Abandoned: Porsche 914 1.7 1972

                                   "Σου βρήκα μία παρατημένη Porsche...
                                                                 ... πότε θα κατέβεις να την τσεκάρεις?"

   Περίπου αυτά έλεγε το μήνυμα που έλαβα από έναν πολύ καλό μου φίλο και συνάδελφο, που γνωρίζοντας με τόσα χρόνια, ξέρει πολύ καλά το πάθος μου για παλιά αυτοκίνητα και δει για εγκαταλελειμμένα classics. Φυσικά η ανταπόκριση μου ήταν άμεση και μόλις ήταν δυνατό τον επισκέφτηκα στην πόλη όπου δουλεύει, όχι πολύ μακριά από την Αθήνα. Εκεί, σε μία φάρμα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα βρίσκονταν αυτή...

   Μία μαύρη Porsche 914. Βέβαια από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη συγκεκριμένη κυρία. Το πρώτο που τραβούσε την προσοχή αυτών που γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του μοντέλου, είναι η έλλειψη των δεικτών κατεύθυνσης στα φτερά, όπως επίσης και η συνολικά διαφορετική μορφή τους.

   Κοιτώντας το προσεχτικότερα, μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι στη μέχρι τώρα ζωή του, του φέρθηκαν περισσότερο σαν κάποιο καγκούρικο VW, παρά ως Porsche όπως και θα όφειλαν. Δυστυχώς όμως, και ειδικά στην Ελλάδα, πολλά από αυτά τα ιδιαίτερα διθέσια σπορ τερατάκια υπέστησαν πλήθος μετατροπών και "βελτιώσεων", κάνοντας σχεδόν αδύνατη την όποια προσπάθεια σωτηρίας τους.

   Εκτός όμως της "ιδιαίτερης" φροντίδας που υπέστη η συγκεκριμένη 914, δυστυχώς και ο χρόνος άφησε έντονα σημάδια πάνω της. Δεν υπήρχε μεταλλικό τμήμα που να μην είχε σαπίλα σε προχωρημένα στάδια. Το καφέ της σκουριάς έκανε έντονη την παρουσία του παντού, και οι τρύπες σε όλο της το αμάξωμα σου έδιναν την εντύπωση ότι θα ακουστεί σε λίγο κανένα "yabba dabba doo" και θα ξεπροβάλει από καμία γωνία ο Fred Flintstone για να μας ζητήσει τα ρέστα που περιεργαζόμασταν το αυτοκίνητο του.

   Το εσωτερικό του δυστυχώς ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση, με τα κόκκινα Recaro να είναι εντελώς κατεστραμμένα, και η παρουσία των τρωκτικών να είναι αισθητή σε κάθε χιλιοστό του οχήματος.

   Η μεγάλη όμως έκπληξη βρίσκονταν στο χώρο του κινητήρα. Στη θέση του κλασικού τετρακύλινδρου boxer φιλοξενούνταν ένας εξακύλινδρος. Για αυτό και ο ιδιοκτήτης της πίστευε πως επρόκειτο για μία 914/6.

   Μία πεποίθηση που οφείλω να ομολογήσω ότι είχα δεχτεί, που όμως γρήγορα απέβαλα, χάρη στη βοήθεια ενός άλλου καλού φίλου και γνώστη, του Αλέξανδρου, ο οποίος και μου εξήγησε ότι ήταν μία από τις γνωστές μετατροπές της εποχής. Σύμφωνα λοιπόν με το vin number της, ξεκίνησε τη ζωή της ως μία 914 που κατασκευάστηκε το 1972 και που ήταν εξοπλισμένη με έναν τετρακύλινδρο boxer κινητήρα χωρητικότητας 1.7 λίτρων.

 

   Και πηγαίνοντας και ένα βήμα παρακάτω, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες πληροφορίες που μπόρεσα να βρω από τα ταμπελάκια που υπήρχαν στο αυτοκίνητο (και έχοντας υποψίες λόγω της έντονης παρουσίας πράσινου χρώματος κάτω από τη μαύρη επιφάνεια), βρήκα ότι το original χρώμα του ήταν το καταπληκτικό Willow Green. Ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερα seventies χρώμα, που προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ.

