Abandoned: Volkswagen (Type 1) Beetle Export LHD 1949/50

   Όσοι με ξέρουν προσωπικά ξέρουν πόσο αδιάφορα μου είναι τα σκαθάρια. Για κάποιον περίεργο λόγο ουδέποτε με κέρδισαν, και παρότι είχα διάφορες μνήμες από αυτά (συγγενείς και γνωστούς) ποτέ δεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα με εξαίρεση το Hebmuller Cabrio, και τα διάφορα Type 14 και Type 34 δεν υπάρχουν και πολλά VW που θα μπορούσαν να μου κερδίσουν το ενδιαφέρον και να κερδίσουν μια θέση στο ιδεατό γκαράζ μου. 

   Κάπως έτσι παραλίγο να μην δω το συγκεκριμένο θησαυρό πριν από μερικούς μήνες, κάνοντας "safari" κλασικών αυτοκινήτων στα χωριά της Φθιώτιδας. Η αλήθεια είναι ότι από μακριά μου έμοιαζε ως ένα απλό κοινό σκαθάρι (ξέρω ότι πολλοί τα λατρεύετε και πολύ καλά κάνετε, απλά εμένα δε μου τραβούν το ενδιαφέρον) και για αυτό θα το προσπέρναγα χωρίς να του αφιερώσω τον χρόνο που του αξίζει. 

   Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι με την πρώτη ματιά σε ένα "άσχετο" στο θέμα Beetle θα έμοιαζε σαν ένα απλό και ταπεινό σκαθαράκι. Ευτυχώς για τον υποφαινόμενο άσχετο δίπλα του βρίσκονταν ένα πιο μοντέρνο Ιαπωνικό που όντως μου κέντρισε το ενδιαφέρον, και στην κουβέντα με τον ιδιοκτήτη του χώρου μου αποκαλύφθηκε ότι πίσω από το αμάξι που με ενδιέφερε ήταν ένας πολύ παλιός σκαραβαίος, που μάλιστα υπήρξε και το πρώτο αυτοκίνητο του συγκεκριμένου χωριού. Για το τελευταίο κρατάω τις αμφιβολίες μου, πάντως σίγουρα ήταν ίσως το παλαιότερο ΕΙΧ που κατάφερα να εντοπίσω, ενώ σίγουρα μιλάμε για ένα πολύ παλιό σκαθάρι. 

  Πρώτα μου αποκαλύφθηκε η μούρη, η οποία διαφέρει ελάχιστα από οποιοδήποτε σκαθάρι της δεκαετίας του 50. Τουλάχιστον στα μάτια ενός άσχετου. Πηγαίνοντας προς τα πίσω πρόσεξα το οβάλ πίσω παράθυρο και εκεί ξεκίνησα να καταλαβαίνω ότι έπεσα σε κάτι ιδιαίτερο. Στις έως τώρα αναζητήσεις μου έχω την τύχει να πέσω σε διάφορα σκαθάρια με οβάλ πίσω τζάμι και ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν κόλλαγε με το ταμπλό. Με λίγη παραπάνω αναζήτηση στην μηχανή αναζήτησης του εγκεφάλου μου ξεκίνησα να σιγουρεύομαι για την ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου. Είχα να κάνω με ένα Split Window το οποίο κάποια στιγμή το μετέτρεψαν σε οβάλ, μετατροπή που ήταν διαδεδομένη εκείνη την εποχή. 

   Κάπου εδώ όμως τελείωσαν οι όποιες λίγες γνώσεις είχα πάνω στο θέμα. Χάρη στη βοήθεια του φίλου Αλέξανδρου προσέξαμε τις λεπτομέρειες, όπως την έλλειψη φινιστρινιών στις πόρτες και κλαπέτων αέρα στα μπροστά φτερά και με κάποια σχετική σιγουριά, και με δεδομένη την "λογική" των μετατροπών που γίνονταν εκείνη την εποχή σε αυτά τα αυτοκίνητα, φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι είχαμε να κάνουμε με κάποιο πραγματικά early σκαραβαίο, και μάλιστα έκδοση Export. 

   Στην έως τώρα ζωή μου είχα την τύχη να δω πολλών ειδών οχήματα. Κάποια πολύ σπάνια και ακριβά, ενώ κάποια άλλα ακόμα και μοναδικά. Κάποια από τις αρχές της αυτοκίνησης και κάποια υπολείμματα των διαμαχών των κρατών στη διάρκεια του χρόνου. Ποτέ όμως δεν είχα δει split window σκαθάρι, πόσο μάλλον και τόσο παλιό. Έχω πετύχει κατά καιρούς βέβαια διάφορα Kubelwagen, αλλά ποτέ τόσο παλιό πολιτικό σκαθάρι. 

