor. Για αυτό το αυτοκίνητο ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει δύο περίπου δεκαετίες πριν, όταν για κάποιο φαινομενικά ανεξήγητο λόγο κάποιος αποφάσισε να το πάει ως εκεί (σε αυτό θα αναφερθούμε αργότερα). Ένα γνήσιο muscle car που κάποτε θα βρυχόταν διασχίζοντας την Λ. Συγγρού, αναπαύονταν μόνο του πλέον καμουφλαρισμένο στο τοπίο. Τα χρώμια του δεν είχαν χάσει την γυαλάδα τους και πιθανότατα να γίνονταν σαν καινούργια μονάχα με λίγη αλοιφή. Οι γραμμές του αμαξώματος αποδείκνυαν ότι είχαμε να κάνουμε με ένα "καθαρό" όχημα που είχε υποστεί ελάχιστες περιποιήσεις στο αμάξωμα του από τους φαναρτζήδες της εποχής. Το χρώμα που μπορείτε να διακρίνετε στις φωτογραφίες είναι αυτό με το οποίο βγήκε από το εργοστάσιο, με εξαίρεση την πόρτα του συνοδηγού. Σίγουρα όταν με κάποιο τρόπο βρέθηκε εκεί πάνω ήταν σε πλήρη λειτουργία και πιθανότατα πολύ καλή κατάσταση. Οι πόρτες άνοιγαν χωρίς κανένα πρόβλημα και έκλειναν λες και μόλις η Σεβρολέτα είχε βγει από την έκθεση της αντιπροσωπείας, ενώ οι "γραμμές" του αμαξώματος ήταν σωστές χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Το εσωτερικό δυστυχώς έχει καταστραφεί, πρώτα από τους βάνδαλους και έπειτα από την πανίδα της περιοχής και τα στοιχεία της φύσης. Από τα τελευταία έχει πληγεί δυστυχώς και το αμάξωμα, καθώς τα 20+ χρόνια παραμονής σε αυτόν το χώρο (σε συνδυασμό με τις ζημιές) μόνο καλό δε του έκαναν.


Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971


    Ας πούμε όμως μερικά παραπάνω πράγματα για το συγκεκριμένο όχημα. Σύμφωνα με τα όσα στοιχεία κατάφερα να διακρίνω από τον αριθμό πλαισίου του και το trim tag του μπορώ να πω με σιγουριά ότι το αυτοκίνητο αυτό είναι 100% αυθεντικό και ότι πιθανότατα μέχρι και πριν μερικά χρόνια ίσως θα μπορούσε να σωθεί.

     Σύμφωνα με τον αριθμό πλαισίου λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια Chevrolet Malibu 2door sport coupe του 1971, με V8 κινητήρα και που είχε κατασκευαστεί στις εγκαταστάσεις της GM στην Baltimore (Maryland). Από το ταμπελάκι που τοποθετούσε η Fisher με τα υπόλοιπα βασικά χαρακτηριστικά του αμαξώματος (και όχι μόνο) επιβεβαιώνουμε ότι το Antique Green στο οποίο είναι βαμμένο είναι και το γνήσιο χρώμα, όπως επίσης και το ότι όταν βγήκε από τη γραμμή παραγωγής ήταν εξοπλισμένο με πράσινο βινύλιο (τα υπολείμματα του οποίου μπορούμε να διακρίνουμε και τώρα). Το εσωτερικό είναι σύμφωνο με τις προδιαγραφές του κατασκευαστή (με καναπέ μπροστά και όχι bucket), ενώ θεωρητικά θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε και τον μήνα και την εβδομάδα κατά την οποία κατασκευάστηκε, όμως δυστυχώς το ταμπελάκι δεν ήταν και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

     Στα μηχανικά τώρα, το συγκεκριμένο Malibu φαίνεται πως ήταν εξοπλισμένο με έναν V8 350 με διπλό καρμπιρατέρ (κωδικός L65) και με ένα τριτάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (κωδικός Μ38), κάτι που σίγουρα του χάριζε αξιοπρεπέστατες επιδόσεις. Μπορεί να μιλάμε για έναν small block, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο 350 ήταν ένας κινητήρας που εύκολα μπορούσε να αναβαθμιστεί και να χαρίσει πολλά χαμόγελα με τις επιδόσεις του. Από το εργοστάσιο έβγαζε περίπου 145hp.


Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971


   Αρκετοί θα αναρωτιέστε για πιο λόγο το αναφέρω αρχικά ως Chevelle και μετά ως Malibu. Η εξήγηση είναι απλή. Το αυτοκίνητο αυτό ανήκει είναι μια Chevelle, με καλύτερο εξοπλισμό όμως. Ήταν δηλαδή μια πιο φορτωμένη Chevelle. Αυτήν την έκδοση την ονόμαζαν Malibu (κάτι το οποίο αναγραφόταν και παντού στη θέση του Chevelle) και θεωρούταν διαφορετικό μοντέλο στην γκάμα της Chevrolet. Γενικότερα οι Αμερικάνοι τα έχουν κάνει λίγο μπάχαλο με τις ονοματολογίες και τους διαχωρισμούς των μοντέλων της περιόδου. 

     Κάτι επίσης σημαντικό, που πιθανότατα από τους πολλούς θα περνούσε απαρατήρητο, είναι το έμβλημα που φαίνεται στην προηγούμενη φωτογραφία. Είναι το έμβλημα της Fisher Body Company, που ιδρύθηκε το 1908 από τους αδερφούς Fisher. Έχοντας εμπειρία από την εμπειρία αμαξών οι αδερφοί Fisher αποφάσισαν να ακολουθήσουν το ρεύμα και να ξεκινήσουν να φτιάχνουν αμαξώματα για τα πρώτα αυτοκίνητα. Ξεκίνησαν λοιπόν να αναλαμβάνουν δουλειές ακόμα και από τις ίδιες τις αυτοκινητοβιομηχανίες με τις Ford, Cadillac, Chevrolet και Studebaker να είναι μονάχα μερικοί από τους πελάτες τους. Τελικά το 1919 ξεκίνησε η εξαγορά της από την GM και ολοκληρώθηκε το 1926, αποτελώντας πλέον κομμάτι της μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας στον κόσμο (μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον). Περισσότερα για την Fisher Body Company και για τις καινοτομίες της μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

     Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή για την Fisher είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτιέστε. Και η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί χάρη στη Fisher και τις μεθόδους παραγωγής της τα αυτοκίνητα της GM ήταν μόνιμα για δεκαετίες τα ποιοτικότερα (στην αμερικάνικη αγορά τουλάχιστον). Αγοράζοντας ένα Mopar ήξερες ότι εκ των πραγμάτων η ποιότητα θα είναι σαφώς χαμηλή. Σε συγκεκριμένα μοντέλα το βάψιμο σταμάταγε σε ότι φαινόταν από έξω (αφήνοντας τις πόρτες από μέσα και τον χώρο αποσκευών απλά με το αστάρι), ενώ ακόμα και τα χρώμια δεν ήταν ευθυγραμμισμένα ούτε καν την ημέρα που βγήκαν από το εργοστάσιο. Αντίθετα αγοράζοντας ένα GM, ακόμα και 50 χρόνια μετά από την ημέρα που κατασκευάστηκε μπορείς να απαιτήσεις ότι έχει να κάνει με το αμάξωμα και τη συναρμογή αυτού να είναι άψογο. Είναι απίστευτο ότι σε αυτοκίνητα που μοιάζουν να διαλύονται από τη σαπίλα μπορείς να κλείσεις την πόρτα με τη μία, χωρίς περαιτέρω πίεση και χωρίς να κάνει σαν 70χρονο με λουμπάγκο. 


Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971
Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971

   Με τις δύο τελευταίες φωτογραφίες θα ήθελα απλά να ασχοληθώ με ένα σημαντικό κομμάτι των αποκαταστάσεων των κλασικών αυτοκινήτων. Η πρώτη μας δείχνει τον χώρο αποσκευών. Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι σε αυτό το κομμάτι του αμαξώματος το βάψιμο δεν ήταν πλήρες, αλλά περισσότερο μερικά ψεκάσματα. Σε όποια αποκατάσταση και αν έχω δει κανείς δεν ακολουθεί το αυθεντικό μοτίβο (έστω και δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση χρησιμοποιώντας κανονικά χρώματα για την καλύτερη προστασία των επιφανειών). 


     Στη δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε το σημείο όπου ενώνονται ο ουρανός με το πίσω φτερό (και είναι κοινό σχεδόν για όλα τα αμερικάνικα της εποχής). Εκεί μετά την κόλληση υπάρχει ένα μικρό σκαλοπάτι. Αρχικά για να το καλύψουν χρησιμοποιούσαν μολύβι και αργότερα για λόγους οικονομίας χρόνου και χρήματος χρησιμοποιούσαν στόκο. Στα αυτοκίνητα όπου η οροφή ήταν βαμμένη γινόταν σωστή επεξεργασία και προετοιμασία για τη βαφή εξαφανίζοντας κάθε ίχνος. Όταν όμως ήταν να εξοπλιστεί το όχημα με vinyl top ξεκίναγαν οι οικονομίες. Πολλές φορές άφηναν όλη την περιοχή μονάχα με το αστάρι, εφόσον το βινύλιο θα σκέπαζε τον ουρανό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το νερό που έβρισκε διόδους στις ραφές να εισχωρεί και να βρίσκει απροστάτευτη λαμαρίνα, την οποία και κατέτρωγε. Όμως για τον ίδιο λόγο, δηλαδή για το ότι το βινύλιο θα σκέπαζε τις όποιες ατέλειες, δεν προετοίμαζαν σωστά την περιοχή της ένωσης, κάτι που αποδεικνύεται με αυτήν τη φωτογραφία.

    Και έπειτα πάμε εμείς οι λάτρες των οχημάτων αυτών και ζητούμε από τον εκάστοτε φανοποιό δουλειά ανώτερου επιπέδου και από του εργοστασίου. Και καταλήγουμε με overrestored κλασικά που σε διαγωνισμούς του εξωτερικού θα πάτωναν γιατί δε θα υπήρχαν οι ατέλειες που προανέφερα και όχι μόνο. Μήπως να το έπαιρνα πιο χαλαρά το θέμα και να έπαυα να αναζητώ την τελειότητα...


Υ.Γ.1 : Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μη μου ζητήσει κανείς περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Είναι αδύνατον να μετακινηθεί από εκεί (ο δρόμος από τον οποίο τον πήγανε έχει κλείσει από τις αρχές της δεκαετίας του 90) και θα προτιμούσα να το αφήσουμε να συνεχίσει την ένταξη του στο οικοσύστημα, παρά να το βεβηλώσουν παραπάνω για τα όποια χρήσιμα ανταλλακτικά του. Πιστεύω ότι το αξίζει. Και το αν κάποιοι καταφέρουν να το εντοπίσουν και το "κόψουν", δεν είναι δικό μου θέμα. Εγώ απλά δε θα βοηθήσω σε αυτό (Εδώ βρίσκαμε τριγύρω τα σπασμένα διακοσμητικά του και τα βάζαμε στη θέση τους...).

Υ.Γ.2: Ευχαριστώ και πάλι τους φίλους Βίκτορα και Μάνο, χωρίς την βοήθεια των οποίων δε θα κατάφερνα να βρω την άκρη σε αυτήν την πληροφορία.

Υ.Γ.3: Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία ακριβώς ίδια με το μοντέλο και την έκδοση του συγκεκριμένου σε αξιοπρεπή ανάλυση, οπότε και επέλεξα ότι ποιο κοντινό βρήκα.


What if...

Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 1971

Πηγή εικόνας: http://www.2040-cars.com/chevrolet/Chevelle/1971-chevrolet-chevelle-ss-clone-malibu-sport-edelbrock-350-turbo-350-12-bolt-384549/

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Classics In Rotterdam: Lotus Esprit with touches from SE HWing, 300 Sport & S4



Lotus Esprit with touches from SE HWing, 300 Sport & S4

   Όταν βλέπεις μια Esprit είναι λογικό να σου τραβήξει την προσοχή (Μπορεί να είναι "νέα" ακόμα για να χαρακτηριστεί classic, σίγουρα όμως μιλάμε για ένα ποθητό future classic sport car, οπότε και αξίζει αναφοράς). Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για προ του 2002 μοντέλο, με τα κλασικά πίσω φανάρια και όχι τα καγκούρικα wannabe 106 καγκουρ style στρογγυλά που υιοθέτησαν με τα τελευταία μοντέλα. Όμως δυστυχώς βρέχει, δεν έχεις ομπρέλα και πρέπει να βιαστείς οπότε δεν έχεις το χρόνο να την περιεργαστείς περισσότερο. Το τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση είναι απλό. Τραβάς δύο τρεις φωτογραφίες, ώστε να τις χαζέψεις αργότερα με το χρόνο σου.

   Και πλέον είσαι στο δωμάτιο σου, έχεις στεγνώσει και δεν στάζεις πλέον και είσαι ορεξάτος να χαζέψεις τα ευρήματα της ημέρας. Εκεί λοιπόν συνειδητοποιείς ότι η όμορφη και σπάνια Esprit που συνάντησες δεν είναι μια καλοσυντηρημένη ώριμη κυρία, αλλά μια γριά με ψυχολογικά που προσπαθεί να μοιάζει νεώτερη μπας και την προσέξει κανένας λιγούρης νεαρός. 

Δυστυχώς λοιπόν η συγκεκριμένη Esprit ήταν μία μίξη ανταλλακτικών που έχει ως αποτέλεσμα να την κατατάσσουμε στην λίστα με τα modified classic. Το αμάξωμα μοιάζει να είναι των αρχών του 90, και του έχουν προσθέσει την μεγάλη αεροτομή από την SE HWing, τον μπροστινό προφυλακτήρα από κάποια S4 πιθανών και τον πίσω μάλλον από μια 300 Sport. Και αυτά είναι ότι μπορέσαμε να διακρίνουμε με μια πρόχειρη ματιά και με περιορισμένες γνώσεις για αυτές τις κυρίες. Τουλάχιστον επιλέχτηκαν κομμάτια από την ίδια οικογένεια και όχι από το καλάθι, οπότε και έχει κρατηθεί κάποιο επίπεδο στην μετατροπή αυτή.


Lotus Esprit with touches from SE HWing, 300 Sport & S4

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014

Classics In Rotterdam: Ford Capri MK2 1600



Ford Capri MK2 1600

  Αυτό που θα μαγέψει τον επισκέπτη στο Rotterdam είναι η αρμονική και πετυχημένη συνύπαρξη του παλιού με του καινούργιου, του μοντέρνου με του κλασικού. Αυτό γίνεται αντιληπτό σε κάθε σημείο της πόλης, είτε παρατηρώντας τα κτίρια, είτε όμως ακόμα απλά βλέποντας μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής της πόλης. Για αυτό και δεν μας έκανε καμία απολύτως εντύπωση το ότι στο πολύ μικρό χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεση μας για να γνωρίζουμε την πόλη καταφέραμε να θαυμάσουμε πολλά κλασικά αυτοκίνητα και να συγκεντρώσουμε ικανοποιητικό αριθμό φωτογραφιών τους.

   Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτό το Capri, που μας τράβηξε την προσοχή μια βροχερή μέρα στο Rotterdam. Μιλάμε για ένα Ford Capri δεύτερης γενιάς, το οποίο είναι και το καθημερινό αυτοκίνητο της ηλικιωμένης ιδιοκτήτριας τους, που το έχει από καινούργιο. Το όμορφο αυτό coupe βρίσκεται σε πραγματικά πολύ καλή (και Αυθεντική) κατάσταση, παρά του ότι ικανοποιεί τις ανάγκες της οδηγού του εδώ και περίπου 40 χρόνια, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. 