   Ο ιδιοκτήτης της την είχε βρει έξω από ένα συνεργείο σε γειτονική παραλιακή πόλη, που δικαιολογεί και την πολύ άσχημη κατάσταση του αμαξώματος της. Η ιστορίας της πριν από αυτό του ήταν εντελώς άγνωστη, με τη μόνη γνωστή πληροφορία, ότι ήταν για πάρα πολλά χρόνια παρατημένη εκεί. Ο ίδιος την αγόρασε με σκοπό να την αποκαταστήσει κάποια στιγμή, αλλά δεδομένης της κατάστασης του οχήματος, αλλά και της οικονομικής κατάστασης της εποχής μας, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν μάλλον ένα αδύνατο project.

 

   Όταν το είχα δει το αυτοκίνητο μου είχε πει ότι ήταν προς πώληση, και μάλιστα για ένα πολύ μικρό ποσό. Που παρόλα αυτά έμοιαζε μεγάλο, λόγω της πολύ άσχημης κατάστασης της, οπότε και αποφάσισαν να προσπεράσω. Παρόλα αυτά, πριν λίγες μέρες έμαθα ότι βρέθηκε τελικά κάποιος γενναίος αγοραστής για αυτήν την κυρία,  δίχως όμως να είναι γνωστές οι προθέσεις του για αυτήν. Αν καταφέρω να μάθω νεότερα θα σας ενημερώσω.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.914world.com/bbs2/index.php?showtopic=198499&st=0

Abandoned: Porsche 914

Για μία φορά ακόμα εύχομαι Καλή Χρονιά σε όλους.

   Από μικρό παιδί που θυμάμαι τον εαυτό μου, ΠΑΝΤΑ αναζητούσα παλιά αυτοκίνητα. Όπου και αν πήγαινα (είτε οικογενειακώς, είτε με φίλους κτλ) ΠΑΝΤΑ σκάναρα τους δρόμους από όπου πέρναγα, και προσπαθούσα να εντοπίσω κρυμμένους θησαυρούς. Παρόλα αυτά όμως, ακόμα και σήμερα δεν έχω καταφέρει να πω ότι έχω καλύψει έναν δρόμο ή μία περιοχή και να είμαι 100% σίγουρος ότι έχω εντοπίσει τα ΠΑΝΤΑ. Και το παρακάτω αυτοκίνητο είναι ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα εκεί έξω κρυμμένα, και ότι πάντα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση.

   Πριν από κάποια χρόνια, έπεσα πάνω σε αυτήν την Porsche 914. Ένα βροχερό πρωινό κινούμουν για λόγους εργασίας σε μία περιοχή της Ανατολικής Αττικής (την οποία υποτίθεται ήξερα από έξω, αλλά που ακόμα και σήμερα βρίσκω συνέχεια "καινούργια" ευρήματα), όταν ξαφνικά είδα στα δεξιά μου μία Αμερικάνα καλλονή. Αφενός όμως βιαζόμουν (λόγω της δουλειάς που ανέφερα), αφετέρου έριχνε καρέκλες, οπότε μετά το αρχικό σοκ συνέχισα κανονικά.