   Η κατάσταση του δεν είναι και η καλύτερη, το αντίθετο μάλιστα. Οι μετατροπές δίνουν και παίρνουν και είμαι σίγουρος ότι ο όποιος ήρωας αποφασίσει να ασχοληθεί θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες τόσο στην επαναφορά σε original κατάσταση, όσο και στην εύρεση των απαραίτητων ανταλλακτικών. Όμως μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο συγκεκριμένο σκαραβαίος αξίζει να σωθεί. Αξίζει να του δοθεί μια ακόμα ευκαιρία και να τον δούμε ξανά στους δρόμους σύντομα. Μην ξεχνάμε ότι είτε μας αρέσει είτε όχι το συγκεκριμένο αμάξι έχει παίξει πραγματικό ρόλο στην ιστορία και την εξέλιξη των αυτοκινήτων.

   Σχετικά με το συγκεκριμένο σκαθάρι πρέπει να αναφέρω και τα εξής. Ο ιδιοκτήτης του χώρου ανέφερε ότι ίσως και να υπάρχει ενδιαφέρον σε ενδεχόμενη πώληση του οχήματος. Φυσικά με το ανάλογο κόστος, καθώς γνωρίζουν τόσο για την παλαιότητα του οχήματος, όσο και για την αξία του ως έτοιμο. Μοτέρ υπάρχει, αλλά θεωρώ απίθανο να είναι το γνήσιο καθώς κάποια στιγμή φαίνεται το αμάξι να ανακαινίστηκε πλήρως και πολύ αμφιβάλω ότι κρατήθηκε το γνήσιο μοτέρ. Σύμφωνα με τον ίδιο άνθρωπο υπάρχουν και τα περισσότερα ανταλλακτικά που φαίνεται να λείπουν αλλά και πάλι δεν γνωρίζω αν μιλάμε για τα εργοστασιακά ή για πράγματα που προστέθηκαν αργότερα.

   Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί μου και να του δώσω τα στοιχεία επικοινωνίας του ανθρώπου με τον οποίο ήρθα σε επαφή. Βέβαια επειδή ξανά αναφέρω ότι ο άνθρωπος γνωρίζει τι έχει, έχει στο μυαλό του και μια αρκετά υψηλή τιμή, οπότε δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσει κάποιος που δεν έχει την δυνατότητα να επενδύσει ένα σημαντικό ποσό. Προσωπικά δεν έχω κάποιο ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο και για αυτό, ούτε κάποιο κέρδος από ενδεχόμενη πώληση του. Το μόνο που θα κάνω είναι να δώσω ένα τηλέφωνο και δυστυχώς δεν μπορώ να σας πω περισσότερα από αυτά που ήδη έχετε διαβάσει εδώ. Ελπίζω να σας άρεσε η ανακάλυψη αυτή.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.thesamba.com/vw/forum/viewtopic.php?t=597810

Classics In Rotterdam: Kreidler Florett Mokick RM (K54 / 42D)

   Στο Rotterdam είναι πολύ συνηθισμένο θέαμα τα ποδήλατα. Βρίσκονται στην κυριολεξία παντού και για τους περισσότερους δεν είναι ένα μέσο αναψυχής αλλά το καθημερινό μέσο μεταφοράς τους, καθώς με όλες τις συνθήκες (ακόμα και με βροχή) με αυτά μετακινούνται. Θέσεις πάρκινγκ έχουν κατασκευαστεί μονάχα για αυτά και υπάρχει μία ολόκληρη οικονομία στημένη γύρω από αυτά. Από την άλλη οι μοτοσυκλέτες είναι ιδιαίτερα σπάνιο θέαμα, είναι ως επί το πλείστον νέα μοντέλα και οι περισσότερες αποτελούν το καμάρι του ιδιοκτήτη τους. 

  Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν οι Kreidler, που ήταν και τα μόνα παλιά μηχανάκια που συναντήσαμε στους δρόμους του Rotterdam σε κάποιους αξιόλογους αριθμούς. Οι ιδιοκτήτες τους ήταν κυρίως νεαροί, και τα περισσότερα αν και ήταν σε άριστη κατάσταση είχαν μερικές προσωπικές πινελιές, όπως και το παραπάνω εξάλλου.

   Το συγκεκριμένο άνηκε σε έναν φοιτητή, ο οποίος έδειχνε πραγματικά να το λατρεύει. Πρόκειται για ένα Kreidler Florett Mokick RM, κατασκευής κάπου μεταξύ 1973 με 1974. Έχει κάποια μικρά "λαθάκια", όπως το πίσω φανάρι από μιας δεκαετίας παλιότερο Kreidler, την πίσω σχάρα και άλλες τέτοιες μικρές αλλαγές, όμως σε γενικές γραμμές είναι άριστο και αξιόμαχο. Είμαστε σίγουροι ότι θα συνεχίσει να είναι σε αυτήν την κατάσταση για πολλά ακόμα χρόνια.

Classics In Rotterdam: Trabant 601 Limousine (Standard)

   Το "Classics In Rotterdam" είναι η νέα ενότητα του Garage Stories. Όλα τα αυτοκίνητα που θα παρουσιαστούν εντοπίστηκαν στους δρόμους του Rotterdam σε ένα επαγγελματικό ταξίδι και στην πλειοψηφία τους ήταν σε καθημερινή χρήση, για αυτό και τα περισσότερα δεν είναι treiler Queens, αλλά έχουν τα "παράσημα" τους. Δυστυχώς δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποια εκδήλωση κλασικού αυτοκινήτου ή να δούμε κάποια από τις αρκετές συλλογές αυτοκινήτων που υπάρχουν στην περιοχή, όμως και αυτά που είχαμε την τύχει να εντοπίσουμε ήταν αρκετά και άξια λόγου. 