Ford Capri MK2 1600

   Βλέποντας το ανάμεσα στα σύγχρονα αυτοκίνητα σε κάνει να αναρωτιέσαι για το τι έχει συμβεί στη σύγχρονη αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά και στους πελάτες της. Και δεν μιλάω τόσο για το ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο σχήμα του, κάτι που έχει χαθεί προ πολλού από τον σχεδιασμό των αυτοκινήτων, αλλά κυρίως για το χρώμα του. Από όσο μπορέσαμε να δούμε η ονομασία αυτού του χάλκινου πορτοκαλί πρέπει να είναι Flame Orange Metallic, και σίγουρα μαγνητίζει τα βλέμματα, ιδιαίτερα ανάμεσα στα εκνευριστικά ουδέτερα γκρι και μαύρα κουτιά που κυκλοφορούν κατά κόρων σήμερα. 

   Υπήρξε μια περίοδος στην αυτοκίνηση όπου σχεδιαστές και οδηγοί τολμούσαν. Τολμούσαν να δημιουργήσουν και να οδηγήσουν κάτι έντονο, κάτι ξεχωριστό. Στα 70ies χρώματα σαν αυτό δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας, και τότε ακόμα και οι "ουδέτερες" επιλογές ξέφευγαν από το εκνευριστικό ασημί και τις αποχρώσεις του. Καφέ, έντονο κίτρινο, τυρκουάζ και πορτοκαλί ήταν στις επιλογές σχεδόν κάθε αυτοκινήτου, ενώ αν μιλάγαμε για κάτι πιο δυνατό και muscle υπήρχαν στις επιλογές ακόμα και το φούξια. 

   Κάτι άλλαξε, και αυτό είναι σίγουρο. Κάτι μας έκανε πιο συντηρητικούς συνολικά, και λιγότερο τολμηρούς. Όμως δυστυχώς δεν πιστεύω ότι εγώ είμαι ο κατάλληλος για να το ψάξω περισσότερο. Το πιο extreme χρώμα που είχε αυτοκίνητο μου τα τελευταία 10 χρόνια ήταν το κόκκινο, ενώ ακόμα και την signal yellow Bell Air μου θα την επαναφέρω στο αρχικό της μπεζοκαναρί προς χάριν της αυθεντικότητας. Μέχρι λοιπόν να καταφέρω να τολμήσω να ξεφύγω από το συντηρητικό κατεστημένο ας συνεχίζω να θαυμάζω αυτούς που τόλμησαν.


Ford Capri MK2 1600


Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Classic Beauties: DeLorean DMC-12 "Back To The Future Time Machine" Replica



maxresdefault

   Στις αρχές Νοεμβρίου είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε για πρώτη φορά σε ελληνικό έδαφος ρέπλικα της χρονομηχανής από τη σειρά ταινιών Back To The Future. Για λίγες μέρες, ως μέρος των διαφόρων ατραξιόν ενός συνεδρίου για τη φουτουριστική διαχείριση ξενοδοχείων με οικονομικά και οικολογικά μέσα, μία από τις λίγες ρέπλικες του συγκεκριμένου moviecar βρέθηκε στην Ελλάδα. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Intercontinental, στο οποίο και μπορούσε να θαυμάσει όποιος ήθελε το όχημα αυτό.

   Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν υπήρξε κάποια ενημέρωση, και ούτε διαφημίστηκε, οπότε τελικά ελάχιστοι, πλην των συμμετεχόντων στο συνέδριο και τους εργαζομένους της εταιρείας, έμαθαν για αυτό και ακόμα λιγότεροι πρέπει να είχαν την ευκαιρία να το θαυμάσουν από κοντά. Η ομάδα του Garage Stories ήταν από τους τυχερούς που και ενημερώθηκε για αυτό το γεγονός, αλλά είχε και την δυνατότητα να παρευρεθεί στην αίθουσα όπου ήταν το DMC-12. 


