Abandoned: Chevrolet "Chevelle" Malibu 2door sport coupe 350 L65 1971

   Είναι λίγο αστείο το πως τα φέρνει τελικά η ζωή. Το 2015 άνοιξε για το Garage Stories εντυπωσιακά, μιας και τις πρώτες κιόλας μέρες του νέου έτους καταφέραμε να κάνουμε ένα όνειρο πραγματικότητα. Όλοι οι λάτρεις τους κλασικού αυτοκινήτου θέλουν να ζήσουν κάποιες μοναδικές εμπειρίες που έχουν να κάνουν με το χώρο αυτό. Για παράδειγμα σχεδόν όλοι ονειρευόμαστε να ανοίξουμε μια γκαραζόπορτα, ή να βρεθούμε σε κάποιο μυστήριο υπόγειο και να ανακαλύψουμε κάποιο μοναδικό και σπάνιο τετράτροχο, στην αυθεντική του κατάσταση και ξεχασμένο από το χρόνο. Όλοι  λοιπόν θέλουμε να υπάρξει το δικό μας πραγματικό barn find. 

    Τα ίδια περίπου ισχύουν και για την εύρεση οχημάτων σε δάση, βουνά και γενικά σε τοποθεσίες όπου κανονικά δε θα έπρεπε να βρίσκονται. Είτε ως μόνα οχήματα, είτε ως εγκαταλελειμμένοι σωροί σκουριασμένων μετάλλων πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των "ερευνητών" παλαιών οχημάτων. Μέχρι τώρα είχα την τύχη να βρω βαρέα οχήματα σε παρόμοιες τοποθεσίες, καθώς και να εντοπίσω τα λείψανα μιας παλιάς και εγκαταλελειμμένης μάντρας, όμως όλα τα παραπάνω σε τοποθεσίες όπου ήταν προσβάσιμες έστω και με χωματόδρομο. Αυτήν τη φορά τελικά καταφέραμε μετά από αρκετή έρευνα να εντοπίσουμε ένα αγαπημένο αμερικάνικο, πλήρες και ξεχασμένο από τον χρόνο (δυστυχώς όχι όμως και από τους κυνηγούς) στην κυριολεξία στην μέση του πουθενά.

   Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή. Πολλά χρόνια πριν (πολλά όμως) ένα οικογενειακός φίλος μου είχε αναφέρει την ύπαρξη ενός παλιού αμερικάνικου σε πλαγιά βουνού της Αττικής. Την ιστορία την είχε ακούσει από φίλο, που του την είχε αναφέρει άλλος φίλος κ.ο.κ.. Όπως καταλαβαίνεται είχε όλα τα στοιχεία για να ληφθεί στα υπόψιν ως απλά ένα ακόμα "θρύλος", κάτι που σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας μου τότε να μη δώσω περαιτέρω βάση. Βέβαια η ιστορία αυτή για την ύπαρξη μιας πράσινης "Σεβρολέτας κουπέ" που ήταν εγκαταλελειμμένη στο βουνό πάντα με κατέτρωγε, όπως εξάλλου με "κατατρώει" κάθε φορά που δεν καταφέρνω να επαληθεύσω κάποια πληροφορία.

   Και φτάνουμε στο παρόν και συγκεκριμένα στο πέρσι. Στις αρχές του προηγούμενου έτους εμφανίστηκαν στα μέσα μαζικής δικτύωσης δύο φωτογραφίες από μια εγκαταλελειμμένη Chevrolet. Φωτογραφίες που πιθανότατα κάθε άλλη φορά θα αγνοούσα, και που όμως αυτήν τη φορά δεν το έκανα. Δεν το έκανα γιατί πολύ απλά οι φωτογραφίες αυτές μου έφεραν στο μυαλό την ιστορία εκείνη που μου είχε εκμυστηρευτεί ο οικογενειακός αυτός φίλος, κάτι που σε συνδυασμό με την τοποθεσία που ανέφερε ο φωτογράφος ότι τις τράβηξε με έφεραν στον πειρασμό να ξεκινήσω την έρευνα. Αρκετούς μήνες μετά, με πολλά λίτρα βενζίνης καμμένα, βόλτες σε ξεχασμένους χωματόδρομους, με τα μάτια πρησμένα από την προσεκτική ανάλυση φωτογραφιών και λοιπών στοιχείων και με την υπομονή να εξαντλείτε ξεκίνησε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ας είναι καλά ο φίλος Βίκτορας, χωρίς τη μεθοδικότητα του οποίου θα ήταν αδύνατο να εντοπίσουμε το ακριβές σημείο όπου αναπαυόταν η ξεχασμένη Αμερικανίδα. Δε θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για αυτόν το σκοπό γιατί πολύ απλά τότε είναι πολύ πιθανό να αποκαλυφθεί η τοποθεσία, κάτι που δεν επιθυμούμε και που στην τελική δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου. 

 
    Μετά από τον μακροσκελή αυτόν πρόλογο φτάνουμε στις αρχές του φετινού έτους. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων (λίγων και εκλεκτών θα μπορούσαμε να πούμε) περιλαμβανομένων του εαυτού μου, του φίλου Βίκτορα και του φίλου Μάνου, ξεκινήσαμε να επαληθεύσουμε τα αποτελέσματα των προηγούμενων ερευνών μας. Τελικά ο απλός περίπατος στην εξοχή που υπολογίζαμε αποδείχθηκε ότι ήταν καλή εξάσκηση ορειβασίας , όμως στο τέλος ανταμειφθήκαμε με αυτό το θέαμα...