   Τα σχέδια περιλάμβαναν άλλο όχημα για την πρώτη παρουσίαση της ενότητας, όμως η χθεσινή επέτειος δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με ένα ιδιαίτερο αυτοκίνητο, σύμβολο της Ανατολική Γερμανίας, που παρότι δεν είχε και μεγάλη επιτυχία έξω από τις χώρες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ κατάφερε να γίνει διάσημο σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικά δεν λέμε για κανένα άλλο από το ιστορικό Trabant.

   Η αλήθεια είναι ότι ένα Trabant στο σημερινό Rotterdam είναι ιδιαίτερα περίεργο θέαμα. Τουλάχιστον ένα τόσο παλιό, καθώς σε γενικές γραμμές η Γερμανία φαίνεται να πουλούσε και συνεχίζει να πουλάει πολύ καλά στις Κάτω Χώρες. Αυτό όμως με κάποιο τρόπο βρέθηκε εκεί, και μάλιστα σύμφωνα με τις πινακίδες του είναι και από τα πρώτα που βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής.

   Το ενδιαφέρον της υπόθεσης όμως ήταν ότι το αμάξι αυτό έμοιαζε να είναι σε καθημερινή χρήση και το πιθανότερο είναι να συνεχίσει να κυλάει τους τροχούς του στους δρόμους του Rotterdam για αρκετό καιρό ακόμα.

   Ας πούμε όμως και δύο λόγια για τα Trabant γενικά. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί το αυτοκίνητο του λαού, για την Ανατολική Γερμανία όμως αυτήν τη φορά (μιας και η VolksWagen ήταν στα χέρια των Δυτικών). Όποτε έπρεπε να είναι ένα μικρό οικονομικό αυτοκίνητο, εύκολο στην επισκευή και με χώρους. Με κάποιο περίεργο τρόπο στα μυαλά των "συντρόφων" στα γραφεία σχεδιασμού τα παραπάνω μεταφράστηκαν στο Trabant. Ένα μικρό αυτοκίνητο (σχετικό είναι αυτό), με αμάξωμα από Duroplast, έναν δίχρονο κινητήρα (στην περίπτωση του 601 ήταν 594,5 κ.ε.), κίνηση μπροστά και δίπορτα αμαξώματα (sedan και station με τις ονομασίες Limousine και Universal αντίστοιχα). Εκτός των παραπάνω υπήρχε και ένα ειδικό αμάξωμα, συνδυασμός στρατιωτικού Kubelwagen και αυτοκίνητου παραλίας, για στρατιωτική/αστυνομική χρήση αλλά και για εξαγωγή (σύμφωνα με το wiki κυρίως στην Ελλάδα).

   Όπως και τα έχει το Trabi κέρδισε τη θέση του στην ιστορία, αφού έμεινε στην παραγωγή για περίπου 37 χρόνια (κυρίως βέβαια λόγω των εξαιρετικά δυσκίνητων διαδικασιών που επικρατούσαν στην GDR αλλά και στο πρώην Σοβιετικό μπλοκ γενικά), έγινε το σύμβολο ενός ολόκληρου έθνους και υπήρξε για δεκαετίες η μοναδική επιλογή για την πλειοψηφία των κατοίκων της GDR. Συνολικά βγήκαν από την γραμμή παραγωγής 2.818.547 οχήματα σε αυτές τις σχεδόν 4 δεκαετίες, με ελάχιστες διαφορές μεταξύ τους. 

Πηγή εικόνας:  https://www.flickr.com/photos/62997566@N08/6279877056/in/photostream/

Abandoned: VW SP2

   Έχω πει εκατοντάδες φορές, είτε εδώ είτε στα forum που συμμετέχω, ότι στην Ελλάδα έχουν βρεθεί σχεδόν τα πάντα. Από αγωνιστικές 328, μέχρι γαλλικά kit car βασισμένα στο 2CV (σε αυτό θα αναφερθώ μέσα στο νέο έτος). Είναι πραγματικά περίεργο πως σε μία τόσο μικρή χώρα, και σχεδόν χωρίς καθόλου αυτοκινητιστική κουλτούρα, παρέλασαν μερικά διαμάντια στης αυτοκίνησης. Άλλα πάλι μπορεί να μην μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε διαμάντια, όμως με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι είναι σπάνια.

 

   Κάπως έτσι ένιωσα πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν φεύγοντας από γνωστό super market της περιοχής που διαμένω, και περνώντας έξω από τη μάντρα που βρίσκεται από πίσω, είδα να ξεχωρίζει πάνω από τις "λαμαρίνες", ένα περίεργο αυτοκίνητο. Δίχως να το σκεφτώ δεύτερη φορά πάρκαρα το αυτοκίνητο μου και μπήκα στη μάντρα για να δω καλύτερα εκείνο το αυτοκινητάκι που του τράβηξε την προσοχή.