DSC05144

   Η ιστορία του John DeLorean είναι λίγο πολύ γνωστή στους περισσότερους που ασχολούνται με το χώρο. Ένας Αμερικάνος μηχανικός, με εκπληκτική καριέρα στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας, αποφάσισε να σχεδιάσει και να κατασκευάσει το δικό του γνήσιο sportcar. Τελικά χρειάστηκε κάτι λιγότερο από μια δεκαετία μετά την έναρξη του εγχειρήματος του, έχοντας δοκιμάσει διάφορες καινοτόμες λύσεις, από τις οποίες άλλες δεν πέρασε στην παραγωγή (ο αρχικός του σχεδιασμός περιελάμβανε τη χρήση wankel κινητήρα τοποθετημένου στο κέντρο) ενώ άλλες υιοθετήθηκαν στο τελικό προϊόν (όπως το αμάξωμα από βουρτσισμένο ανοξείδωτο χάλυβα). 

  Τελικά το 1981 βγήκε στην παραγωγή το DeLorean DMC-12, ένα αμερικάνικο αυτοκίνητο με γαλλικό κινητήρα (και ιδιαίτερα αναξιόπιστο, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη λήξη της καριέρας της εταιρείας), Ιταλό σχεδιαστή, πόρτες που θυμίζουν την Γερμανική Mercedes 300SL Gullwing και κατασκευασμένο στην Βόρεια Ιρλανδία από ανειδίκευτους εργάτες (που είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά θέματα αξιοπιστίας και ποιότητας). 

  Το αποτέλεσμα ήταν ένα ιδιαιτέρως εντυπωσιακό σπορ coupe αυτοκίνητο, που τραβούσε τα βλέμματα κυρίως με το άβαφτο φινιρισμένο αμάξωμα του και τις στυλ Gull-wing πόρτες. Παρότι όμως τα θέματα ποιότητας και αξιοπιστίας ήταν πολλά μέχρι το 1982 είχαν ως επί το πλείστον λυθεί και όλα έδειχναν ότι ίσως υπήρχε μέλλον σε αυτή την προσπάθεια. Κάτι που διακόπηκε άδοξα όμως στα τέλη του 1982 με τη σύλληψη του John DeLorean για διακίνηση ναρκωτικών. Αυτό οδήγησε την εταιρεία στο κλείσιμο στις αρχές του 1983, με μόλις 9000 περίπου DMC-12 να έχουν περάσει τις πόρτες του εργοστασίου, και αρκετά σασί να παραμένουν ανεκμετάλλευτα.  

   Ο John DeLorean κατάφερε να κερδίσει την δίκη και να αποδειχτεί αθώος, όμως ήταν ήδη αργά για την DeLorean Motor Company, που έτσι και αλλιώς αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα ακόμα και πριν το σκάνδαλο του ιδρυτή της. Παρόλα αυτά το 2007 ξεκίνησε ξανά η παραγωγή των DMC-12 (πολύ περιορισμένη βέβαια), χρησιμοποιώντας NOS ανταλλακτικά, τα σασί που είχαν ήδη ετοιμαστεί πριν το κλείσιμο της εταιρείας το 1983 και τα Vin Number που ήδη είχαν κατοχυρωθεί. Εξαιτίας και των τελευταίων, παρότι τα αυτοκίνητα κατασκευάζονται τώρα δηλώνονται ως κατασκευασμένα τη δεκαετία του '80.


DSC05075

   Η ιστορία του DeLorean και του DMC-12 θα μπορούσε να είχε λήξει άδοξα τότε, το 1983 και να μην υπήρχε κανένα απολύτως ενδιαφέρον τόσο για το μοντέλο αυτό, όσο και για τη συνέχιση της παραγωγής του. Μην ξεχνάμε εξάλλου πόσα καινοτόμα και ενδιαφέροντα αυτοκίνητα τα έφαγε η σκόνη του χρονοντούλαπου της ιστορίας, παρότι θα τους άξιζε καλύτερη τύχη.