   Βρεθήκαμε μπροστά σε μία Chevrolet Malibu του 1971, που με εξαίρεση τον βανδαλισμό (πιθανότατα από κάποια ομάδα κυνηγών) ήταν πραγματικά survivor. Για αυτό το αυτοκίνητο ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει δύο περίπου δεκαετίες πριν, όταν για κάποιο φαινομενικά ανεξήγητο λόγο κάποιος αποφάσισε να το πάει ως εκεί (σε αυτό θα αναφερθούμε αργότερα). Ένα γνήσιο muscle car που κάποτε θα βρυχόταν διασχίζοντας την Λ. Συγγρού, αναπαύονταν μόνο του πλέον καμουφλαρισμένο στο τοπίο. Τα χρώμια του δεν είχαν χάσει την γυαλάδα τους και πιθανότατα να γίνονταν σαν καινούργια μονάχα με λίγη αλοιφή. Οι γραμμές του αμαξώματος αποδείκνυαν ότι είχαμε να κάνουμε με ένα "καθαρό" όχημα που είχε υποστεί ελάχιστες περιποιήσεις στο αμάξωμα του από τους φαναρτζήδες της εποχής. Το χρώμα που μπορείτε να διακρίνετε στις φωτογραφίες είναι αυτό με το οποίο βγήκε από το εργοστάσιο, με εξαίρεση την πόρτα του συνοδηγού. Σίγουρα όταν με κάποιο τρόπο βρέθηκε εκεί πάνω ήταν σε πλήρη λειτουργία και πιθανότατα πολύ καλή κατάσταση. Οι πόρτες άνοιγαν χωρίς κανένα πρόβλημα και έκλειναν λες και μόλις η Σεβρολέτα είχε βγει από την έκθεση της αντιπροσωπείας, ενώ οι "γραμμές" του αμαξώματος ήταν σωστές χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Το εσωτερικό δυστυχώς έχει καταστραφεί, πρώτα από τους βάνδαλους και έπειτα από την πανίδα της περιοχής και τα στοιχεία της φύσης. Από τα τελευταία έχει πληγεί δυστυχώς και το αμάξωμα, καθώς τα 20+ χρόνια παραμονής σε αυτόν το χώρο (σε συνδυασμό με τις ζημιές) μόνο καλό δε του έκαναν.

    Ας πούμε όμως μερικά παραπάνω πράγματα για το συγκεκριμένο όχημα. Σύμφωνα με τα όσα στοιχεία κατάφερα να διακρίνω από τον αριθμό πλαισίου του και το trim tag του μπορώ να πω με σιγουριά ότι το αυτοκίνητο αυτό είναι 100% αυθεντικό και ότι πιθανότατα μέχρι και πριν μερικά χρόνια ίσως θα μπορούσε να σωθεί.

     Σύμφωνα με τον αριθμό πλαισίου λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια Chevrolet Malibu 2door sport coupe του 1971, με V8 κινητήρα και που είχε κατασκευαστεί στις εγκαταστάσεις της GM στην Baltimore (Maryland). Από το ταμπελάκι που τοποθετούσε η Fisher με τα υπόλοιπα βασικά χαρακτηριστικά του αμαξώματος (και όχι μόνο) επιβεβαιώνουμε ότι το Antique Green στο οποίο είναι βαμμένο είναι και το γνήσιο χρώμα, όπως επίσης και το ότι όταν βγήκε από τη γραμμή παραγωγής ήταν εξοπλισμένο με πράσινο βινύλιο (τα υπολείμματα του οποίου μπορούμε να διακρίνουμε και τώρα). Το εσωτερικό είναι σύμφωνο με τις προδιαγραφές του κατασκευαστή (με καναπέ μπροστά και όχι bucket), ενώ θεωρητικά θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε και τον μήνα και την εβδομάδα κατά την οποία κατασκευάστηκε, όμως δυστυχώς το ταμπελάκι δεν ήταν και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

     Στα μηχανικά τώρα, το συγκεκριμένο Malibu φαίνεται πως ήταν εξοπλισμένο με έναν V8 350 με διπλό καρμπιρατέρ (κωδικός L65) και με ένα τριτάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (κωδικός Μ38), κάτι που σίγουρα του χάριζε αξιοπρεπέστατες επιδόσεις. Μπορεί να μιλάμε για έναν small block, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο 350 ήταν ένας κινητήρας που εύκολα μπορούσε να αναβαθμιστεί και να χαρίσει πολλά χαμόγελα με τις επιδόσεις του. Από το εργοστάσιο έβγαζε περίπου 145hp.

   Αρκετοί θα αναρωτιέστε για πιο λόγο το αναφέρω αρχικά ως Chevelle και μετά ως Malibu. Η εξήγηση είναι απλή. Το αυτοκίνητο αυτό ανήκει είναι μια Chevelle, με καλύτερο εξοπλισμό όμως. Ήταν δηλαδή μια πιο φορτωμένη Chevelle. Αυτήν την έκδοση την ονόμαζαν Malibu (κάτι το οποίο αναγραφόταν και παντού στη θέση του Chevelle) και θεωρούταν διαφορετικό μοντέλο στην γκάμα της Chevrolet. Γενικότερα οι Αμερικάνοι τα έχουν κάνει λίγο μπάχαλο με τις ονοματολογίες και τους διαχωρισμούς των μοντέλων της περιόδου. 

     Κάτι επίσης σημαντικό, που πιθανότατα από τους πολλούς θα περνούσε απαρατήρητο, είναι το έμβλημα που φαίνεται στην προηγούμενη φωτογραφία. Είναι το έμβλημα της Fisher Body Company, που ιδρύθηκε το 1908 από τους αδερφούς Fisher. Έχοντας εμπειρία από την εμπειρία αμαξών οι αδερφοί Fisher αποφάσισαν να ακολουθήσουν το ρεύμα και να ξεκινήσουν να φτιάχνουν αμαξώματα για τα πρώτα αυτοκίνητα. Ξεκίνησαν λοιπόν να αναλαμβάνουν δουλειές ακόμα και από τις ίδιες τις αυτοκινητοβιομηχανίες με τις Ford, Cadillac, Chevrolet και Studebaker να είναι μονάχα μερικοί από τους πελάτες τους. Τελικά το 1919 ξεκίνησε η εξαγορά της από την GM και ολοκληρώθηκε το 1926, αποτελώντας πλέον κομμάτι της μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας στον κόσμο (μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον). Περισσότερα για την Fisher Body Company και για τις καινοτομίες της μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

     Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή για την Fisher είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτιέστε. Και η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί χάρη στη Fisher και τις μεθόδους παραγωγής της τα αυτοκίνητα της GM ήταν μόνιμα για δεκαετίες τα ποιοτικότερα (στην αμερικάνικη αγορά τουλάχιστον). Αγοράζοντας ένα Mopar ήξερες ότι εκ των πραγμάτων η ποιότητα θα είναι σαφώς χαμηλή. Σε συγκεκριμένα μοντέλα το βάψιμο σταμάταγε σε ότι φαινόταν από έξω (αφήνοντας τις πόρτες από μέσα και τον χώρο αποσκευών απλά με το αστάρι), ενώ ακόμα και τα χρώμια δεν ήταν ευθυγραμμισμένα ούτε καν την ημέρα που βγήκαν από το εργοστάσιο. Αντίθετα αγοράζοντας ένα GM, ακόμα και 50 χρόνια μετά από την ημέρα που κατασκευάστηκε μπορείς να απαιτήσεις ότι έχει να κάνει με το αμάξωμα και τη συναρμογή αυτού να είναι άψογο. Είναι απίστευτο ότι σε αυτοκίνητα που μοιάζουν να διαλύονται από τη σαπίλα μπορείς να κλείσεις την πόρτα με τη μία, χωρίς περαιτέρω πίεση και χωρίς να κάνει σαν 70χρονο με λουμπάγκο. 