   Μερικές μέρες μετά, με το που ξέκλεψα λίγο ελεύθερο χρόνο, αποφάσισα να πάω να ξαναδώ και να φωτογραφίσω την Αμερικάνα. Όπως και τελικά έκανα. Παρότι δυσκολεύτηκα να τη βρω (οι συνθήκες της πρώτης γνωριμίας μας δεν ήταν και ιδανικές, ώστε να θυμάμαι καλά τη διαδρομή), τελικά τη βρήκα. Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, και την εξερεύνηση του χώρου που φιλοξενούσε και άλλα παλιά αυτοκίνητα (και με τα οποία πιθανών να ασχοληθούμε σε άλλες αναρτήσεις), αποφάσισα να προσπαθήσω να βρω τον ιδιοκτήτη των αυτοκινήτων. Με λίγη καλή θέληση (η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ εύκολο) βρήκα τον ιδιοκτήτη του συνεργείου που την φιλοξενούσε, και πιάσαμε τη κουβέντα σχετικά με τα παλιά και κλασικά αυτοκίνητα. Και ενώ η κουβέντα προσανατολίζονταν κυρίως στα αμερικάνικα αυτοκίνητα που πιθανών υπήρχαν ακόμα στην περιοχή, μου αναφέρει ότι ο ίδιος έχει και μία παλιά Porsche πεταμένη.

   Κάπου εκεί, όντας δύσπιστος ως άνθρωπος, ξεκίνησα να ρωτάω διάφορα για αυτήν, μπας και βγάλω άκρη, καθώς εγώ δεν είχα δει καμία Porsche εκεί. Με την κουβέντα μου είπε τελικά ότι είχε μία 914/4, την οποία σκοπεύει κάποια στιγμή να αποκαταστήσει, και την οποία την έχει παρατημένη σε ένα χωράφι πίσω από αυτό που ήταν τα υπόλοιπα αυτοκίνητα. Μετά την απαραίτητη άδεια, καθώς και τις οδηγίες για να φτάσω εκεί, ξεκίνησα να πάω να δω με τα ίδια μου τα μάτια την Porsche.

   Τελικά ο άνθρωπος ήταν κάτι παραπάνω από ειλικρινείς μαζί μου. Πίσω, σε ένα ρέμα, μαζί με 3-4 ακόμα αυτοκίνητα, βρίσκονταν μία Porsche. Μία 914, που δυστυχώς δεν ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες. Πρόσβαση στο αριθμό πλαισίου δεν είχα, και οι γνώσεις μου γενικά σχετικά με τις Porsche είναι σε νηπιακό στάδιο. Από τα λίγα που μπόρεσα να ξεχωρίσω είναι ότι έχει κινητήρα με καρμπιρατέρ και όχι το σύστημα της Bosch, ότι τα καθίσματα ήτανε Recaro, φυσικά τους μεγάλους λαστιχένιους προφυλακτήρες (μάλλον αμερικάνικη έκδοση?) και τέλος ότι δεν φόραγε τις κλασικές fuchs, που έχω συνηθίσει στις Porsche (βέβαια αυτές που φόραγε είναι αυθεντικές και σωστές για 914).

   Βέβαια ο χρόνος και οι καιρικές συνθήκες έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω σε αυτήν την 914. Το εσωτερικό μοιάζει κατεστραμμένο από τον ήλιο, ενώ παντού υπάρχουν σκουριές και σαπίσματα. Τις 914 πάντα τις θεωρούσα πολύ σπάνια αυτοκίνητα. Για ένα περίεργο λόγο, για δεκαετίες είχα δει μονάχα μία στη ζωή μου, και αυτή σε συνεργείο για Porsche στη Ν. Ιωνία. Μονάχα τα τελευτά 6-7 χρόνια έπεσα σε κάποιες από αυτές. Τον τελευταίο καιρό δε έχω εντοπίσει τουλάχιστον άλλες 2-3 παρατημένες, οι οποίες θα μας απασχολήσουν σε επόμενη ανάρτηση σχετικά σύντομα.

 

   Ας γυρίσουμε όμως σε αυτήν. Τη χαρά για την ανακάλυψη αυτή τη διαδέχτηκε η λύπη για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Αφού είδα ότι μπορούσα να δω, και τη φωτογράφισα, επέστρεψα στο χώρο όπου βρισκότανε ο ιδιοκτήτης της. Στην ερώτηση για το αν ενδιαφερότανε να την πουλήσει (όχι για μένα φυσικά, αλλά για κάνα δύο φίλους που ασχολούνται με αυτά τα ιδιαίτερα roadster) η απάντηση ήταν κατηγορηματικά αρνητική. Είχε σκοπό να την αποκαταστήσει με το γιο του, για να την ευχαριστηθεί ο δεύτερος όταν με το καλό πάρει το δίπλωμα.