 

   Ήταν ένα μικρό coupe, που φαίνεται να είχε περάσει από κάποιον (ίσως κάποιους) κάγκουρα ιδιοκτήτη, και που είχε αλλάξει αρκετά την εμφάνιση του. Ξεχώριζε το ότι είχε τον κινητήρα πίσω (ο οποίος όμως έλειπε), καθώς και η περίεργη γραμμή του, που δε μου θύμιζε τίποτα από όσα αυτοκίνητα είχα δει μέχρι τότε. Δυστυχώς ο "μαντράς" ήδη είχε τσακίσει το γέρικο αμάξωμα του, και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα σωτηρίας για το μικρό coupe.

   Αφού με τα πολλά κατάφερα να τραβήξω δύο-τρεις φωτογραφίες από το περίεργο αυτοκινητάκι αυτό, και αφού αντιλήφθηκα ότι ούτε ο άνθρωπος που το παρέλαβε δεν ήξερε τι ήταν, έφυγα και ξεκίνησα την αναζήτηση. Για αρκετό καιρό έψαχνα να δω τι μάρκα και μοντέλο ήταν, ψάχνοντας κάθε κατασκευή που είχε πουληθεί στην Ευρώπη. Αφού βρέθηκα σε αδιέξοδο ξεκίνησα από την αρχή προσπαθώντας να βασιστώ καθαρά και μόνο στα στοιχεία που είχα, και όχι στο με τι έμοιαζε. Τελικά η λύση ήταν τρομερά απλή. Ήταν ένα VW βραζιλιάνικης παραγωγής, που ουδέποτε κυκλοφόρησε στην Ευρώπη.

 

   Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το 1969 η Volkswagen Βραζιλίας ήθελε να βγάλει στην αγορά ένα sport coupe αυτοκίνητο, που θα ήταν σχεδιασμένο για τη αγορά της Βραζιλίας. Ένα αυτοκίνητο που θα εξελίσσονταν από την αρχή έως το τέλος από την Volkswagen Βραζιλίας για την Βραζιλία. Το μοντέλο αυτό ξεκίνησε με την κωδική ονομασία "Projecto Χ" και τον Μάρτιο του 1971 παρουσιάστηκε το πρώτο λειτουργικό πρωτότυπο. Τελικά το project προχώρησε και τον Ιούνιο του 1972 το μοντέλο SP (από το Sao Paulo) βγήκε στην αγορά με δύο εκδόσεις. Το SP1 με έναν κινητήρα 1600κ.ε. απόδοσης 54hp και το SP2 με έναν κινητήρα 1700κ.ε. απόδοσης 63hp.

 

   Αξίζει να αναφερθεί ότι για την πραγματοποίηση του project χρησιμοποιήθηκαν πολλά μέρη από άλλα αυτοκίνητα της VW, ώστε να κρατηθεί το κόστος χαμηλά. Οπότε το πλαίσιο και ο κινητήρας (και αρκετά ακόμα ανταλλακτικά) προήλθαν από το T3 που κατασκευάζονταν στη Βραζιλία, και ο μπροστινός άξονας προέρχονταν από το Beetle. Σε αντίθεση με άλλα μοντέλα που βασίζονταν στο πλαίσιο και τα μηχανικά της VW (όπως το Puma), τα SP ήταν μεταλλικά.

 

   Τελικά το SP1 κρίθηκε ως υπερβολικά αδύναμο και στις αρχές του 1975 διακόπηκε η παραγωγή του, έχοντας περάσει το κατώφλι του εργοστασίου μερικές εκατοντάδες SP1. Το SP2 συνέχισε να παράγεται μέχρι τον Φεβρουάριο του 1972, οπότε και τελικά έπεσε η αυλαία για το μοντέλο αυτό. Οι αριθμοί παραγωγής για τα μοντέλα αυτά είναι μία περίεργη ιστορία, καθώς διαφέρουν από πηγή σε πηγή. Για το wiki και αρκετές πηγές συνολικά παρήχθησαν 10.205 SP. Σε μία άλλη πηγή αναφέρθηκε ότι παρήχθησαν 11.123, ενώ σε μία τρίτη η συνολική παραγωγή των SP έφτασε μόλις τις 10.193. Ο ακριβής αριθμός των SP1 που παρήχθησαν είναι ακόμα ποιο δύσκολο εξακριβωθεί, όμως υπολογίζω ότι ήταν λιγότερα από 200.

 

   Αυτό όμως που κάνει σπάνια τα SP είναι το ότι ουσιαστικά πουλήθηκαν ελάχιστα εκτός Βραζιλίας. Δυστυχώς και εδώ υπάρχει το μπάχαλο με τα στοιχεία των διαφόρων πηγών, και είναι ιδιαιτέρως δύσκολη η όποια προσπάθεια να βγει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Για την wikipedia ένα μόλις βρέθηκε στην Ευρώπη, και συγκεκριμένα στην Πορτογαλία. Για τις άλλες πηγές ο αριθμός των SP που βρέθηκαν στην Ευρώπη κυμαίνονται μεταξύ των 50 με 670 κομματιών.