   Με τις δύο τελευταίες φωτογραφίες θα ήθελα απλά να ασχοληθώ με ένα σημαντικό κομμάτι των αποκαταστάσεων των κλασικών αυτοκινήτων. Η πρώτη μας δείχνει τον χώρο αποσκευών. Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι σε αυτό το κομμάτι του αμαξώματος το βάψιμο δεν ήταν πλήρες, αλλά περισσότερο μερικά ψεκάσματα. Σε όποια αποκατάσταση και αν έχω δει κανείς δεν ακολουθεί το αυθεντικό μοτίβο (έστω και δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση χρησιμοποιώντας κανονικά χρώματα για την καλύτερη προστασία των επιφανειών). 

     Στη δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε το σημείο όπου ενώνονται ο ουρανός με το πίσω φτερό (και είναι κοινό σχεδόν για όλα τα αμερικάνικα της εποχής). Εκεί μετά την κόλληση υπάρχει ένα μικρό σκαλοπάτι. Αρχικά για να το καλύψουν χρησιμοποιούσαν μολύβι και αργότερα για λόγους οικονομίας χρόνου και χρήματος χρησιμοποιούσαν στόκο. Στα αυτοκίνητα όπου η οροφή ήταν βαμμένη γινόταν σωστή επεξεργασία και προετοιμασία για τη βαφή εξαφανίζοντας κάθε ίχνος. Όταν όμως ήταν να εξοπλιστεί το όχημα με vinyl top ξεκίναγαν οι οικονομίες. Πολλές φορές άφηναν όλη την περιοχή μονάχα με το αστάρι, εφόσον το βινύλιο θα σκέπαζε τον ουρανό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το νερό που έβρισκε διόδους στις ραφές να εισχωρεί και να βρίσκει απροστάτευτη λαμαρίνα, την οποία και κατέτρωγε. Όμως για τον ίδιο λόγο, δηλαδή για το ότι το βινύλιο θα σκέπαζε τις όποιες ατέλειες, δεν προετοίμαζαν σωστά την περιοχή της ένωσης, κάτι που αποδεικνύεται με αυτήν τη φωτογραφία.

    Και έπειτα πάμε εμείς οι λάτρες των οχημάτων αυτών και ζητούμε από τον εκάστοτε φανοποιό δουλειά ανώτερου επιπέδου και από του εργοστασίου. Και καταλήγουμε με overrestored κλασικά που σε διαγωνισμούς του εξωτερικού θα πάτωναν γιατί δε θα υπήρχαν οι ατέλειες που προανέφερα και όχι μόνο. Μήπως να το έπαιρνα πιο χαλαρά το θέμα και να έπαυα να αναζητώ την τελειότητα...

Υ.Γ.1 : Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μη μου ζητήσει κανείς περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Είναι αδύνατον να μετακινηθεί από εκεί (ο δρόμος από τον οποίο τον πήγανε έχει κλείσει από τις αρχές της δεκαετίας του 90) και θα προτιμούσα να το αφήσουμε να συνεχίσει την ένταξη του στο οικοσύστημα, παρά να το βεβηλώσουν παραπάνω για τα όποια χρήσιμα ανταλλακτικά του. Πιστεύω ότι το αξίζει. Και το αν κάποιοι καταφέρουν να το εντοπίσουν και το "κόψουν", δεν είναι δικό μου θέμα. Εγώ απλά δε θα βοηθήσω σε αυτό (Εδώ βρίσκαμε τριγύρω τα σπασμένα διακοσμητικά του και τα βάζαμε στη θέση τους...).

Υ.Γ.2: Ευχαριστώ και πάλι τους φίλους Βίκτορα και Μάνο, χωρίς την βοήθεια των οποίων δε θα κατάφερνα να βρω την άκρη σε αυτήν την πληροφορία.

Υ.Γ.3: Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία ακριβώς ίδια με το μοντέλο και την έκδοση του συγκεκριμένου σε αξιοπρεπή ανάλυση, οπότε και επέλεξα ότι ποιο κοντινό βρήκα.

Album: https://www.flickr.com/photos/103295565@N05/sets/72157650484019226/

What if...

Πηγή εικόνας: http://www.2040-cars.com/chevrolet/Chevelle/1971-chevrolet-chevelle-ss-clone-malibu-sport-edelbrock-350-turbo-350-12-bolt-384549/

Abandoned: Porsche 914 1.7 1972

                                   "Σου βρήκα μία παρατημένη Porsche...
                                                                 ... πότε θα κατέβεις να την τσεκάρεις?"

   Περίπου αυτά έλεγε το μήνυμα που έλαβα από έναν πολύ καλό μου φίλο και συνάδελφο, που γνωρίζοντας με τόσα χρόνια, ξέρει πολύ καλά το πάθος μου για παλιά αυτοκίνητα και δει για εγκαταλελειμμένα classics. Φυσικά η ανταπόκριση μου ήταν άμεση και μόλις ήταν δυνατό τον επισκέφτηκα στην πόλη όπου δουλεύει, όχι πολύ μακριά από την Αθήνα. Εκεί, σε μία φάρμα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα βρίσκονταν αυτή...

   Μία μαύρη Porsche 914. Βέβαια από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη συγκεκριμένη κυρία. Το πρώτο που τραβούσε την προσοχή αυτών που γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του μοντέλου, είναι η έλλειψη των δεικτών κατεύθυνσης στα φτερά, όπως επίσης και η συνολικά διαφορετική μορφή τους.

   Κοιτώντας το προσεχτικότερα, μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι στη μέχρι τώρα ζωή του, του φέρθηκαν περισσότερο σαν κάποιο καγκούρικο VW, παρά ως Porsche όπως και θα όφειλαν. Δυστυχώς όμως, και ειδικά στην Ελλάδα, πολλά από αυτά τα ιδιαίτερα διθέσια σπορ τερατάκια υπέστησαν πλήθος μετατροπών και "βελτιώσεων", κάνοντας σχεδόν αδύνατη την όποια προσπάθεια σωτηρίας τους.