 

   Για το πως κατέληξε εκεί, την αλήθεια δεν την ξέρω. Ο ίδιος μου είπε μία ιστορία, που όμως είχε πολλά κενά για να την πιστέψω, οπότε και δε θεωρώ ότι αξίζει να την μοιραστώ μαζί σας. Όπως και να έχει η 914 βρέθηκε στα χέρια του, και περιμένει υπομονετικά να έρθει η ώρα της για να μπει στο χειρουργείο και να αφαιρέσει τα σημάδια του χρόνου. Έφυγα από εκεί εκστασιασμένος με τα ευρήματα μου. Ήτανε μία από τις πολύ καλές μέρες, που πλέον σπανίζουν. Συνεχίζω συχνά πυκνά να επισκέπτομαι τον άνθρωπο αυτό και να μαθαίνω τα νέα του, καθώς και το τι γίνεται με τα αυτοκίνητα. Ήδη ένα από αυτά που βρισκότανε στον χώρο μπροστά, την τελευταία φορά που είχα πάει ήταν σε τελικές φάσεις φινιρίσματος πριν το βάψιμο. Δυστυχώς όμως η ώρα της Porsche δεν έχει ακόμα φτάσει. Ελπίζω να έρθει όμως πριν να είναι πολύ αργά...

...αν δεν είναι ήδη.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.cargurus.com/Cars/1970-Porsche-914-Pictures-c7869
 

Abandoned: Triumph TR7 DropHead Coupe

   Το 1975 έγινε η παρουσίαση της τελευταίας γενιάς των σπορ roadster της Triumph, της σειράς TR. Μόνο που στην πραγματικότητα η τελευταία γενιά δεν ήταν roadster, αλλά coupe. Το TR7, που φορούσε έναν 8βάλβιδο 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα 1998κε. Εμφανισιακά δεν είχε καμία απολύτως συνέχεια με τον προκάτοχο του το TR6, καθώς είχε σφηνοειδές σχήμα, pop up φανάρια και πλαστικούς προφυλακτήρες.

 

   Μόλις το 1979  βγήκε στην παραγωγή η roadster εκδοχή του TR7, και αυτή για την αμερικάνικη αγορά. Αυτό συνέβη γιατί εξαρχής αυτό το μοντέλο προορίζονταν για να πουληθεί κυρίως στην αμερικάνικη αγορά, δυστυχώς όμως το TR7 δεν τηρούσε τις αμερικάνικες προδιαγραφές ασφαλείας χωρίς την σκληρή οροφή. Για αυτό το λόγο με την εξέλιξη των υπόλοιπων εκδόσεων του μοντέλου, ξεκίνησε και η προσπάθεια ενίσχυσης της roadster εκδοχής. Το 1979 έγινε η επίσημη παρουσίαση του roadster στις ΗΠΑ και ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε η πώληση του στη Μ. Βρετανία.

 

   Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι προβλέπονταν να βγουν στην παραγωγή και άλλες εκδόσεις του TR7, με τον 16βάλβιδο κινητήρα του Dolomite, με fastback αμαξώματα, με μακρύτερο μεταξόνιο καθώς και με τον V8 της Rover. Τελικά μόνο η τελευταία βγήκε στην παραγωγή, με τον γνωστό αλουμινένιο V8 της Rover, το 1977 και κατασκευάστηκαν περίπου 2497 αυτοκίνητα τα οποία πουλήθηκαν κυρίως στις ΗΠΑ. Αυτά βέβαια δεν πουλήθηκαν ως TR7, αλλά ως TR8.

 

   Το 1981 η παραγωγή των TR σταμάτησε, όπως και όλων των υπολοίπων μοντέλων της Triumph (Spitfire και Dolomite), και η Triumph έμεινε εν ενεργεία για 3 χρόνια ακόμα, μέχρι το 1984, παράγοντας ένα rebadge Honda, το Triumph Acclaim.