   Η διαφορά του DMC-12 ήταν ότι αποφασίστηκε να αποτελέσει τη χρονομηχανή στη τριλογία ταινιών του Robert Zemeckis "Back To The Future". Η αλήθεια βέβαια είναι ότι παραλίγο να χάσει το ρόλο από ένα ψυγείο, όμως τελικά αποφασίστηκε η χρονομηχανή να είναι αυτοκίνητο γιατί υπήρχε η άποψη ότι τα παιδιά είναι εντελώς στούρνοι και υπήρχε η πιθανότητα να κλειδωθούν σε ψυγεία στην προσπάθεια τους να ταξιδέψουν στο χρόνο (ναι, δεν κάνουμε πλάκα, για αυτόν το λόγο άλλαξαν μεγάλο μέρος της ταινίας).

   Η τελική επιλογή του μοντέλου έγινε με τη βασική προϋπόθεση ότι το αυτοκίνητο θα έπρεπε να έμοιαζε ότι είχε βγει από το μέλλον. Και εδώ το DMC-12 κέρδισε το ρόλο χάρη στις gull-wing πόρτες του, το αμάξωμα από ανοξείδωτο βουρτσισμένο χάλυβα και την μοντέρνα εμφάνιση του (η αλήθεια είναι ότι σίγουρα ήταν πιο φρέσκο από σχεδόν κάθε αμάξι της εποχής του). 


DSC05082

   Η πρώτη ταινία βγήκε στις αίθουσες το καλοκαίρι του 1985 και μάγεψε το κοινό, κάτι που άναψε το πράσινο φως για τη συνέχεια του franchise. Το DMC-12 αποτέλεσε την τέλεια χρονομηχανή (έπειτα και από τις αισθητικές παρεμβάσεις του Ron Cobb) και ταίριαζε απόλυτα στο ρόλο του. Η σκηνή που φτάνει ο Marty McFly στο 1955 και τρακάρει στον αχυρώνα του κυρίου Peabody και βγαίνει από το αυτοκίνητο μέσα από καπνούς και φορώντας την προστατευτική στολή (μην ξεχνάμε ότι στην αρχή για να αποκτήσουν τα 1.21GW που χρειάζονταν για να πραγματοποιηθεί το ταξίδι στο χρόνο χρησιμοποιούσαν Πλουτώνιο) εκφράζει απόλυτα αυτό που ήταν στο μυαλό των ανθρώπων που επέλεξαν το DMC για την ταινία αυτή. Στα μάτια των ανθρώπων που ζούσαν στα fifties ένα τέτοιο όχημα θα ήταν σαν U.F.O. και η όλη σκηνή θα θύμιζε την επίθεση των εξωγήινων στον πόλεμο των κόσμων του H.G. Wells. 

   Στις συνέχειες της τριλογίας το DeLorean απέκτησε πιο οικολογικές συνήθειες χάρη στον οικιακό αντιδραστήρα του Mr. Fusion (τίποτα παραπάνω από μια συσκευή άλεσης του καφέ Krups coffina) που μετέτρεπε τα οικιακά απόβλητα σε ενέργεια. Εκτός αυτού στη δεύτερη ταινία μπορούσε να πετάξει, ενώ στην τρίτη ταινία υποβαθμίστηκε τεχνολογικά και ξεκίνησε να κινείται σε ράγες. Τελικά στο τέλος της τριλογίας η χρονομηχανή καταστράφηκε μετά από σύγκρουση με τρένο, ενώ ο Dr. Emmett Brown κατασκεύασε μια νέα, αυτή τη φορά βασισμένη σε ατμομηχανή.


DSC05173

   Το συγκεκριμένο DMC-12 ήρθε για τις ανάγκες του Event από το εξωτερικό, και μόλις για τέσσερις μέρες. Αποτελεί ρέπλικα της χρονομηχανής που παρουσιάζεται στο τέλος της πρώτης ταινίας και σχεδόν σε όλη τη δεύτερη και έχει σχεδόν όλα τα props που χρησιμοποίησαν στην δεύτερη ταινία. Πολλά από τα κομμάτια της μετατροπής έχουν κατασκευαστεί από τα χέρια ενός Έλληνα λάτρη, του οποίου τη δουλειά ελπίζουμε να θαυμάσουμε σύντομα μιας και φτιάχνει ένα DeLorean DMC-12 για τον εαυτό του. 