   Εκτός όμως της "ιδιαίτερης" φροντίδας που υπέστη η συγκεκριμένη 914, δυστυχώς και ο χρόνος άφησε έντονα σημάδια πάνω της. Δεν υπήρχε μεταλλικό τμήμα που να μην είχε σαπίλα σε προχωρημένα στάδια. Το καφέ της σκουριάς έκανε έντονη την παρουσία του παντού, και οι τρύπες σε όλο της το αμάξωμα σου έδιναν την εντύπωση ότι θα ακουστεί σε λίγο κανένα "yabba dabba doo" και θα ξεπροβάλει από καμία γωνία ο Fred Flintstone για να μας ζητήσει τα ρέστα που περιεργαζόμασταν το αυτοκίνητο του.

   Το εσωτερικό του δυστυχώς ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση, με τα κόκκινα Recaro να είναι εντελώς κατεστραμμένα, και η παρουσία των τρωκτικών να είναι αισθητή σε κάθε χιλιοστό του οχήματος.

   Η μεγάλη όμως έκπληξη βρίσκονταν στο χώρο του κινητήρα. Στη θέση του κλασικού τετρακύλινδρου boxer φιλοξενούνταν ένας εξακύλινδρος. Για αυτό και ο ιδιοκτήτης της πίστευε πως επρόκειτο για μία 914/6.

   Μία πεποίθηση που οφείλω να ομολογήσω ότι είχα δεχτεί, που όμως γρήγορα απέβαλα, χάρη στη βοήθεια ενός άλλου καλού φίλου και γνώστη, του Αλέξανδρου, ο οποίος και μου εξήγησε ότι ήταν μία από τις γνωστές μετατροπές της εποχής. Σύμφωνα λοιπόν με το vin number της, ξεκίνησε τη ζωή της ως μία 914 που κατασκευάστηκε το 1972 και που ήταν εξοπλισμένη με έναν τετρακύλινδρο boxer κινητήρα χωρητικότητας 1.7 λίτρων.

 

   Και πηγαίνοντας και ένα βήμα παρακάτω, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες πληροφορίες που μπόρεσα να βρω από τα ταμπελάκια που υπήρχαν στο αυτοκίνητο (και έχοντας υποψίες λόγω της έντονης παρουσίας πράσινου χρώματος κάτω από τη μαύρη επιφάνεια), βρήκα ότι το original χρώμα του ήταν το καταπληκτικό Willow Green. Ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερα seventies χρώμα, που προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ.

   Ο ιδιοκτήτης της την είχε βρει έξω από ένα συνεργείο σε γειτονική παραλιακή πόλη, που δικαιολογεί και την πολύ άσχημη κατάσταση του αμαξώματος της. Η ιστορίας της πριν από αυτό του ήταν εντελώς άγνωστη, με τη μόνη γνωστή πληροφορία, ότι ήταν για πάρα πολλά χρόνια παρατημένη εκεί. Ο ίδιος την αγόρασε με σκοπό να την αποκαταστήσει κάποια στιγμή, αλλά δεδομένης της κατάστασης του οχήματος, αλλά και της οικονομικής κατάστασης της εποχής μας, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν μάλλον ένα αδύνατο project.

 

   Όταν το είχα δει το αυτοκίνητο μου είχε πει ότι ήταν προς πώληση, και μάλιστα για ένα πολύ μικρό ποσό. Που παρόλα αυτά έμοιαζε μεγάλο, λόγω της πολύ άσχημης κατάστασης της, οπότε και αποφάσισαν να προσπεράσω. Παρόλα αυτά, πριν λίγες μέρες έμαθα ότι βρέθηκε τελικά κάποιος γενναίος αγοραστής για αυτήν την κυρία,  δίχως όμως να είναι γνωστές οι προθέσεις του για αυτήν. Αν καταφέρω να μάθω νεότερα θα σας ενημερώσω.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.914world.com/bbs2/index.php?showtopic=198499&st=0

Abandoned: Autobianchi Primula Berlina 65C 5door hatchback

   Ψάχνω και φωτογραφίζω παλαιά αυτοκίνητα εδώ και πολλά χρόνια, αλλά πάντα εκπλήσσομαι με το τι ανακαλύπτω σε μέρη όπου υποτίθεται τα ξέρω καλά. Γέννημα θρέμμα Καλογρεζιανός, περιοχές όπως η Ν. Ιωνία, η Αλσούπολη, το Ν. Ηράκλειο και το Γαλάτσι τις έχω γυρίσει εκατοντάδες φορές. Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα βρίσκω σε αυτές νέους "θησαυρούς". Συνήθως βέβαια μιλάμε για "θησαυρούς" καλά κρυμμένους, που η τύχη, ο χρόνος και η ενασχόληση μου με το χόμπι τους φέρνει στην επιφάνεια. Στην προκειμένη περίπτωση όμως μιλάμε για ένα αυτοκίνητο ιδιαίτερο, σπάνιο πλέον, που ήτανε φάτσα κάρτα σε κεντρικό σημείο της Ν. Ιωνίας, και εγώ ουδέποτε το είχα προσέξει.

   Ίσως φταίει το ότι είναι ιταλικό, ίσως το ότι είναι "μοντέρνο" σε σχέση με τα οχήματα που μου τραβάν την προσοχή συνήθως. Όπως και να έχει το πρόσεξα μόλις πρόσφατα σε μία εξόρμηση με έναν φίλο. Κρυμμένο πίσω από μερικές μοτοσυκλέτες και παπιά έστεκε εκεί. Ένα Autobianchi Primula Berlina 65C παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο, δίπλα στον κεντρικότερο δρόμο της περιοχής.

   Δεν είναι σπάνιο, αφού κατασκευάστηκαν αρκετές δεκάδες χιλιάδες. Αλλά "έγινε" σπάνιο, αφού πλέον δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά. Στο προσωπικό μου αρχείο είναι το μοναδικό που έχω. Αυτό βέβαια πρέπει να ισχύει για όλα τα Autobianchi, εκτός του Α112, καθώς όλα τα υπόλοιπα μοντέλα έχουν απλά εξαφανιστεί. Για παράδειγμα Α111 δεν έχω δει ποτέ από κοντά, ενώ η μόνη απόδειξη της ύπαρξης του στην ελληνική αγορά ήταν μία αγγελία στη Χρυσή Ευκαιρία πολλά χρόνια πριν. Το συγκεκριμένο Primula πάντως συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη του, και θα συνεχίσει για όσο θα χρειαστεί ακόμα.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.autopictu.com/imgs/1632-autobianchi-primula/6/

Abandoned: Porsche 914

Για μία φορά ακόμα εύχομαι Καλή Χρονιά σε όλους.