 

   Όπως καταλαβαίνουμε τα SP είναι γενικά ιδιαίτερα σπάνια, όμως ειδικά στην Ευρώπη είναι ακόμα σπανιότερα, μιας και ελάχιστα εισήχθησαν. Ένα από τα ελάχιστα λοιπόν είχε την ατυχία να βρεθεί στην Ελλάδα και να καταλήξει σε μια στοίβα με παλιοσίδερα. Σίγουρα δεν ήταν και το ευκολότερο project, ίσως και να ήταν οικονομικά ασύμφορο, όμως σίγουρα δεν του άξιζε αυτή η τύχη. Λίγες μέρες μετά το SP2 βρήκε θέση σε κάποιο από τα φορτηγά που μετέφεραν τα σκραπ στον τελικό τους προορισμό.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.flickr.com/photos/machadobrazil/2549106643/

Abandoned: Porsche 914 1.7 1972

                                   "Σου βρήκα μία παρατημένη Porsche...
                                                                 ... πότε θα κατέβεις να την τσεκάρεις?"

   Περίπου αυτά έλεγε το μήνυμα που έλαβα από έναν πολύ καλό μου φίλο και συνάδελφο, που γνωρίζοντας με τόσα χρόνια, ξέρει πολύ καλά το πάθος μου για παλιά αυτοκίνητα και δει για εγκαταλελειμμένα classics. Φυσικά η ανταπόκριση μου ήταν άμεση και μόλις ήταν δυνατό τον επισκέφτηκα στην πόλη όπου δουλεύει, όχι πολύ μακριά από την Αθήνα. Εκεί, σε μία φάρμα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα βρίσκονταν αυτή...

   Μία μαύρη Porsche 914. Βέβαια από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη συγκεκριμένη κυρία. Το πρώτο που τραβούσε την προσοχή αυτών που γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του μοντέλου, είναι η έλλειψη των δεικτών κατεύθυνσης στα φτερά, όπως επίσης και η συνολικά διαφορετική μορφή τους.

   Κοιτώντας το προσεχτικότερα, μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι στη μέχρι τώρα ζωή του, του φέρθηκαν περισσότερο σαν κάποιο καγκούρικο VW, παρά ως Porsche όπως και θα όφειλαν. Δυστυχώς όμως, και ειδικά στην Ελλάδα, πολλά από αυτά τα ιδιαίτερα διθέσια σπορ τερατάκια υπέστησαν πλήθος μετατροπών και "βελτιώσεων", κάνοντας σχεδόν αδύνατη την όποια προσπάθεια σωτηρίας τους.

   Εκτός όμως της "ιδιαίτερης" φροντίδας που υπέστη η συγκεκριμένη 914, δυστυχώς και ο χρόνος άφησε έντονα σημάδια πάνω της. Δεν υπήρχε μεταλλικό τμήμα που να μην είχε σαπίλα σε προχωρημένα στάδια. Το καφέ της σκουριάς έκανε έντονη την παρουσία του παντού, και οι τρύπες σε όλο της το αμάξωμα σου έδιναν την εντύπωση ότι θα ακουστεί σε λίγο κανένα "yabba dabba doo" και θα ξεπροβάλει από καμία γωνία ο Fred Flintstone για να μας ζητήσει τα ρέστα που περιεργαζόμασταν το αυτοκίνητο του.

   Το εσωτερικό του δυστυχώς ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση, με τα κόκκινα Recaro να είναι εντελώς κατεστραμμένα, και η παρουσία των τρωκτικών να είναι αισθητή σε κάθε χιλιοστό του οχήματος.

   Η μεγάλη όμως έκπληξη βρίσκονταν στο χώρο του κινητήρα. Στη θέση του κλασικού τετρακύλινδρου boxer φιλοξενούνταν ένας εξακύλινδρος. Για αυτό και ο ιδιοκτήτης της πίστευε πως επρόκειτο για μία 914/6.

   Μία πεποίθηση που οφείλω να ομολογήσω ότι είχα δεχτεί, που όμως γρήγορα απέβαλα, χάρη στη βοήθεια ενός άλλου καλού φίλου και γνώστη, του Αλέξανδρου, ο οποίος και μου εξήγησε ότι ήταν μία από τις γνωστές μετατροπές της εποχής. Σύμφωνα λοιπόν με το vin number της, ξεκίνησε τη ζωή της ως μία 914 που κατασκευάστηκε το 1972 και που ήταν εξοπλισμένη με έναν τετρακύλινδρο boxer κινητήρα χωρητικότητας 1.7 λίτρων.