   Η αλήθεια είναι ότι από τις φωτογραφίες δεν μπορεί να έχει κάποιος πλήρη άποψη για το συγκεκριμένο moviecar. Από κοντά είναι πολύ πιο εντυπωσιακό και καταφέρνει να τραβάει τα βλέμματα του κόσμου. Λίγο τα χαρακτηριστικά του ίδιου του αυτοκινήτου (ειδικά η επιφάνεια του αμαξώματος είναι όλα τα λεφτά), λίγο τα διάφορα props που το μετατρέπουν σε timemachine, παντού υπάρχουν λεπτομέρειες που θα απασχολήσουν για ώρες τους λάτρεις. 

   Το συγκεκριμένο δυστυχώς δεν βρίσκεται πλέον στην Ελλάδα και οι τυχεροί που είχαν τη δυνατότητα να το θαυμάσουν ήταν λίγοι. Όμως στην Ελλάδα είναι γνωστή η ύπαρξη δύο ακόμα DeLorean DMC-12, ένα του ανθρώπου που εξόπλισε μεγάλο μέρος των props του αυτοκινήτου που παρουσιάζουμε, και ένα ακόμα που για χρόνια ήταν κλεισμένο στις αποθήκες του πρώην ΟΔΔΥ περιμένοντας το αποτέλεσμα της δικαστικής διαμάχης (χάρη στην οποία βρέθηκε εκεί). Για το πρώτο ξέρουμε ότι βρίσκεται σε τελικό στάδιο της αποκατάστασης του και ελπίζουμε να έχουμε την ευκαιρία να το παρουσιάσουμε, για το δεύτερο δυστυχώς δεν έχουμε καμία απολύτως πληροφορία. 

   Προς το παρόν σας χαιρετούμε, όμως θα τα ξαναπούμε Back To The Future...!


DSC05129

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο slide show που ακολουθεί:


Album: https://www.flickr.com/photos/103295565@N05/sets/72157649252605126/

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Abandoned: Alfa Romeo 2000 GTV

   Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις όμορφα αυτοκίνητα κατεστραμμένα. Είναι ακόμα ποιο λυπηρό όμως όταν μιλάμε για αυτοκίνητα θρύλους, τα οποία έχουν γράψει ιστορία και που με το άκουσμα του κινητήρα τους προκαλούν ρίγος σε κάθε φανατικό petrolhead. Ένα από αυτά είναι και η coupe εκδοχή της Giulia, σειρά 105/115, σε κάθε της έκδοση. Είτε ως Junior είτε ως GT το όμορφο αμάξωμα, σχεδιασμένο από τον Giugiaro, τραβάει τα βλέμματα ακόμα και των ποιο αμύητων.
 
   Η αλήθεια είναι ότι παρότι πάντα μου άρεσε η συγκεκριμένη καλλονή, και πολλές φορές φλέρταρα με την απόκτηση μίας, ποτέ δεν κατάφερα να εμβαθύνω όσο θα ήθελα στην ιστορία και την εξέλιξη της. Οι περισσότερες GTV που κυκλοφορούν σήμερα στους δρόμους δεν είναι τίποτα παραπάνω από "μαϊμουδεμένες" junior ή GT και πιθανότατα το ίδιο ισχύει και με αυτήν που συνάντησα μερικά χρόνια πριν στην Ανατολική Αττική. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που ποτέ δεν κυνήγησα πραγματικά μία.
 
   Για την παρακάτω κυρία δε χρειάζεται να πω πολλά πράγματα. Βρίσκονταν (και πιθανότατα να βρίσκεται ακόμα) στην αυλή ενός σπιτιού. Πιθανότατα να πρόκειται για κάποιο donor car, ή απλά ένα project που έμεινε στη μέση. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η καλλονή μάλλον δε θα ξανακυλήσει στους δρόμους και δε θα ξαναχαρίσει συγκινήσεις στον τυχερό οδηγό της.


 photo c1_zpsd0236460.jpg


What if...?

 photo cache_17965153_zpsb17d00f9.jpg
Πηγή εικόνας: http://www.motorclassiccorp.com/1974-alfa-romeo-gtv.html