   Από μικρό παιδί που θυμάμαι τον εαυτό μου, ΠΑΝΤΑ αναζητούσα παλιά αυτοκίνητα. Όπου και αν πήγαινα (είτε οικογενειακώς, είτε με φίλους κτλ) ΠΑΝΤΑ σκάναρα τους δρόμους από όπου πέρναγα, και προσπαθούσα να εντοπίσω κρυμμένους θησαυρούς. Παρόλα αυτά όμως, ακόμα και σήμερα δεν έχω καταφέρει να πω ότι έχω καλύψει έναν δρόμο ή μία περιοχή και να είμαι 100% σίγουρος ότι έχω εντοπίσει τα ΠΑΝΤΑ. Και το παρακάτω αυτοκίνητο είναι ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα εκεί έξω κρυμμένα, και ότι πάντα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση.

   Πριν από κάποια χρόνια, έπεσα πάνω σε αυτήν την Porsche 914. Ένα βροχερό πρωινό κινούμουν για λόγους εργασίας σε μία περιοχή της Ανατολικής Αττικής (την οποία υποτίθεται ήξερα από έξω, αλλά που ακόμα και σήμερα βρίσκω συνέχεια "καινούργια" ευρήματα), όταν ξαφνικά είδα στα δεξιά μου μία Αμερικάνα καλλονή. Αφενός όμως βιαζόμουν (λόγω της δουλειάς που ανέφερα), αφετέρου έριχνε καρέκλες, οπότε μετά το αρχικό σοκ συνέχισα κανονικά.

   Μερικές μέρες μετά, με το που ξέκλεψα λίγο ελεύθερο χρόνο, αποφάσισα να πάω να ξαναδώ και να φωτογραφίσω την Αμερικάνα. Όπως και τελικά έκανα. Παρότι δυσκολεύτηκα να τη βρω (οι συνθήκες της πρώτης γνωριμίας μας δεν ήταν και ιδανικές, ώστε να θυμάμαι καλά τη διαδρομή), τελικά τη βρήκα. Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, και την εξερεύνηση του χώρου που φιλοξενούσε και άλλα παλιά αυτοκίνητα (και με τα οποία πιθανών να ασχοληθούμε σε άλλες αναρτήσεις), αποφάσισα να προσπαθήσω να βρω τον ιδιοκτήτη των αυτοκινήτων. Με λίγη καλή θέληση (η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ εύκολο) βρήκα τον ιδιοκτήτη του συνεργείου που την φιλοξενούσε, και πιάσαμε τη κουβέντα σχετικά με τα παλιά και κλασικά αυτοκίνητα. Και ενώ η κουβέντα προσανατολίζονταν κυρίως στα αμερικάνικα αυτοκίνητα που πιθανών υπήρχαν ακόμα στην περιοχή, μου αναφέρει ότι ο ίδιος έχει και μία παλιά Porsche πεταμένη.

   Κάπου εκεί, όντας δύσπιστος ως άνθρωπος, ξεκίνησα να ρωτάω διάφορα για αυτήν, μπας και βγάλω άκρη, καθώς εγώ δεν είχα δει καμία Porsche εκεί. Με την κουβέντα μου είπε τελικά ότι είχε μία 914/4, την οποία σκοπεύει κάποια στιγμή να αποκαταστήσει, και την οποία την έχει παρατημένη σε ένα χωράφι πίσω από αυτό που ήταν τα υπόλοιπα αυτοκίνητα. Μετά την απαραίτητη άδεια, καθώς και τις οδηγίες για να φτάσω εκεί, ξεκίνησα να πάω να δω με τα ίδια μου τα μάτια την Porsche.

   Τελικά ο άνθρωπος ήταν κάτι παραπάνω από ειλικρινείς μαζί μου. Πίσω, σε ένα ρέμα, μαζί με 3-4 ακόμα αυτοκίνητα, βρίσκονταν μία Porsche. Μία 914, που δυστυχώς δεν ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες. Πρόσβαση στο αριθμό πλαισίου δεν είχα, και οι γνώσεις μου γενικά σχετικά με τις Porsche είναι σε νηπιακό στάδιο. Από τα λίγα που μπόρεσα να ξεχωρίσω είναι ότι έχει κινητήρα με καρμπιρατέρ και όχι το σύστημα της Bosch, ότι τα καθίσματα ήτανε Recaro, φυσικά τους μεγάλους λαστιχένιους προφυλακτήρες (μάλλον αμερικάνικη έκδοση?) και τέλος ότι δεν φόραγε τις κλασικές fuchs, που έχω συνηθίσει στις Porsche (βέβαια αυτές που φόραγε είναι αυθεντικές και σωστές για 914).

   Βέβαια ο χρόνος και οι καιρικές συνθήκες έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω σε αυτήν την 914. Το εσωτερικό μοιάζει κατεστραμμένο από τον ήλιο, ενώ παντού υπάρχουν σκουριές και σαπίσματα. Τις 914 πάντα τις θεωρούσα πολύ σπάνια αυτοκίνητα. Για ένα περίεργο λόγο, για δεκαετίες είχα δει μονάχα μία στη ζωή μου, και αυτή σε συνεργείο για Porsche στη Ν. Ιωνία. Μονάχα τα τελευτά 6-7 χρόνια έπεσα σε κάποιες από αυτές. Τον τελευταίο καιρό δε έχω εντοπίσει τουλάχιστον άλλες 2-3 παρατημένες, οι οποίες θα μας απασχολήσουν σε επόμενη ανάρτηση σχετικά σύντομα.

 

   Ας γυρίσουμε όμως σε αυτήν. Τη χαρά για την ανακάλυψη αυτή τη διαδέχτηκε η λύπη για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Αφού είδα ότι μπορούσα να δω, και τη φωτογράφισα, επέστρεψα στο χώρο όπου βρισκότανε ο ιδιοκτήτης της. Στην ερώτηση για το αν ενδιαφερότανε να την πουλήσει (όχι για μένα φυσικά, αλλά για κάνα δύο φίλους που ασχολούνται με αυτά τα ιδιαίτερα roadster) η απάντηση ήταν κατηγορηματικά αρνητική. Είχε σκοπό να την αποκαταστήσει με το γιο του, για να την ευχαριστηθεί ο δεύτερος όταν με το καλό πάρει το δίπλωμα.