 

   Και πηγαίνοντας και ένα βήμα παρακάτω, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες πληροφορίες που μπόρεσα να βρω από τα ταμπελάκια που υπήρχαν στο αυτοκίνητο (και έχοντας υποψίες λόγω της έντονης παρουσίας πράσινου χρώματος κάτω από τη μαύρη επιφάνεια), βρήκα ότι το original χρώμα του ήταν το καταπληκτικό Willow Green. Ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερα seventies χρώμα, που προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ.

   Ο ιδιοκτήτης της την είχε βρει έξω από ένα συνεργείο σε γειτονική παραλιακή πόλη, που δικαιολογεί και την πολύ άσχημη κατάσταση του αμαξώματος της. Η ιστορίας της πριν από αυτό του ήταν εντελώς άγνωστη, με τη μόνη γνωστή πληροφορία, ότι ήταν για πάρα πολλά χρόνια παρατημένη εκεί. Ο ίδιος την αγόρασε με σκοπό να την αποκαταστήσει κάποια στιγμή, αλλά δεδομένης της κατάστασης του οχήματος, αλλά και της οικονομικής κατάστασης της εποχής μας, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν μάλλον ένα αδύνατο project.

 

   Όταν το είχα δει το αυτοκίνητο μου είχε πει ότι ήταν προς πώληση, και μάλιστα για ένα πολύ μικρό ποσό. Που παρόλα αυτά έμοιαζε μεγάλο, λόγω της πολύ άσχημης κατάστασης της, οπότε και αποφάσισαν να προσπεράσω. Παρόλα αυτά, πριν λίγες μέρες έμαθα ότι βρέθηκε τελικά κάποιος γενναίος αγοραστής για αυτήν την κυρία,  δίχως όμως να είναι γνωστές οι προθέσεις του για αυτήν. Αν καταφέρω να μάθω νεότερα θα σας ενημερώσω.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.914world.com/bbs2/index.php?showtopic=198499&st=0

Classic Car Video: Porsche 356 - "made by hand" - documentary

   Ένα καταπληκτικό βίντεο για τη γραμμή παραγωγής της 356, όπου ο ίδιος ο Ferry Porsche μας περιγράφει τη διαδικασία της κατασκευής του μοντέλου. Ένα πραγματικό ιστορικό κειμήλιο.

Classic Car Spotting: Mercedes-Benz W136 170V cabrio-sedan 4door

   Οι περισσότεροι άνθρωποι πάνε διακοπές για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα τους και να χαλαρώσουν. Να λιώσουν στην κυριολεξία σε κάποια παραλία αποκτώντας το πολυπόθητο μαύρισμα και φυσικά να ξενυχτάνε μέχρι πρωίας στα club της εποχής χορεύοντας επιτυχίες τύπου "Gangnam Style". Εγώ από την άλλη δεν είμαι τέτοιος τύπος. Βαριέμαι αφόρητα να με καίει ο ήλιος, δεν έχω ψυχολογικά προβλήματα με την εμφάνιση μου και ούτε έχω ανάγκη να μοιάζω με τον Piou. Αντίθετα για μένα διακοπές σημαίνει εξόρμηση σε ενδιαφέροντες προορισμούς, εξερεύνηση τους, μπανάκι, κανένα ποτάκι με το έτερων ήμισυ και φυσικά car spotting σε άγνωστα σε μένα εδάφη.

 

   Όπως καταλαβαίνετε δεν χάνω ποτέ ευκαιρία να ξεθάψω ότι παρατημένο σαπάκι βρίσκεται ξεχασμένο στα πέριξ, αλλά και να θαυμάσω τους αποκατεστημένους θησαυρούς που υπάρχουν σχεδόν παντού. Κάπως έτσι βρέθηκα μπροστά σε αυτήν την πανέμορφη Mercedes-Benz W136 170V cabrio-sedan 4door το 2007 περίπου. 

   Το 1936 η Mercedes-Benz χρειαζότανε ένα νέο μοντέλο για να αντικαταστήσει το μικρό W15 (ποιο γνωστό ως Typ 170). Το ρόλο αυτό ανέλαβε λοιπόν η W136 που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό ως Typ 170V ή απλά 170V (προφέρεται φάο). Το V προέρχεται από τη λέξη Vorn που σημαίνει εμπρός. Αυτό είχε να κάνει με τον κινητήρα που ήταν τοποθετημένος εμπρός, καθώς στην γκάμα της Mercedes-Benz την ίδια περίοδο υπήρχε και η W28, ποιο γνωστή ως 170H, από τη λέξη Heck που σημαίνει πίσω και είχε τοποθετημένο τον κινητήρα στο πίσω μέρος. Σε αντίθεση με την W15 που αντικαθιστούσε και που είχε εξακύλινδρο κινητήρα 1692κε, η W136 είχε έναν ισχυρότερο τετρακύλινδρο κινητήρα 1697κε 38hp, τον οποίο και μοιράζονταν με την 170Η. Από την άλλη και για να μείνει πιστή στην "παράδοση" η Mercedes-Benz εξακολούθησε να παράγει τα αυτοκίνητα της με ξεχωριστό σασί και χρησιμοποιώντας ξύλα σε αρκετά σημεία του αμαξώματος (όπως παραδείγματος χάριν στα πλαίσια των πορτών).