 

   Συνολικά παρήχθησαν 143729 Triumph TR7-8, εκ των οποίων μόλις 28864 roadster (Με την ονομασία TR7 DropHead Coupe). Ένα από αυτά τα περίπου 29000 roadster βρέθηκε στην Αθήνα, μέσα σε μία μάντρα να περιμένει το τέλος του. Στις λαμαρίνες του είναι εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης που υπέστη, και δυστυχώς δεν υπήρχε περίπτωση σωτηρίας. Στην αντίληψη μου υπέπεσε σε μία βόλτα στην Πέτρου Ράλλη. Σε μία τοποθεσία που παρότι είχα περάσει πολλές φορές, ποτέ δεν το είχα προσέξει, κάτω από τα σκουπίδια που ήταν θαμμένο. Εκείνο το μεσημέρι όμως το είδα να ξεχωρίζει κάτω από μερικές παλέτες. Είναι πολύ κρίμα να βρίσκονται τέτοια αυτοκίνητα στα σκουπίδια και σε τόσο άσχημη κατάσταση. Το συγκεκριμένο δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχουν όμως πολλά άλλα εκεί έξω που περιμένουν κάποιον να τα σώσει και να τα φροντίσει. Απλά αυτός θα πρέπει να φτάσει νωρίς, πριν ακόμα καταλήξουν άμορφες μάζες λαμαρίνας, όταν υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποκατάστασης.  

What if...?


Πηγή εικόνας: http://www.triumphexperience.com/registry/SATPV4182BA406654

Abandoned: Mercedes-Benz R121 190SL

   Ένα από τα ομορφότερα Roadster που κατασκευάστηκαν ποτέ είναι και η Mercedes-Benz R121 190SL. Η μικρή αδερφή της W198 που παρότι εμφανισιακά της έμοιαζε τόσο πολύ, είχε πάρα πολλές διαφορές μαζί της. Ήταν εξοπλισμένη με έναν τετρακύλινδρο κινητήρα με εκκεντροφόρο επικεφαλής 1897 cm³ με απόδοση 105 ίππων. Αργότερα το ίδιο μοτέρ "πνιγμένο" εξόπλισε και τις σεντάν W121. Κάποια μέρη του αμαξώματος ήταν κατασκευασμένα από αλουμίνιο και μπορούσε κάποιος να την αποκτήσει είτε με μαλακή οροφή, είτε με hardtop είτε ακόμα και με συνδυασμό τους (φυσικά αρκετά ακριβότερα).

   Δυστυχώς όμως δεν είχαν και οι 25.881 καλή τύχη. Μία από αυτές βρέθηκε στην Ελλάδα, και άγνωστο σε μένα πως, κατέληξε σε ένα ανοιχτό πάρκινγκ νότια της Αθήνας.

   Οι φήμες γύρω από αυτήν πολλές. Άλλες φήμες θέλανε να ήταν project που καταστράφηκε από φωτιά, άλλες αφορούσαν παράνομες δραστηριότητες, αλλά όλες παρέμεναν φήμες. Αυτό που πιστεύω εγώ, σύμφωνα με αυτά που είδα, είναι ότι μάλλον μιλάμε για ένα restoration project, που μόλις ο ιδιοκτήτης είδε την έκταση των ζημιών και τις προσφορές των μαστόρων, απλά αποφάσισε ότι δεν αξίζει συνεχίσει την ανακατασκευή της. Και το κουφάρι αυτό παραμένει στον ίδιο χώρο για πάνω από 4-5 χρόνια.

   Παρότι η οξείδωση κάνει παντού την εμφάνιση της πάνω της, η SL αυτή παραμένει πολύ όμορφη και πολύ κομψή. Δυστυχώς και αυτή κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ την αρχική της λάμψη.

 Ακολουθούν μερικές ακόμα φωτογραφίες.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.escala-18.com/en/card2.asp?id=655&Autoart-Mercedes-190-SL-Red