 

   Για το πως κατέληξε εκεί, την αλήθεια δεν την ξέρω. Ο ίδιος μου είπε μία ιστορία, που όμως είχε πολλά κενά για να την πιστέψω, οπότε και δε θεωρώ ότι αξίζει να την μοιραστώ μαζί σας. Όπως και να έχει η 914 βρέθηκε στα χέρια του, και περιμένει υπομονετικά να έρθει η ώρα της για να μπει στο χειρουργείο και να αφαιρέσει τα σημάδια του χρόνου. Έφυγα από εκεί εκστασιασμένος με τα ευρήματα μου. Ήτανε μία από τις πολύ καλές μέρες, που πλέον σπανίζουν. Συνεχίζω συχνά πυκνά να επισκέπτομαι τον άνθρωπο αυτό και να μαθαίνω τα νέα του, καθώς και το τι γίνεται με τα αυτοκίνητα. Ήδη ένα από αυτά που βρισκότανε στον χώρο μπροστά, την τελευταία φορά που είχα πάει ήταν σε τελικές φάσεις φινιρίσματος πριν το βάψιμο. Δυστυχώς όμως η ώρα της Porsche δεν έχει ακόμα φτάσει. Ελπίζω να έρθει όμως πριν να είναι πολύ αργά...

...αν δεν είναι ήδη.

What if...?

Πηγή εικόνας: http://www.cargurus.com/Cars/1970-Porsche-914-Pictures-c7869
 

Abandoned: Mercury Comet 4door sedan 1964

   Τα αμερικάνικα αυτοκίνητα στους Ελληνικούς δρόμους πλέον είναι υπερβολικά σπάνιο θέαμα. Εξίσου δύσκολο είναι να βρεις κάποια έστω και παρατημένα, κάτι που για έναν λάτρη της σχολής αυτής κάνει την κάθε ανακάλυψη γιορτή. Κάτι τέτοιο συνέβη και το 2006, όταν στο πίσω μέρος μίας αντιπροσωπείας, σε ένα οικόπεδο που κάποτε φιλοξενούσε τα αυτοκίνητα που μάζευε η αντιπροσωπεία τότε που υπήρχε ως πρόγραμμα η ιδιωτική απόσυρση. Βέβαια τότε ελάχιστα αυτοκίνητα είχαν μείνει σε αυτόν το χώρο, και μαζί με αυτά αυτή η αμερικάνα. 

   Πρόκειται για μία Mercury Comet 4door sedan μοντέλο του 1964. Δυστυχώς βέβαια ο χρόνος έχει αφήσει πάνω στις λαμαρίνες του τα σημάδια του, όπως επίσης και οι διάφοροι μηχανικοί-φαναρτζήδες που το περιποιήθηκαν. Αλλαγμένη μάσκα (από κάποιο Γερμανικό Ford μάλλον), κατεστραμμένα trim, ζάντα αλουμινίου, φλας και καθρέπτες άγνωστης προέλευσης, πίσω φανάρια από Datsun 120Y coupe και φυσικά εντελώς παραποιημένο εσωτερικό. Μέχρι και κεντρική κονσόλα απέκτησε κάποια στιγμή στη ζωή του, ενώ φυσικά μετατροπές υπέστη και στα μηχανικά του, χάνοντας τα εργοστασιακά μοτέρ και σασμάν.

   Το μοντέλο Comet αρχικά σχεδιάστηκε για να συμπληρώσει την γκάμα της Edsel, όμως επειδή το brand έσβησε το 1960 το Comet αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει με τα σήματα της Mercury. Αυτή η τελευταία αλλαγή βέβαια ήταν τόσο ξαφνική, οπότε παρότι κάποια από τα trim και τα χαρακτηριστικά αλλαχτήκανε ώστε να ταιριάζει με τη σχεδίαση των Mercury, πολλά ακόμα παραμείνανε ως είχαν, με αποτέλεσμα αρκετά από τα ανταλλακτικά του να έχουν κωδικούς Edsel. Με το μοντέλο του 1961 βέβαια το Comet εναρμονίστηκε απόλυτα με την υπόλοιπη γκάμα της Mercury.

 

   Το συγκεκριμένο είναι μοντέλο του 1964, οπότε και ανήκει ουσιαστικά στην δεύτερη γενιά του μοντέλου. Είναι και η μόνη χρονιά, όπου από μπροστά μοιάζει τόσο πολύ με Lincoln. Στη γκάμα του υπήρχαν εξακύλινδρα και V8 μοτέρ και στην Ελλάδα κατά καιρούς έχω πετύχει μερικά ακόμα παρατημένα. Βέβαια κανένα σε πολύ καλύτερη κατάσταση, και δυστυχώς δεν γνωρίζω κανένα που να είναι αποκατεστημένο.

   Η τελευταία φορά που το είδα ήταν κάπου μεταξύ 2008 με 2009. Τότε περίπου έφυγα από την πόλη μόνιμα, και παρότι κάθε τόσο επισκεπτόμουνα την Κοζάνη και κάποιους φίλους, ουδέποτε προσπάθησα να περάσω να δω αν είναι ακόμα εκεί. Ίσως γιατί δε θα 'θελα να μάθω ότι το πήρανε για σκραπ. Προτιμώ να μείνω με την ανάμνηση του γέρικου σκαριού, που χρόνο με το χρόνο βούλιαζε στο βαλτώδες έδαφος του χωραφιού.

What if...?

Abandoned: Triumph TR7 DropHead Coupe

   Το 1975 έγινε η παρουσίαση της τελευταίας γενιάς των σπορ roadster της Triumph, της σειράς TR. Μόνο που στην πραγματικότητα η τελευταία γενιά δεν ήταν roadster, αλλά coupe. Το TR7, που φορούσε έναν 8βάλβιδο 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα 1998κε. Εμφανισιακά δεν είχε καμία απολύτως συνέχεια με τον προκάτοχο του το TR6, καθώς είχε σφηνοειδές σχήμα, pop up φανάρια και πλαστικούς προφυλακτήρες.

 

   Μόλις το 1979  βγήκε στην παραγωγή η roadster εκδοχή του TR7, και αυτή για την αμερικάνικη αγορά. Αυτό συνέβη γιατί εξαρχής αυτό το μοντέλο προορίζονταν για να πουληθεί κυρίως στην αμερικάνικη αγορά, δυστυχώς όμως το TR7 δεν τηρούσε τις αμερικάνικες προδιαγραφές ασφαλείας χωρίς την σκληρή οροφή. Για αυτό το λόγο με την εξέλιξη των υπόλοιπων εκδόσεων του μοντέλου, ξεκίνησε και η προσπάθεια ενίσχυσης της roadster εκδοχής. Το 1979 έγινε η επίσημη παρουσίαση του roadster στις ΗΠΑ και ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε η πώληση του στη Μ. Βρετανία.