 

    Τελικά η 170V έμεινε στην παραγωγή, με βελτιώσεις φυσικά, έως και το 1953, παράλληλα με την κυκλοφορία της (W191) 170S (και των εκδόσεων της). Βέβαια παρότι τα δύο αυτοκίνητα μοιάζανε αρκετά, έχοντας και τα δύο την παρωχημένη προπολεμική εμφάνιση με τα ξεχωριστά φτερά και φανάρια, το τεράστιο ψυγείο και τις suicide doors (και την οποία λατρεύω), στην πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετικά αυτοκίνητα. Αυτό βέβαια δεν είναι της παρούσης και θα το αναπτύξω σε επόμενο αφιέρωμα σε αυτά τα μοντέλα.

 

   Και με ένα τεράστιο χρονικό άλμα φτάνουμε στο καλοκαίρι του 2007, όπου βρισκόμουν σε ένα πολύ όμορφο προορισμό αρκετά κοντά στην πρωτεύουσα. Χρόνος υπήρχε, το ίδιο και όχημα, οπότε τελικά την περιοχή τη γύρισα για τα καλά, ανακαλύπτοντας διάφορα ενδιαφέροντα σαπάκια, αλλά και μερικά καλοδιατηρημένα κλασικά. Βέβαια κανένα από αυτά δεν ήταν "ιδιαίτερο¨και του γούστου μου. Ήταν σχετικά "σύγχρονα", δεδομένου ότι προσωπικά μου αρέσουν κυρίως τα προπολεμικά αυτοκίνητα και τα αυτοκίνητα μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '50. Το προτελευταίο βράδυ λοιπόν, και ενώ θεωρώ ότι δεν έχει μείνει κάτι άλλο να βρω, αποφασίζουμε με την παρέα μου να κάνουμε μία ρομαντική βολτούλα στο απέναντι λιμάνι.

 

   Εκεί λοιπόν, περπατώντας στα στενά κοντά στο λιμάνι, βλέπω σε μία αυλή να ξεχωρίζει στο σκοτάδι μία 170, χωρίς ακόμα να είμαι σίγουρος για το αν ήταν V ή S. Η απόφαση είχε παρθεί. Την επόμενη νωρίς το πρωί, ξαναπήγα στο σπίτι όπου είχα δει την 170 και μερικά ακόμα "Classics" πεταμένα. Τελικά ήταν μία πανέμορφη, αλλά με πολλές ελλείψεις 170V. Αφού λοιπόν τράβηξα αρκετές φωτογραφίες με την παλιά ψηφιακή Canon μου (που χρησιμοποιούσε κοινές μπαταρίες ΑΑ, έχει σημασία για μετά), η οποία κόντευε να κλείσει λόγω μπαταρίας, ετοιμάζομαι να φύγω και να γυρίσω στην παρέα μου.

 

   Καλώς ή κακώς όμως όταν με ενδιαφέρει κάτι, έχω μάθει να το κάνω άμεσα, αποφασίζω να χτυπήσω το κουδούνι του σπιτιού με σκοπό να ρωτήσω αν δίνουν την 170V που ήταν πεταμένη πίσω. Με τα πολλά συνεννοούμαι με την κοπέλα που πρόσεχε την ιδιοκτήτρια του σπιτιού, και ανεβαίνω πάνω. Η ιδιοκτήτρια ήταν μία γλυκύτατη ηλικιωμένη κυρία, και η οποία είχε την ευγενή καλοσύνη να μοιραστεί μαζί μου διάφορες ιστορίες για τον άντρα της και τα αυτοκίνητα που μάζευε. Μου εξήγησε λοιπόν η γυναίκα (καλή της ώρα όπου και να είναι) το πως συγκεντρώθηκαν όλα τα αυτοκίνητα στο χώρο αυτό, μου μίλησε για τον άντρα της και έφτασε η κουβέντα στην ΜΒ. Από εκεί και πέρα, και για μερικά λεπτά ήταν σαν να παίζαμε το χαμένοι στη μετάφραση. Γιατί? Γιατί ενώ εγώ της μίλαγα για το σαπάκι, εκείνη μου έλεγε για μία άλλη 170 που είχαν σε πολύ καλή κατάσταση και την είχε αποκαταστήσει ο άντρας της πριν αποβιώσει.

 

   Τόσα χρόνια μετά, τα περισσότερα από αυτά που μου είχε αναφέρει η γυναίκα έχουν ξεχαστεί. Σε γενικές γραμμές, ο άντρα της ήταν μηχανικός και έφτιαχνε κυρίως φορτηγά ΜΒ. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν είχε ένα μεράκι. Μία 170V cabrio Limousine αγνώστων λοιπών στοιχείων. Η κυρία ήταν σε προχωρημένη ηλικία, οπότε πολλά από αυτά που μου ανέφερε ήταν μπερδεμένα. Αυτό που υποστήριζε πάντως ήταν ότι το αυτοκίνητο αυτό ήταν προπολεμικό, και δεν ήταν λάφυρο πολέμου. Για να το αποκαταστήσει λοιπόν ο άντρα της, είχε περισυλλέξει και κάνα δύο άλλα 170V, ώστε να έχει τα ανταλλακτικά που χρειαζότανε. Δυστυχώς ο άνθρωπος απεβίωσε, και τελικά τα αυτοκίνητα πέρασαν στην γυναίκα του και τον γιο τους, ο οποίος και έκανε ότι μπορούσε για να συντηρήσει τα καλύτερα από αυτά.