 

   Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι προβλέπονταν να βγουν στην παραγωγή και άλλες εκδόσεις του TR7, με τον 16βάλβιδο κινητήρα του Dolomite, με fastback αμαξώματα, με μακρύτερο μεταξόνιο καθώς και με τον V8 της Rover. Τελικά μόνο η τελευταία βγήκε στην παραγωγή, με τον γνωστό αλουμινένιο V8 της Rover, το 1977 και κατασκευάστηκαν περίπου 2497 αυτοκίνητα τα οποία πουλήθηκαν κυρίως στις ΗΠΑ. Αυτά βέβαια δεν πουλήθηκαν ως TR7, αλλά ως TR8.

 

   Το 1981 η παραγωγή των TR σταμάτησε, όπως και όλων των υπολοίπων μοντέλων της Triumph (Spitfire και Dolomite), και η Triumph έμεινε εν ενεργεία για 3 χρόνια ακόμα, μέχρι το 1984, παράγοντας ένα rebadge Honda, το Triumph Acclaim.

 

   Συνολικά παρήχθησαν 143729 Triumph TR7-8, εκ των οποίων μόλις 28864 roadster (Με την ονομασία TR7 DropHead Coupe). Ένα από αυτά τα περίπου 29000 roadster βρέθηκε στην Αθήνα, μέσα σε μία μάντρα να περιμένει το τέλος του. Στις λαμαρίνες του είναι εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης που υπέστη, και δυστυχώς δεν υπήρχε περίπτωση σωτηρίας. Στην αντίληψη μου υπέπεσε σε μία βόλτα στην Πέτρου Ράλλη. Σε μία τοποθεσία που παρότι είχα περάσει πολλές φορές, ποτέ δεν το είχα προσέξει, κάτω από τα σκουπίδια που ήταν θαμμένο. Εκείνο το μεσημέρι όμως το είδα να ξεχωρίζει κάτω από μερικές παλέτες. Είναι πολύ κρίμα να βρίσκονται τέτοια αυτοκίνητα στα σκουπίδια και σε τόσο άσχημη κατάσταση. Το συγκεκριμένο δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχουν όμως πολλά άλλα εκεί έξω που περιμένουν κάποιον να τα σώσει και να τα φροντίσει. Απλά αυτός θα πρέπει να φτάσει νωρίς, πριν ακόμα καταλήξουν άμορφες μάζες λαμαρίνας, όταν υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποκατάστασης.  

What if...?


Πηγή εικόνας: http://www.triumphexperience.com/registry/SATPV4182BA406654

Abandoned: Peugeot 504 cabriolet

   Πριν από μερικές μέρες, σε ένα από τα forum που συμμετέχω, ένας συμφορουμίστας πόσταρε μία φωτογραφία που με γύρισε αρκετά χρόνια πίσω, αλλά με στεναχώρησε πάρα πολύ.

   Ο φίλτατος Χρυσόστομος Καβούνης βρήκε σε ένα ανακυκλωτήριο στη Λ. Νάτο ένα σπάνιο Peugeot 504 cabriolet. Ένα ασημί  cabriolet, με μπορντό εσωτερικό και πιθανότατα το facelift μοντέλο με τα μεγάλα φανάρια μπρος-πίσω, το αυτόματο σασμάν και το V6 μοτέρ. Αμέσως μόλις είδα αυτήν τη φωτογραφία θυμήθηκα αυτό το αυτοκίνητο.

   Κάποια στιγμή, αρχές του 2007, σε μία βόλτα στο Μικρολίμανο, βρέθηκα μπροστά σε ένα αυτοκίνητο που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Ένα ασημί 504 cabriolet V6 αυτόματο. Ήταν απέναντι από μία ταβέρνα, σκεπασμένο, αλλά παρόλα αυτά μου τράβηξε την προσοχή. Αφού αντιλήφθηκα ότι άξιζε τον κόπο να το δω καλύτερα, ρώτησα στην ταβέρνα απέναντι και με ενημέρωσαν ότι ήταν του αφεντικού τους. Αφού ήρθαν σε επαφή μαζί του, μου επέτρεψαν να το δω καλύτερα και με ενημέρωσαν πως ήταν προς πώληση έναντι ενός αρκετά λογικού αντιτίμου, που δυστυχώς εκείνη την εποχή δεν είχα (φοιτητής γαρ).

   Παρόλα αυτά δεν έχασα την ευκαιρία να το δω καλύτερα. Το αμάξωμα φαινότανε σε πολύ καλή κατάσταση και χωρίς να θέλει επισκευές, η οροφή ήταν ολοκαίνουργια, όπως εξάλλου και το μπορντό δερμάτινο σαλόνι. Το μόνο με ενόχλησε ήταν ότι ήταν αυτόματο. Όποιος με γνωρίζει καλά ξέρει ότι μισώ τα αυτόματα κιβώτια. Τότε τράβηξα μερικές φωτογραφίες, και αφού κράτησα τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, συνέχισα την έξοδο μου. Δυστυχώς οι φωτογραφίες αυτές είναι από τις ελάχιστες που έχω χάσει΄, οπότε δεν μπορώ να τις μοιραστώ μαζί σας.

   Εκείνη την περίοδο πήγαινα αρκετά συχνά στην περιοχή αυτή, και κάθε φορά τσέκαρα αν το αυτοκίνητο είναι ακόμα εκεί. Είχα επίσης προσέξει ότι ο ιδιοκτήτης είχε βάλει και αγγελία στην "Χρυσή Ευκαιρία". Για αυτό όταν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έχασα τα ίχνη του, δεν ανησύχησα και θεώρησα ότι πουλήθηκε. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.

Κάνοντας ένα ταξίδι στο μέλλον, φτάνουμε στον Μάρτιο του 2011. Επειδή δεν έβρισκα να παρκάρω το 2αρι μου σε ασφαλές σημείο, χωρίς να ενοχλεί και χωρίς να χρειαστεί να το ανεβάσω πουθενά, αναγκάζομαι να το παρκάρω στο πάρκινγκ που βρίσκεται απέναντι από το γιαπί, που ήταν παλιά γήπεδα μπάσκετ. Εκείνο το μέρος το απέφευγα γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ βολικό μέρος για να σου ανοίξουν το αυτοκίνητο. Τέλος πάντων, αφού το πάρκαρα, ξεκίνησα προς την έξοδο μαζί με την παρέα μου. Παρότι ήταν βραδάκι είδα πίσω από κάτι δέντρα, στο γειτονικό πάρκινγκ στο λιμανάκι, μία γνώριμη φιγούρα. Ήταν το ίδιο 504, μόνο που πλέον ήταν κατεστραμμένο. Το αμάξι είχε σκουριές και σάπια παντού, το χρώμα είχε σκάσει και το εσωτερικό του ήταν γεμάτο σκουπίδια. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ με την κατάντια του. Δυστυχώς ήταν βράδυ, οπότε και δε μπορούσα να τραβήξω φωτογραφίες.

   Μερικούς μήνες μετά, τον Ιούνιο, βρήκα το χρόνο να επισκεφτώ πάλι το Peugeot και να δω καλύτερα το τι έχει πάθει. Η εικόνα με το φως του ήλιου ήταν πολύ χειρότερη από όσο την περίμενα. Η πόρτα του συνοδηγού ήταν χτυπημένη, όλο το μπροστά μέρος είχε γίνει καφέ από τη σκουριά, το χρώμα είχε σπάσει σε όλο το αμάξωμα, σπασμένα τα τζάμια και το παρμπρίζ, σκουπίδια πεταμένα μέσα και έξω από το αυτοκίνητο και φυσικά κάποιοι ήδη είχαν ξεκινήσει την λεηλασία του αυτοκινήτου κλέβοντας πράγματα από το εσωτερικό του αυτοκινήτου.

   Με μία προσεκτικότερη ματιά, και με άφθονο χρόνο για να το ψάξω όσο ήθελα, είδα ότι οι ζημιές ήταν πάρα πολλές, και σίγουρα ήταν αποτέλεσμα βανδαλισμών. Συγκεκριμένα κάποιος/οι είχαν σπάσει το ένα φανάρι μπροστά, τα φλας, είχαν κλέψει τον "Λέοντα" από τη μάσκα, είχαν στραβώσει το δεξί φτερό και το καπό. Φυσικά η θάλασσα, δίπλα στην οποία ήταν παρατημένο, είχε κάνει όλα τα υπόλοιπα.

   Δυστυχώς ούτε το παρμπρίζ είχε γλιτώσει από τη μανία των βανδάλων που το σπάσανε. Λίγο καλύτερα ήταν τα πράγματα για την οροφή που από όσο κατάφερα να δω δεν είχε σκισίματα. Βέβαια με τα σκουπίδια που είχαν πετάξει επάνω της δεν ξέρω το κατά πόσο ήταν ακόμα λειτουργική, καθώς και αν είχε ζημιές κάτω από αυτά.

   Το υπόλοιπο εξωτερικό δυστυχώς είχε αρκετές ζημιές. Από τη μεριά του συνοδηγού ήταν και οι περισσότερες, άγνωστο το γιατί. Η πόρτα του συνοδηγού ήταν πλέον χτυπημένη, και το τζάμι σπασμένο. Οι καθρέπτες έλειπαν και από τις δύο πλευρές και η αλμύρα της θάλασσας είχε κάνει ήδη τη ζημιά της καταστρέφοντας το χρώμα, αλλά και τα χρώμια. Η μεριά του οδηγού πάντως ήταν σε σαφώς καλύτερη κατάσταση.

   Το εσωτερικό ήταν γεμάτο σκουπίδια, και ήδη είχαν εξαφανιστεί το ραδιόφωνο, τα ηχεία και ένα ρολόι. Το ταμπλό είχε εμφανίσει σκασίματα (που δεν είμαι σίγουρος για το αν υπήρχαν από πριν), ενώ έλειπε και το κέντρο του τιμονιού. Παρόλα αυτά, το εσωτερικό δε φαινότανε να έχει εκτεταμένες ζημιές, και πιθανών να επανέρχονταν εύκολα με ένα καλό καθάρισμα.

   Το πίσω μέρος, που ήταν και πιο προφυλαγμένο λόγω των δέντρων που προανέφερα, δεν είχε ζημιές, και ήταν πλήρες.

   Έκτοτε ξαναπέρασα κάνα δύο φορές από την περιοχή, ώστε να ελέγξω ότι το 504 ήτανε στη θέση του. Παρόλα αυτά μιλάμε για αρκετούς μήνες πριν. Και αν ο Χρυσόστομος δεν μοιραζότανε αυτή τη φωτογραφία μαζί μας, απλά κάποια στιγμή που θα ξαναπήγαινα και θα έβλεπα ότι θα έλειπε, θα είχα πλήρη άγνοια για το τι του συνέβη. Βέβαια και το ότι βρίσκεται σε ανακυκλωτήριο δεν είναι ευοίωνο, αλλά τουλάχιστον έχει πάρει μία παράταση ζωής, μήπως και βρεθεί κάποιος να το υιοθετήσει. Αν ενδιαφέρεται κάποιος, μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί μου και να του δώσω τις πληροφορίες που έχω για την τοποθεσία του ανακυκλωτηρίου.

   Για την ιστορία αναφέρω τα εξής. Την τελευταία φορά που το επισκέφτηκα παρατήρησα ότι κάτω από το σπασμένο χρώμα, έκανε την εμφάνιση του το παλιό του χρώμα, το άσπρο. Ένας φίλος λοιπόν, που γνώριζε κάποια πράγματα για το αυτοκίνητο, μας ανέφερε ότι αυτό το 504 ξεκίνησε ως ένα λευκό 504 cabriolet 2.0 με το αρχικό look, που ήθελε τα τριπλά πλαγιαστά φανάρια πίσω, και τα διπλά τετράγωνα μπροστά. Αργότερα βάφτηκε ασημί και απέκτησε το νεότερο look, καθώς και τον V6 με το αυτόματο κιβώτιο. Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο. Αν γνωρίζει κάποιος περισσότερες πληροφορίες για αυτό το αυτοκίνητο και για το λόγο που κατέληξε έτσι, θα παρακαλούσα θερμά να επικοινωνήσει μαζί μου για τη συμπλήρωση του άρθρου.

What if...?

or...?

Πηγές εικόνων: http://www.resimmotoru.com/r-araba-%7C-otomobil-resimleri-3-peugeot-resimleri-66-peugeot-504-cabriolet-1977-01-1807.htm
                                     http://en.album.ee/node/22775043/50230915