 

   Αφού είχε περάσει η ώρα και έπρεπε να φύγω, μου έδωσε το τηλέφωνο του γιου της (μπας και ήθελε να διώξει το σαπάκι που ήταν έξω) και αφού χαιρέτησα ξεκίνησα για την έξοδο. Πριν προλάβω να κάνω μερικά βήματα, η κυρία με φώναξε και με ρώτησε αν θα ήθελα να δω την cabrio Limousine. Με επιφωνήματα χαράς δέχτηκα και αμέσως είπε στην κοπέλα που την πρόσεχε να με κατεβάσει κάτω και να μου ξεκλειδώσει την αποθήκη. Έτσι ακριβώς έπραξε η κοπέλα, και μόλις άνοιξε η πόρτα έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μία πολύ όμορφη μπορντό με μαύρα φτερά 170V cabrio sedan ήταν παρκαρισμένη στη μικρή αποθήκη. Η αλήθεια είναι ότι ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, με άψογο εσωτερικό. Ανοίγω την κάμερα, τραβάω μία φωτογραφία και τελειώνουν οι μπαταρίες. Ότι και να έκανα δεν είχα αρκετή ισχύ για να τραβήξω δεύτερη φωτογραφία (Πλέον δεν πάω πουθενά χωρίς ρεζέρβα). Οπότε απολαύστε αυτήν, την μία και μοναδική.

   Από εκεί έφυγα με ανάμιχτα συναισθήματα. Από τη μία ζήλευα που δεν ήταν δική μου, αλλά από την άλλη ήμουν πολύ χαρούμενος που η τύχη το έφερε και την είδα από κοντά. Μερικές μέρες μετά επικοινώνησα με τον γιο της κυρίας, και ο οποίος μου αρνήθηκε ευγενικά να μου πουλήσει το σαπάκι που ήταν από έξω. Το 2010 ξαναβρέθηκα στην περιοχή, αλλά όχι για διακοπές. Όλο έλεγα να επισκεφτώ τους ανθρώπους, και όλο κάτι συνέβαινε και δεν είχα τη δυνατότητα. Ελπίζω να είναι καλά και να προσέχουν την κούκλα τους.

 

Πηγή εικόνας: http://www.foro.pieldetoro.net/web/MERCEDES/detalle.php?MANUAL=22

Classic Car Show: ΦΙΛΠΑ - 16ος Γύρος Αθηνών - 13/01/2013 (Φωτογραφίες - Μέρος 1ο)

   Η αυλαία των εκδηλώσεων για τα κλασικά οχήματα τα τελευταία 15 χρόνια ανοίγει την δεύτερη Κυριακή του χρόνου, με την εκδήλωση της ΦΙΛΠΑ "Γύρος Αθηνών".  Για 16η συνεχόμενη χρονιά λοιπόν, και φέτος πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση αυτή και με σύμμαχο τον πολύ καλό καιρό συγκέντρωσε πολλές συμμετοχές και πλήθος κόσμου για να θαυμάσει τις καλλονές που είχαν παραταχθεί στο προαύλιο του Παναθηναϊκού Σταδίου.

   Συγκεκριμένα πάνω από 120 αυτοκίνητα και 50 μοτοσυκλέτες συμμετείχαν, με το παλιότερο αυτοκίνητο να είναι κατασκευής του 1926 και το νεότερο ένα μοντέρνο μεν, πολύ όμορφο δε Ford Escort MKIII. Βέβαια η συμμετοχή αυτή έκανε τον μεγάλο χώρο στο Καλλιμάρμαρο να μοιάζει πραγματικά μικρός, και την προσπάθεια να δει κάποιος όλα τα οχήματα και να τα θαυμάσει δύσκολη. Εδώ θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη από κάποιους ιδιοκτήτες, όπου δε θα δουν τα οχήματα τους παρακάτω, καθώς μέχρι να ολοκληρωθεί η φωτογράφιση είχαν φύγει.

   Τέλος τα λόγια όμως. Ακολουθούν μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα, και επειδή είναι πολλές όπως πάντα θα μοιραστούν σε παραπάνω από ένα άρθρα. Εύχομαι και του χρόνου με τις ίδιες ή και περισσότερες συμμετοχές ώστε να μπορούμε να θαυμάσουμε όλοι τις καλλονές αυτές, που κατασκευάστηκαν πριν οι χαρτογιακάδες πάρουν τον πρώτο λόγο στις αυτοκινητοβιομηχανίες και πριν οι αεροδυναμιστές και οι κανόνες ασφαλείας κάνουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα να μοιάζουν με φούσκες.

Συνεχίζεται...